Net wakker, liggend op een hard bed in Kathmandu bij Rajesh thuis, is het tijd om een nieuw blog te schrijven. Op de achtergrond hoor ik erg ontspannende beetje zweverige muziek, van een cd die ik gister heb gekocht, van de ‘Tibetan Incantations\'. In de buurt van de Boudhanath Stupa hoor je deze muziek overal. Op het moment luister ik naar: ‘Om Mani Padme Hum\'

Mijn laatste blog eindigde vorige week donderdag in Dhulikhel. De dag daarop volgend vrijdag 1 maart was een erg leuke dag. Anna kwam mij opzoeken in Dhulikhel. Na de kinderen in de ochtend op school te hebben afgeleverd wat altijd met veel uitzwaaien gebeurd. Wanneer ik het schoolterrein verlaat rennen ze het hele stuk hek mee terug om ‘bye!\' te roepen, erg lief. Teruglopend vanaf school merk ik dat het een prachtige dag is, de zon schijnt en het is heel helder, wat altijd goed is voor het uitzicht op de Himalaya. Eenmaal bij het buspark aangekomen ga ik op een bankje zitten om Anna op te wachten. Kinderen zwerven om me heen met zakjes chips en water om aan me te verkopen, helaas voor hen, ik ben niet geïnteresseerd. Na zo\'n half uur wachten wordt het toch wel een beetje vervelend en besluit ik wat rond te lopen. Uiteindelijk eindig ik weer op het zelfde bankje zonder Anna. Maar dan opeens, als wolken die verdwijnen voor de zon wanneer je het niet verwacht, komt Anna daar aanlopen in het voor mij al vertrouwde Dhulikhel, joehoee! Het bleek dat Anna al een half uur aan het wachten was op mij, op een bankje 100 meter verderop. Gelukkig was er een man, waarvan ik nog steeds niet weet wie, die haar vroeg wat ze aan het doen was. Anna antwoordde daarop dat ze op mij aan het wachten was. En toen zei hij: ‘Oh zij zit onder aan de heuvel.\' Dus de man in kwestie heeft ons bij elkaar gebracht wat wel fijn was. Samen hebben we bij mijn stam restaurant, waar ik elke dag een uurtje internet, wat gedronken. We zaten op het dakterras wat een prachtig uitzicht geeft over de Himalaya. Op het dak hebben we ook onze engelse les voorbereid, gekeken welke liedjes we met de kinderen wilde doen, en vooral veel bijgepraat over de voorafgaande week. Na een uurtje lopen we naar het weeshuis, waar ik Anna alles laat zien. Na een bord rijst komen de kinderen al snel thuis en geven we een engelse les. Wij spelen een toneelstukje waarin naar bovenkomt waar Anna vandaan komt, wat haar hobby\'s zijn, hoe oud ze is en waar ze heen gaat. De kinderen moeten na aflopen antwoord geven op deze vragen. Hierop volgend starten we onze muziekles. Eerst spelen en zingen Anna en ik fast car dan doen we gezamenlijk I like the flowers, dit nummer had ik ze al geleerd. Maar omdat Anna goed gitaar kan is het extra leuk met een grappige begeleiding. Volgend op deze twee nummers leren we ze een nieuw nummer, If your happy and you know it. En deze vinden ze geweldig. Anna had ze al aan de monks in haar monastry geleerd dus had er allemaal leuke bewegingen bij. ‘if you\'re happy and you know it clap your hands, if you\'re happy and you know it clap your hands. If you\'re happy and you know it and you really want to show it. If you\'re happy and you know it clap your hands! \' En hierop heb je verschillende variaties, if you\'re angry and you know it stamp your feet, if you\'re scared and you know it turn on the light, if you\'re tired and you know yawn and stretch, en nog meer. Maar dit vinden de kinderen erg leuk omdat iedereen mee kan doen, de kleintjes vooral met de bewegingen en de ouderen met zingen en dansen. Na dit feestelijke nummer hebben wij het weeshuis verlaten omdat we nog wat tijd in Kathmandu wilde doorbrengen. Dit was mijn eerste afscheid van de weeskindjes voor een langere tijd, en zo stonden ze dan ook allemaal bij het raam me uit te zwaaien, met het al eerder genoemde woord: ‘Byeeeee!\' Na een leuke busreis waarbij verbazingwekkend Vengaboys werd gedraaid kwamen we aan in Kathmandu. Hier zijn we direct naar OR2K gegaan, een restaurant die erg goed aan staat geschreven in de Lonely Planet. Er zijn alleen maar toeristen en de inrichting is geweldig. Iedereen zit op kussens, je schoenen moeten dan ook uit, er is chille muziek, en in de avond is er black light waardoor het een soort spacy sfeer heeft, en ook de menukaart reageert op het blacklight. Hier heb ik een overheerlijke en ook echt een goede italiaanse pizza op. Wat natuurlijk erg leuk was. Aan het avondeten zaten we met Julia het duitse meisje, Anna, en twee Nederlandse meisjes die ook volunteeren bij Rajesh. Dit was erg gezellig, hierop volgend zijn we naar the House of Music gegaan voor een klein concertje, een tribute to Stevie Wonder. Dit was erg grappig maar niet geweldig. Er waren vooral wat oudere mensen en de Nepalese mensen danste echt als gekken, dit was wel erg leuk want je zag dat ze het enorm naar hun zin hadden. Ook grappig was dat Klazanne het Nederlandse meisje een biertje had wat ze echt niet lekker vond. Toen ben ik gaan proeven en het was inderdaad totaal anders dan mijne en ik was bang dat het over datum was. Dus toen liepen we naar de bar toe haha, en toen vroeg ik aan die man of die wilde proeven. Hierop volgend nam hij een slok, spoelde het even door zijn mond heen, en spuugde het direct uit. Meteen kreeg Klazanne een nieuw biertje haha! Helaas is in Thamel, de uitgaanswijk van Kathmandu, alsnog alles erg vroeg dicht. Om 11 uur was dit feestje al afgelopen, en zo zijn we als gekke op zoek gegaan naar een andere plek waar de muziek nog door ging. Doordat ik even op een muurtje zat was mijn kont erg vies, en toen Klazanne het eraf wilde slaan kwam er een Nepalese jongen of die er mocht helpen. Maar natuurlijk mocht dit niet, geen zorgen mama haha, wel mocht die ons nieuw gekregen biertje hebben want we gingen bij een nieuwe ‘club\' binnen, genaamd Purple Haze. Dit was erg mooie plek, met wederom live muziek. De club was vooral paars, en er was een dansvloer met aan de zijkanten kussens waar je kon loungen. Ook was er een klein balkonnetje wat over de zaal uitkeek, en achterin de zaal waren pool tafels. De muur was volgeschilderd met logo\'s van bekende artiesten, the beatles, the rollingstones, deep purple, u2, the velvet underground, guns \'n roses en nog veel meer. In de pool lounge waren allemaal artiesten op de muur geschilderd, waaronder natuurlijk mijn grote vriend Bob Marley die in Nepal ook in veel winkels en op bussen te zien is. In deze club waren we nog met twee andere duitse meisjes die ook vrijwilligen maar via een andere organisatie. Al met al was het een erg gezellige avond, we hebben met nog wat andere backpackers gepraat, maar ook hier hield de live muziek vrij snel op en waren we moe. Zo zijn we naar ons hostel in Thamel gegaan, met een iets zachter bed dan normaal, en voor vijf euro per persoon konden we daar al slapen.

De volgende ochtend moesten we vroeg op. 6 uur ging de wekker, wat erg pijnlijk was. Naar de wc, tandenpoetsen, op staan, kleren aan en hoppa met de rugzak op lopen richting de bus. Het raft avontuur mocht gaan beginnen. In de bus zaten 8 andere Nederlandse volunteers die ik nog niet zo goed kende omdat zij allemaal eerder zijn gearriveerd en dus een andere orientatieweek hadden. Ikzelf zat naast Julia en probeerde vooral te slapen, maar door het slechte wegdek, en het omhoogvliegen van je lichaam om de minuut, is dit helaas niet gelukt. Wel heb ik genoten van het uitzicht, en na ongeveer 2 uur bus hadden we een ontbijt pauze waarbij ik een sandwich had. Bij het raften aangekomen mochten we ons aankleden en ik had eindelijk eens een broek aan die niet tot mijn enkels was maar tot mijn knie! Na een groepsfoto begon onze korte wandeling naar de raft boot. En natuurlijk, zo dom als ik ben, vrolijk lopend, realiseer ik me halverwege dat ik als enige mijn peddel ben vergeten, typisch iets voor mij haha. Terug gerend naar het beginhuisje, rustig lopend naar de raftingboot, ben ik dan ook compleet met helm, zwemvest én peddel. Na een korte uitleg mogen we het water op. De rivier is vrij rustig, maar af en toe is er een druk stuk en dan moeten we allemaal goed opletten en goed luisteren naar de instructeur. Omdat ik vooraan zit in de boot wordt ik telkens doorweekt nat, wat grappig is maar wel koud. Op de rustige gedeeltes kunnen we genieten van het prachtige uitzicht. De rivier ligt tussen de bergen, aan de oever zie je mensen zichzelf of hun kleren wassen. Ook zijn er vaak kabelbaantjes van de ene naar de andere kant. Dit zijn zelfgemaakte kabelbaantjes waar je hard van af kan vallen, geweldig. Helaas wilde de raftingboot niet stoppen om dat te doen omdat we dan helemaal om hoog moesten klimmen, maar het lijkt mij een heerlijk vrij gevoel om van berg 1 naar berg 2 over een rivier op een simpel kabelbaantje naar de overkant te roetsjen. Wel mochten we van onze raftingsman zwemmen, en die kans heb ik met beide handen aangenomen want ik denk niet dat er nog een situatie voorkomt waarbij ik in Nepal kan zwemmen. Terug in de boot begonnen de gevechten tussen de twee boten. Met als doel de andere in het water gooien, natuurlijk mij kennende ben ik erg fanatiek, waardoor ik niet alleen andere er vaak in heb gegooid maar ook zelf vaak de dupe was. Dit heb ik de week daarop volgend helaas nog moeten merken met erge keelpijn en een oor die nu inmiddels al bijna een week dicht is. Na het raften was er een lekkere lunch met salades, broodjes, bananen en pindakaas wat ik eigenlijk niet op heb. De salades met brood waren erg lekker en verfrissend. En oja er waren ook bonen met rode tomatensaus waar ik wat van op heb. Terug in de bus zat ik naast een meisje waar ik stom genoeg de naam van ben vergeten. Maar ze komt ook uit Nederland en had er nog niet eerder gezien, behalve bij het raften, maar we hadden de hele terugreis leuke gesprekken over van alles en nog wat. Het laatste half uur heeft de slaap me dan toch te pakken, wat ook wel lekker was. \'s Avond terug bij Rajesh eten we avond, en gaan we al snel slapen. Ik slaap voor een keer alleen, omdat ik erg moest hoesten en het wel leuk vond als Julia en Anna een keer samen konden slapen, dit was dan ook de Duitse kamer haha.

De volgende dag doe ik het rustig aan, ik laat mijn jurk veranderen, probeer mijn telefoon zonder resultaat simlock free te maken en internet wat. Rond 2 uur pak ik de bus naar Dhulikhel op weg naar mijn lieve weeskindjes. Aangekomen in Dhulikhel duik ik meteen mijn stam restaurant in om te skypen met mama en Tilly. Helaas houd dit avontuur na een kwartier al op wegens slechte wifi en gebrek aan batterij van mijn laptop. Zo loop ik vrolijk door het dorpje, Namasté\'end naar bijna elke voorbijganger naar mijn weeshuisje toe. Natuurlijk heeft een van de kinderen het al door dat ik aan kom lopen, waardoor ze met zijn allen voor het raam staan te zwaaien als ik voor het huis sta. Na wat tijd in hun kamer te hebben gespendeerd en een engelse les te hebben gegeven is het tijd voor het avondeten. Ik eet zoals gewoonlijk gescheiden van de kinderen wat ik wel jammer vind, wel komt Lila de vader mij gezelschap houden, woehoe! Hij vraagt me naar de beste dag uit mijn leven, waar op ik als antwoord heb dat ik heelveel leuke beste dagen heb. Dit ziet die als een uitnodiging om over zijn beste dag te vertellen. En natuurlijk, het was te verwachten, het gaat over Jezus. Klein beetje irritant want hij begint het zelfde te vertellen als ik al eerder had gehoord, over de dag dat er een 7uur lange dienst was in de kerk waarbij iedereen aan het huilen en schreeuwen en dansen was. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik het verhaal al ken en gelukkig houd hij het kort. Hierop wordt ik uitgenodigd om maandag mee te gaan naar de kerk, wat ik maar doe want dan ben ik er vanaf af. Lila verteld mij dat er een speciale dienst is met drie gasten uit de USA. Er zullen veel jongeren zijn en het zal interessant voor mij zijn. Omdat ik geen zin heb in nog langer gepraat zeg ik dat ik naar de wc moet, in de hoop wat tijd met de kinderen door te brengen. Helaas liggen ze allemaal al in bed dus ga ik ook maar slapen. Die nacht heb ik een enorme oorpijn, wat gelukkig de dag daarna over is. Wel is mijn oor nu al bijna een week dicht.

Maandag, kerkdag. Na het ontbijt mag ik helaas niet de kinderen naar school brengen omdat we naar de kerk gaan. Lila is er al dus ik ga met de moeder. Ze heeft zichzelf heel mooi aangekleed, ik zelf overweeg een enkele minuut om mijn Nepali Jurk aan te doen, maar ik had geen zin om ze te laten denken dat ik het leuk vond of vereerd was om naar de kerk te gaan. Dus ik draag een spijkerbroek en mijn rode adidas trui, die erg lekker zit. Op weg naar de kerk komt mijn moeder, Rina, allemaal mensen tegen. Zo moeten we in een huis van iemand wachten tot die vrouw klaar is. Het was wel leuk om het huisje te zien, ze hebben een kamer, ik denk dat ze er wonen met zijn vijven . In de kamer staan twee dubbele bedden, een gasfornuisje, een kast en een tv, that\'s it. Ik denk dat ze de badkamer delen met andere. Rina vraagt aan de kinderen of er een westerse zender op mag, en ondanks het geruis vind ik het wel fijn even tv te kijken. Maar net wanneer gossip girl begint moeten we gaan, erg jammer. Bij de kerk aangekomen zie ik een kleine groene kamer wat de kerk moet voorstellen. Er zitten mensen op de grond, mannen en vrouw gescheiden. Ik besluit om achteraan in de vrouwen rij aan te sluiten zodat ik niet zo opval. Naarmate de dienst vordert komen er steeds meer mensen binnen. Na een paar woorden van Lila, de baas van de kerk, krijgen de amerikanen het woord. Ze hadden een jaar geleden een droom over Nepal, over de bergen. En hebben zo besloten om naar Nepal te komen to spread the word of Jesus. De wat oudere man heeft een geweldige luide stem en pakt de gitaar erbij. Zo worden er velen liederen gezongen en wanneer het niet over Jezus zou zijn gegaan had ik denk ik het nog wel leuk gevonden en meegezongen. Af en toe worden de nummers onderbroken door een speech, dat het niet uit maakt of we zwart of wit zijn, we zijn allemaal het zelfde en moeten in god geloven. Meneer was zelf alcohol verslaafd geweest, en toen heeft Jezus hem een nieuw leven gegeven. Met zijn ogen op het publiek gericht vraagt hij of er nog iemand is die ook een nieuw leven wil krijgen van god. Even zie ik Lila\'s ogen op mij gericht, maar ik hou me opvallend stil. Telkens vraag ik me af, zou dit het laatste nummer of verhaal zijn, maar helaas duur het erg lang. Op een gegeven moment volgt er een sessie waarbij iedereen gaat staan en bidden, dit duurt erg lang en ik val bijna in slaap, naar buiten kijkend verlangend naar de zon. Na deze sessie volgen er nog vele liederen en de Amerikaanse vrouw neemt ook even het woord over. En dan volgt er weer een bid sessie, en na deze heb ik het echt gehad. Het voelde alsof ik een soort film zat, het bidden begon rustig aan, maar langzaamaan leek het alsof iedereen gek aan het worden was. Iedereen kwam voor in de kerk staan, maakte hysterische geluiden, waaronder mijn moeder. Ik zag er schrokkende bewegingen maken en rare kreten uitslaan. Wanneer er een vrouw voorin de zaal hysterisch begint te huilen heb ik het echt gehad, wat een overdreven gedoe. Gelukkig volgt er een korte break in de dienst waarbij eten wordt klaar gemaakt, ik wordt bevelen om plaatst te nemen achterin zodat ik daar mijn eten kan ontvangen. Toch sta ik op en loop ik naar Lila waarbij ik hem snel mededeel dat ik er vandoor ga mijn lessen moet voorbereiden. Uit de kerk gerend ben ik echt heel blij dat ik weg ben bij dat stelletje debielen. Ik heb totaal niks tegen gelovigen, maar ik hoef er zelf geen onderdeel van te zijn, dus ik denk dat dit voorlopig mijn laatste kerkdienst. Buiten in de zon aangekomen loop ik naar huis, waarna ik op mijn bed ga liggen en in slaap val. Na wakker te worden, krijg ik eten van de moeder die inmiddels ook weer thuis is. En ze vraagt me of ik me eenzaam voelde in de kerk. Hierop antwoordde ik dat ik het heel interessant en leerzaam vond, maar dat het te lang duurde en dat het Christendom niks voor mij is. Gelukkig is hiermee het gesprek geeindigd, de rest van de maandag verloopt goed, ik speel wat met de kinderen en we dansen en zingen.

Dinsdag, Woensdag en Donderdag waren net wat anders als de meeste doorsnee dagen in het weeshuis omdat de school niet door ging. Hier wordt de school nogal makkelijk gesloten, de overheid hoeft maar een simpele rede te hebben en het gaat al niet meer door. Deze dagen waren erg leuk. We hebben meerdere engelse lessen gehad, ik ben met twee kindjes door het dorp wezen lopen waarbij ik ze op snoepjes heb getrakteerd wat erg gezellig was. Ook heb ik een dag bananen voor de kindjes gekocht die we met zijn allen hebben opgegeten op het dak. Ze likte zelfs de schil uit zo lekker vonden ze het. Doordat er geen school was zat er niet echt een routine in de dag, en werd ik een beetje als oppas ingeschakeld. Wat opzich niet echt erg was maar soms zei de moeder gewoon ik ga nu weg en ben om 3uur terug, wat betekend dat ik dan verplicht was om tot drie uur thuis te blijven. Woensdag middag zijn we samen met Lila naar een speelweide verderop gegaan. Op de afval na die er ligt is het een prachtige plek. Het is een groot grasveld naast een beekje naast een bos. Hier heb ik gevoetbald met de jongens en de vader en de bovenbuurjongen. De boven buurjongen is een grappig figuur. Hij gaat niet naar school en ziet er een beetje verwilderd uit doordat hij op het land werkt. Zo heeft die altijd overal modder, en veel te grote kleren aan. Hij kan totaal niet voetballen en valt vaak half over de bal heen wat erg grappig is. Vrijdag keek ik uit mijn raam en toen zag ik hem trucjes oefenen voor het voetballen dus dat was wel schattig. Na deze voetbalwedstrijd, moesten de kinderen hun handen en voeten wassen in de rivier en zijn we terug naar boven gelopen. Gedurende het voetballen hebben de kleintjes gespeeld met de springtouwen die ik had meegebracht of ze maakte bloemen kettingen. Toen donderdag weer de school uitviel besloot ik om wat anders te doen, Art Class. Wat knutselen in houd. Dit was erg leuk, ik had van huis wat spulletjes meegenomen, waaronder veel stickers die ik zelf had gekocht of van Sophie had meegekregen. Zo liet ik elk kindje hun hand overtrekken en uitknippen, daarna mochten ze deze hand versieren met stickers. Op mijn kamer hangt nu een prachtige slinger met allemaal verschillende handjes eraan, ik zal binnekort een foto op mijn blog posten! Verder heb ik donderdag nog engelse les gegeven en verliep alles ongeveer het zelfde als alle andere dagen. Vrijdag kwam de moeder naar mij toe met de vraag of ik met Kelly naar het ziekenhuis wilde voor haar oog omdat ze zelf een afspraak had met een vriendin van de kerk dus niet mee kon. Ik vond het een beetje aso dat ze zelf niet mee kon door een vriendinafspraak, maar vond het wel leuk om een ziekenhuis in Dhulikhel te zien dus ben meegegaan. Dit was erg gezellig, trots hield Kelly mijn hand vast, en zo liepen we door een deel van Dhulikhel wat ik nog niet had gezien. Prachtige huizen, tempeltjes en mensen op straat. Ik ga hier zeker nog een keer alleen terug om wat foto\'s te nemen. In het ziekenhuis aangekomen valt het me best mee. Het ziet er goed uit, natuurlijk niet zo goed als westerse ziekenhuizen. Ook zie ik veel stof op de trap liggen wat me doet denken aan mijn schoonmaakcarriere bij het UMC Utrecht. We moeten 20roepies betalen voor het bezoek, wat 20 cent is. Boven in de oogcontrole kamer vragen eerst wat studenten haar wat vragen, ik had niet het idee dat ze echt verstand hadden van wat ze deden en eentje was spelletjes aan het spelen op haar smart phone. Gelukkig komt er dan een echte dokter aan waarbij Kelly moet plaats nemen achter een soort apparaat. Uitvergroot kan ik haar oog zien op een computer scherm. Gelukkig zegt de dokter dat het beter gaat, en zo mag ze gaan minderen met haar oogdruppeltjes. Op de terugweg koop ik een zakje chips voor Kelly wat ze met vreugde op eet. Door het oude Dhulikhel lopend vraagt iemand haar of ik haar grote vriendin ben. Hierop antwoord Kelly: ‘Hoina, mero didi.\' Dit betekend: ‘Nee, dit is mijn grote zus.\' Dit vond ik erg leuk om te horen, een groot compliment. Want ik denk dat sommige kindjes me zien als hun grote zus. Soms zit ik in mijn kamer en mag ik ze helpen met huiswerk opdrachten en dergelijke, en dat zou ik ook zo bij Mathilde kunnen doen. Niet dat ik Tilly vaak help met huiswerk, sorry Til! Teruggekomen in het weeshuis leer ik ze het dansje op de Las Ketchup Song en vertrek ik naar de bushalte, op naar Kathmandu voor het weekend.

In de bus verlies ik stom genoeg mijn telefoon die ik twee dagen daarvoor heb gekocht. Ik had eindelijk een telefoon die het goed deed in Nepal met een Nepali simkaart. En zodra ik in Kathamndu op sta in de bus voel ik dat hij niet meer in mn zak zit. Half in paniek probeer ik de mensen uit te leggen dat mijn telefoon in de bus is dat ik hem terug moet. Iedereen kijkt me met nogal wazige ogen aan en er komen alweer nieuwe mensen de bus in. Een vrouw begrijpt me en vraagt wat mijn nummer is zodat ze me kan bellen. Maar natuurlijk weet ik mijn nummer niet, en na een laatste tevergeefse poging om mijn phone te vinden verlaat ik de bus omdat ze al wegrijden terug naar Dhulikhel. Dat was het einde van mijn geliefde zwarte nokia met snake. Stiekem hoop ik dat ik hem nog terugvind of terugkrijg maar ik zie het somber in, gelukkig was hij niet duur maar ik mis hem wel. In Kathmandu aangekomen ben ik chagrijnig omdat mijn telefoon weg is waardoor ik Julia en Anna niet kan bereiken met wie ik had afgesproken. De beste optie is om naar OR2K te gaan omdat we daar zouden lunchen. Zelfs dit duurt een uur omdat ik de weg niet kan vinden, om de minuut komt een irritant iemand me vragen of ik armbanden wil kopen of een tour wil boeken. Gelukkig kom ik na de tweede keer lopen door de zelfde straat erachter dat het wel de juiste straat is met OR2K, en binnen aangekomen zie ik Julia en Anna meteen zitten, dit is fijn! Hier bestel ik een Salade Caprese, ik denk dat het zo heet, maar de italiaanse salade met mozzarella, tomaat en basilicum. Deze was heel lekker ook al heb ik hem wel eens lekkerder gehad. Omdat we vrij lui waren en Julia/Jyoti koppijn had zijn we vrij lang daar gebleven. Het eerste plan was om naar de crematie te gaan maar omdat het Anna\'s een na laatste dag in Kathmandu was wilde ze nog wat souvenirtjes kopen. Terwijl Anna dit deed bleven wij in OR2K chillen. Toen later Anna terugkwam zagen we opeens de twee andere duitse vrijwilligers waar we ooit eerder mee uit waren gegaan zitten en toen hebben we met hun avondgegeten, met weer twee nieuwe duitse meisjes erbij maar daar heb ik niet heelveel mee gepraat. Als avondeten had ik pesto toast, maar ik zat nog vrij vol van de salade dus heb er niet heel erg van genoten. En ik proefde de pesto bijna niet. Na het avondeten zijn we allemaal vrij moe, en besluiten we om toch maar niet uit te gaan. We bellen Rajesh en gelukkig heeft die nog bedden voor ons. Op de terugweg lopen we langs een dvd winkel, en toevallig was ik net van plan om ergens de Lion King te kopen voor de kids. Gelukkig hebben ze deze film, en voor 100 roepies (1euro) heb ik deze dan ook binnen. Thuis kom ik erachter dat de film gebrand is en de kwaliteit vrij matig is, maar alsnog het is de Lion King, dat is altijd goed! Thuis aangekomen zijn we allemaal moe, we eten met zijn allen, en praten we met een Duits meisje die ik een van de eerste dagen had ontmoet en terug kwam van d\'r project. Snel lekker slapen...

De volgende ochtend, we slapen iets langer dan normaal en zitten rond 9uur aan het ontbijt. Cornflakes met melk. Na even overleggen besluit ik toch mijn plan door te voeren, en naar de kapper te gaan. Jyoti gaat met me mee, Anna is alvast naar een dansoptreden van monniken in haar klooster. Samen besluiten we naar de kapper te gaan waar ik de eerste dag met Anna ben geweest, met het kleine meisje dat als een bollywood danseres voor ons danste. In de kapper aangekomen is het meisje er helaas niet, maar de moeder is erg blij om ons te zien. Een stel vriendinnen van haar kijken toe hoe we aan mijn knipbeurt gaan beginnen. Ik probeer haar uit te leggen dat ik mijn haar niet al te kort wil, en of ze het model (aan de voorkant iets langer, en de achterkant iets korter) er in kan laten. Mevrouw begint met knippen, en ik kan alles volgen via meerdere spiegels die overal hangen. Ze kamt mijn haar, en spuit met een waterspuitje het nat, zodat ze goed recht kan knippen (ahum). Jyoti kan ik vanaf de spiegel aankijken, en seinend naar elkaar zijn we het erover eens dat het een groot drama is. De voorste plukken laat ze in een soort rechthoek lang, en de achterkant wordt kort. Niks wordt geleidelijk geknipt, in rare strakke hoeken veranderd mijn prachtige kapsel in een complete hel van verdwaalde plukken lang en kort haar. Mevrouw herhaalt meerdere keren dat ik mooi haar heb, en dat ik met dit kapsel eruit zie als een smart girl. Op de vraag ‘Do you like it?\' heb ik dan ook met moeite ‘yes!\' geantwoord omdat ik het anders zielig vond. Eenmaal uit de kapper lachen Jyoti en ik ons rot en doe ik mijn haar snel in een staart. Op naar het dansoptreden!
We pakken de microbus richting Bouddha, waar de Bouddhanath Stupa is, hier vlakbij gelegen is het klooster waar Anna twee weken heeft gevrijwilligd. Jyoti en ik besluiten om eerst naar een rondje om de prachtige stupa te lopen, en dan wat winkeltjes te bezoeken. De winkeltjes zijn niet goed voor onze portemonnee omdat er zoveel leuke dingen zijn. Ik zou zoveel willen kopen. Gelukkig heb ik het bij gebedsvlaggetjes een kaartjes gehouden, en de cd waar ik in het begin het over had. Na deze toeristische shopping zijn we richting het klooster gelopen. Het klooster ligt ongeveer een kwartiertje vanaf de stupa, en daar aangekomen was het optreden al begonnen. Gelukkig was het niet erg dat we wat later waren en konden we nog zo\'n 2uur genieten van allemaal monniken die aan het dansen waren. Het was heel anders dan verwacht. Je ziet de monniken namelijk niet, want ze zitten in prachtige kostuums met maskers op. De dansjes zelf waren vrij simpel, het bestond vooral uit veel sprongen en voetenwerk, maar de kostuums maakte het bijzonder. Het waren dieren en draken en meer. Ik zal binnekort bij beter wifi de foto\'s van de dansen uploaden. Ook konden we allemaal kleine monnikjes zien zitten, waarvan Anna er een paar les heeft gegeven. Dit was erg leuk. Dit klooster is altijd maar een half jaar open, daarna vertrekken de monniken weer terug naar de Mustang waar ze vandaan komen. Maar in deze tijd van het jaar is het erg koud waarom naar Kathmandu komen. Anna zelf zit nu dan ook in Pokhara, voor haar laatste 2 weken vrijwilligen. Na dit leuke dansoptreden zijn Jyoti en ik iets eerder dan Anna er vandoor gegaan om een leuk restaurantje te zoeken om met Anna te eten. Helaas werkte het netwerk niet waardoor we Anna niet meer konden bereiken. Jyoti en ik hebben in een caféetje achteraf gegeten, de spaggethi was heerlijk, de pizza was raar, en de momo\'s waren teveel. Maar het was wel een leuke ervaring omdat er nooit toeristen komen en ze erg vereerd waren met ons bezoek. Ook schreven ze op het uithangbord meteen een bericht voor mogelijk andere toeristen: ‘Well Come\'. Even wilde ik ze zeggen dat het fout was, maar we vonden het wel schattig staan. Tijdens het eten hebben we nog even gelachen om mijn haar, maar ik probeerde het vooral te negeren dat dit disaster was gebeurd. Toen begon het hard te regenen en zijn we met een microbusje snel naar huis gegaan. Thuis aangekomen wilde ik nog even proberen te skypen met Silvia die jarig was, maar helaas nergens internet. Bij Rajesh thuis was het een enorme druktewant de 9 vrijwilligers waren terug van raften, allemaal Nederlandse meisjes, 2 deense meisjes en 1 duitse meisje. Dit was een enorme Nederlanders invasie maar wel gezellig. Ook was er een meisje waarmee ik de eerste dag ook was in Nepal (weer een vriendin van het meisje uit Duitsland die de dag daarvoor terug kwam van haar project), en ook zij had leuke verhalen over van alles. Eenmaal in bed heb ik een stukje Lion King gekeken maar al snel ben ik gaan slapen...

Inmiddels is het nu maandag en ben ik weer in het weeshuis met een nieuwe vrijwilliger Esther, maar omdat ik mijn blog in delen schrijf, zal ik wat vertellen over gister en vandaag in mijn nieuwe blog van volgende week... Hopelijk gaat alles goed met iedereen, en berichtjes zijn altijd welkom!