Busreizen, bloedzuigers en bamboobossen

Het is alweer een tijdje geleden, hoogtijd voor een nieuw blog.
Zoals de titel al zegt, we hebben heel wat busreizen achter de rug. Na onze tijd in het noorden zijn we afgereisd naar Nong Khiaw. Dit was een van de weinige reizen die goed en comfortabel verlopen is. We zaten in een minivan, en die zijn wat kleiner en comfortabeler dan de local bussen hier. Eenmaal aangekomen in Nong Khiaw stappen we uit bij het River Lodge resort. We hadden deze ‘lodge\' aangeraden gekregen van Thomas, een vriend van Math en Guus, die co-owner is van dit guesthouse. En inderdaad, het is een prachtige plek. Het is helaas wel wat prijziger dan de andere locaties, maar het is wel even fijn om niet meer in een dorm te slapen en gewoon onze eigen kamer en douche te hebben. De eerste dag in Nong Khiaw hebben we vooral een beetje sight seeing gedaan en door het dorpje gelopen. Het is een prachtige plek, erg rustig en grenzend aan een rivier met uitzicht op de bergen. Voor de mensen die het ‘tanja en marlou journaal filmpje\' hebben gezien, dat is Nong Khiaw! In Nong Khiaw waren Marlou en ik op zoek naar de iets rustigere, minder toeristische kant van Laos. Minder toeristen en meer locals. En dit is gelukt!
De volgende dag in Nong Khiaw gaan we samen met een Duits stel van onze leeftijd uit het hostel een dag tour doen. We worden om negen uur opgehaald met een bootje met een gids. We varen door de prachtige rivier met uitzicht op de bergen, koeien die zwemmen, varkentjes die uit de rivier komen drinken en meer. Ondanks dat het bootje een klein beetje herrie maakt is het een erg ontspannen ritje. Na een tijdje komen we aan bij onze eerste stop, een klein dorpje. Van tevoren was ik bang dat het een dorpje zou zijn waar elke dag toeristen door heen lopen en waarbij ze standaard dingen zouden laten zien en vertellen zoals : ‘deze vrouw maakt een rietenmand\'. Dit was gelukkig helemaal niet het geval. Het was een prachtig klein dorpje waar je het echte leven kon zien. Kippen, eendjes en varkentjes lopen door het dorp en ook puppies zijn aanwezig. Kinderen spelen op straat en oude mannetjes chillen in hangmatjes. Na wat rond te hebben gelopen en foto\'s te hebben gemaakt gaat de tocht weer verder. Met het bootje varen we naar een ander dorpje, waar het actieve deel van de dag gaat beginnen. We komen aan in het dorpje, wat iets drukker is dan het andere dorpjes. Er staat ergens keiharde muziek op en de kinderen rennen rond op straat. Volgens de gids hebben beide dorpjes een schooltje, maar toch zie ik de kinderen buiten rondlopen. Zo blijkt het dat de leraar een meeting heeft in een ander dorpje en die dag niet kan lesgeven. Na ook dit dorpje te hebben bezichtigd begint de wandeltocht naar de waterval. Jammer genoeg loopt de dorpsgek die kaartjes verkocht voor de waterval met ons en de gids mee. Deze man is een klein beetje irritant omdat hij overduidelijk dronken is, de hele tijd in het Laotiaans tegen je praat en danst. Maar het vervelendste vond ik nog dat hij enorm naar alcohol stonk. Maar gelukkig maakte het de wandeling er niet minder op. Door de velden lopend, kleine huisjes passerend naderen we de waterval steeds meer. Het laatste stuk van de wandeling is dan ook meer in het beboste deel, over allemaal stenen en kleine paadjes. Hoe dichter we bij het eindpunt komen, hoe pittiger het wordt. Zo moeten we veel klimmen over stenen, terwijl ik en Marlou alleen maar slippers aan hebben (de guesthouse baas zei dat dat kon). Enige vervelende aan mijn verkeerde schoeisel keus is dat mijn slipper af en toe los vliegt waardoor ik uitglijd of val. De dorpsgek vind het op zulke momenten leuk om me op te rapen, maar met die geur uit zijn mond blijf ik liever liggen.. Eenmaal aangekomen bij de waterval blijkt het dat de dorpsgek zijn eigen vrienden daar heeft, waardoor wij gezellig met de duitse jongen en meisje en de gids kunnen gaan lunchen. De lunch is gemaakt door de sister-in-law van onze gids en is heerlijk. De gids zoekt wat grote bladeren, en daarop worden twee verschillende sauzen/ tapenades uitgebreid. Eentje met tomaat, en een andere met kip en mushrooms. Verder krijgt iedereen een bakje met sticky rice. Eten gaat met de hand, maar gelukkig ben ik dat nog gewend van Nepal. Na de lunch blijven we nog even kletsen over cultuurverschillen tussen Laos en het westen. Zo verteld de gids ons dat hij zo\'n 5000 euro nodig heeft om te trouwen, hij koopt bij wijze van spreken het meisje van de ouders. Nou klinkt kopen erg fout, maar het is meer dat wanneer hij een vrouw vindt waar hij zijn leven mee wilt delen, hij een fors bedrag moet afstaan aan haar ouders. En daarna trekt de vrouw bij zijn familie in. Nou weet ik niet zeker of het echt 5000 euro is, want meneer Mang van River Lodge zei dat het ook voor minder kan. Toch blijf ik het een absurd idee vinden dat je moet betalen. Want ondanks dat het dan een love marriage is, moet er alsnog geld voor worden neergelegd. Maar ja zo zie je maar weer dat elk land zijn aparte gewoontes heeft, wat het reizen natuurlijk extra interessant maakt.

Na de lunch zijn we het stuk terug gelopen naar de boot, ditmaal zonder dorpsgek, maar wel met de brandende zon op ons hoofd. Eenmaal in het bootje aangekomen varen we terug naar Nong Khiaw. Al met al was het een leuke tour, mooie dorpjes en een goede benenstrekker (van al die busreizen en hangen in restaurantjes word je soms toch wel een beetje lui).
\'s Avonds eten we heerlijk bij een indiaans restaurant en bekijken we onze reisplannen. Zonder dat je het door hebt gaat de tijd toch snel, zo besluiten we een klein overzichtje te maken wat we nog willen doen. We kunnen niet al te veel tijd in Laos spenderen als we ook nog naar Cambodja willen en op tijd in Thailand willen zijn voor de fullmoonparty. Zo moeten we tot ons verdriet een keus maken tussen Muang Ngoi, (een klein afgelegen alleen met de boot te bereiken dorpje zonder elektriciteit), en Luang Namtha (de ‘grootste\' stad in Noord-West Laos met eco-jungle trekkingen in een National Park + verschillende tribes). Na wat wikken en wegen hebben we besloten om toch verder naar het noorden te trekken, omdat je daar waarschijnlijk ook kleine dorpjes kan bezoeken zoals Muang Ngoi. Zo boeken we op koninginnenacht een busticket naar Luang Namtha, een local nachtbus. Verder hebben we een vrij saaie avond, geen andere Nederlanders te bekennen. Wel praten we nog even met een ouder Engels stel wat op een varende woonboot woont in Engeland. Woonachtig in een gebied waar veel toerisme (waaronder veel Nederlanders) op afkomt wegens de velen graancirkels. Het mooie aan dit verhaal is dat vrienden van hen de graancirkels creëren, en ze er zelf wel eens bij zijn geweest wanneer er een werd aangelegd. Maar oké dit was dus ongeveer het hoogtepunt van de avond, op een raar verhaal van een Duitser na. Hij werd namelijk een paar dagen geleden met allemaal rook in zijn kamer wakker. In paniek, ‘fire, fire,\' roepend met een bloedende neus rent hij de deur uit. Bleek het dat de regering met zwaar chemisch anti-insectenspul de omgeving aan het bespuiten was, waarna het door zijn houtenvloer zijn kamer in trok en hem trof. ‘
Nou je kunt wel zien dat wij een onwijs leuke koninginnenacht hebben gehad! Koninginnedag werd er niet veel beter op. Op mijn oranje t-shirt en Marlou\'s oranje armbandje na was er niks oranjes te bekennen. Geen vlaggetjes, dansende mensen, kraampjes op straat of oranje tompoucen. Dus om ons verdriet weg te werken hebben we maar de hele dag gegeten. We hadden namelijk de bus geboekt voor vijf uur, waardoor er te weinig tijd was om nog een tour te doen die dag. Zo hebben we bij twee verschillende restaurantjes gelegen, gegeten, gelezen en onze dagboeken bijgewerkt. Een erg nutteloze dag, zeker omdat de bus er uiteindelijk pas om 7uur was en we dus wel nog wat hadden kunnen doen.
En hier komt dan het eerste drama van een busreis. Om 7 uur arriveert de minivan die ons naar het busstation op een uur afstand gaat brengen. Het is inmiddels donker en de muziek staat aan in de auto. We zijn met denk ik zes anderen in het busje, en het is best gezellig. Eenmaal op het busstation aangekomen hebben we nog maar een minuut om in de bus te komen. In chaos splitsen de toeristen zich op naar verschillende bussen en klimmen Marlou en ik de bus in. Het eerste aanzicht van de mensen in de bus belooft al niet veel goeds. Helaas zijn er nergens meer twee stoelen vrij, Marlou gaat achterin naast een tienermeisje zitten, en ik neem plaats naast een woest aantrekkelijke Aziaat. Dat woest aantrekkelijke is natuurlijk een grapje, maar vergeleken met de rest van de bus die vol zit met boeren en raar volk heb ik opzich nog wel geluk met deze vrij normaal ogende jongen. In de bus stinkt het naar vieze mensen en rare zakken en spullen die ze met zich meebrengen. De weg naar Luang Namtha is erg slecht en heeft veel hobbels en bochten. Doordat het donker is krijg je niet veel van de omgeving mee, wel voel je dat de bus erg langzaam rijdt en af en toe erg vertraagd om zo diepe kuilen te trotseren. Voorin praten mensen te luid, schuin naast me staart een rare boer me continue aan. Ook begint het steeds kouder te worden in de bus, en vries ik bijna dood omdat ik zo dom ben geweest om niet iets warmers aan te doen. Wanneer het buiten ook nog begint te stormen, heb ik het gehad. De mensen in de stoel voor me slapen, maar hebben hun raam open staan. Zo regent het in mijn gezicht en staat het kippenvel op mijn armen. Nu lijkt het of ik mezelf heel erg zielig vind, maar dit is werkelijk waar het waargebeurde verhaal van de eerste dramatische busreis. Maar het verhaal is nog niet ten einde want na geen oog dicht te hebben gedaan, worden we om half 3 \'s nachts in the middle of nowhere gedropt. Het nare aan Laos is dat de busstations zich ver buiten de stad bevinden waardoor je altijd nog een tuktuk moet nemen om ergens te komen. Gelukkig zijn er op het busstation nog twee andere toeristen, een Engels meisje en een Israëlische jongen. Zo staan Marlou en ik er niet helemaal alleen voor. Nadat de meeste gekken het station al hebben verlaten via tuktuk zijn wij nog over. Samen met de twee andere toeristen, twee gestoorde boeren die allemaal kippen en kuikentjes in een mand aan de tuktuk vastbinden en mijn busbuurjongen nemen we een tuktuk richting centrum. Deze tocht is erg lang, gekenmerkt door een lange weg. Tijdens het rijden slaat de tuktuk een paar keer af. Maar telkens wordt er wat aan de motor gerommeld waardoor we dan toch weer kunnen rijden. Iedereen stapt eerder uit dan wij. En bij de boeren lijkt het zelfs of ze hun hele hebben en houwen mee hebben genomen en hier een nieuw bestaan willen opbouwen. We vragen de tuktukdriver of die ons naar een guesthouse kan brengen. Maar wanneer hij onze spullen van het dak haalt en ons dropt voor een duidelijk gesloten guesthouse zakt de moed toch wel een beetje in de schoenen. We staan in het donker, langs de weg, in een nog onbekende stad, zonder slaapplaats in Laos. Gelukkig zijn we niet met zijn tweeën maar met zijn vieren. Zo gaan we op zoek naar een open guesthouse, wat niet erg makkelijk blijkt te zijn. Alles is gesloten, het is pas half 4 en we willen niet buiten vergaan van de kou. Maar geluk bij een ongeluk, we vinden een guesthouse die per ongeluk zijn voordeur heeft open gelaten. Het ziet er van binnen vrij chique uit en is Chinees ingericht. Wel is er niemand van het guesthouse te bekennen, en zo besluiten we om maar plaats te nemen in de lobby. Het is er tenminste warm en na een halfuurtje val ik dan ook in slaap op een houten bank. Om zes uur \'s ochtends besluiten we een nieuwe slaapplek te zoeken, het is weer licht en het leven op straat is weer begonnen. Zo vinden we twee straten verder een erg cheap guesthouse die nog wel een kamer overheeft. Buiten horen we een schreeuwende laotiaanse stem op de radio en door de gordijnen heen verlicht het daglicht onze kamer. Toch weet ik de slaap te vatten, en rond 12 uur staan we opnieuw op. Zo gaan we ontbijten in het dorpje (het is meer een groot dorp dan een stad). Deze hele dag zijn we vrij lui, eten we wat en vergelijken we verschillende trekkingen en tours die we kunnen doen. In de avond skype ik met Mathilde en andere familieleden, want Tilly is jarig! Na het eten besluiten we om toch een drie-daagse trekking te boeken. Eerst waren we hier tegen omdat we minder dagen in Luang Namtha wilde spenderen. Maar het leek ons toch wel een unieke ervaring omdat je en een nacht in een jungle camp overnacht en een nacht in een dorpje. Plus waarschijnlijk zullen we de rest van onze reis geen trekking meer gaan maken denk ik. Dus met een klein beetje angst voor vermoeidheid (er stond dat de dat moeilijkheidsgraad 9/10 is) hebben we deze trekking geboekt.
De volgende ochtend, de wekker gaat vroeg. Snel laatste spulletjes inpakken en uitchecken. Na een ontbijtje van sandwich en yoghurt lopen we naar het reisbureautje toe. Daar zit de hele groep al buiten. Al snel raken we aan de praat met Hesther, een nederlands meisje wat ook de trekking gaat doen. Verder zit de Israelische jongen van de busreis erbij, twee israelische meisjes, vier fransen en een engelse jongen. Pas na een tijdje komen de minivans om ons naar het beginpunt te brengen. Heerlijk in het busje met airco aan heb ik toch een beetje spijt van m\'n keuze. Na mijn trekking in Nepal weet ik hoe zwaar het lopen soms kan zijn. Achteraf gezien kan ik zeggen dat het enorm mee viel!
Aangekomen in een klein dorpje begint de trekking. Per 2 worden we met een bootje naar de overkant gebracht. Vanaf daar begint de tocht door de jungle. Het begin deel moeten we enorm veel klimmen. Aan het begin valt dit vrij zwaar en zweten we ons rot. Omdat het de nacht ervoor kei hard gestormd heeft zijn de paden vrij glad en soms onbegaanbaar. Bij elke stap moet je goed opletten dat je niet wegglijd (wat soms ook gebeurd). Ook zijn er veel bomen omgevallen en liggen en hangen er overal bamboo over de paden. Een gids loopt voorop, de andere achteraan de groep. De gids die voorop loopt moet af en toe met een hakmes het pad begaanbaar maken. Gelukkig wordt het zweten iets minder hoe hoger we komen, je lichaam raakt gewend aan het klimmen. Eenmaal boven aan de top krijgen we lunch. De gidsen zoeken grote bladeren waarop het eten wordt uitgespreid. Het eten heeft wat weg van het eten wat we bij de watervallen kregen, maar ditmaal met pompoen. Ook krijgt ieder zijn eigen blad met sticky rice erin. Na deze break zijn we verder gelopen en afgedaald aan de andere kant van de berg. Gaande de weg werd het boven ons donkerder. Aangezien het bijna elke dag hier raak is met slecht weer verwachten we er dan ook niet al te veel goeds van. Ook worden we de hele trekking gepest door bloedzuigers. Deze bevinden zich op de bladeren en de grond en klimmen via je schoenen omhoog.. Dit zorgt voor veel chaotische kreten. Zo heb ik er een van Marlou\'s been moeten afslaan. En nog erger, eentje bij mij in was al in een verder stadium, en was zich hardhandig vacüum aan mij aan het zuigen. Pas na veel geschreeuw en takslagen komt die los, waarna er een druppel bloed uit mijn been loopt die voor meneer de bloedzuiger bedoeld was...
Wanneer ik het bijna gehad heb verschijnt er onder aan de berg een rivier met daar achter een hut. ‘This is where we sleep tonight,\' verteld de gids ons. Hallelujah! Maar net op het moment dat we onze schoenen uitdoen om de rivier door te steken barst het los. Al gillend rennen we naar de overkant. Halverwege de rivier is de gids zo lief om onze tassen te pakken en alvast verder te rennen zodat die droog blijven. Door de kiezels en stenen in de rivier is het niet zo makkelijk om snel door de rivier te gaan. Maar gelukkig wanneer we het bereikt hebben voelt het ook wel fijn om er te zijn. Samen met Hesther en de Israelische en de Engelse jongen leren we een nieuw kaartspel: Kabul. Echt een super leuk spel wat ik iedereen ga leren als ik terug in Nederland ben. Na het kaarten gaan we eten, wat veel weg heeft van het middageten maar erg lekker is. Na het eten is het weer alweer een stuk beter en kunnen we bij een kampvuurtje zitten. Helaas is erg geen gitaar, dat vind ik altijd wel bij een kampvuur passen. Wel hebben we wat liedjes gezongen. En hebben Marlou en ik op de franse vrouw gestort die amper engels kon, om ons Frans te testen. Een beetje teleurgesteld was ik wel, na zes jaar Frans kan ik het nog steeds niet vloeiend spreken en lang niet alles zeggen wat ik wil. Maar wel was het grappig om even Frans te praten. Terwijl wij bij het kampvuur zitten maken de gidsen onze bedden klaar. Dunne matjes met een slaapzak onder een kampvuur. Omdat we met veel zijn passen de gidsen niet meer in de hut, zij slapen onder het afdakje buiten. Zo liggend onder een klamboe in een houten hutje omringd door jungle geluiden geeft toch wel een jungle achtig gevoel. De volgende ochtend, na een niet al te goede nachtrust, is de tweede dag van de trekking aangebroken. Na een ontbijt van sticky rice en omelet, plus oploskoffie uit een bamboobeker begint het weer. Wederom is de route eerst omhoog, daarna omlaag. Wel is het deze dag iets pittiger omdat de wegen slecht te zien zijn. Meerdere keren vraag ik me af of het überhaupt wel een pad te noemen is?\' Door het beginnende regenseizoen stormt het vaak heftig waardoor heelveel bamboo is omgevallen. Ook moet je je vaak vast houden aan omringende takken om niet te vallen. Maar wanneer je dan een dode boom of bamboo vastpakt ben je alsnog de lul. Wel is het de tweede dag nog warmer dan de dag daarvoor.. Wanneer ik ook nog eens een ernstig gevoel krijg dat ik moet poepen vind ik het toch wel jammer dat ik niet in een hostel zit met een eigen fijne wc. Dit gevoel wordt bevestigd wanneer ik een half uur later het echt niet meer kan houden en het blijkt dat ik diarree heb. Nog snel kon ik roepen naar Marlou en Hesther dat ik het echt niet meer kon houden, en halve minuut later is het dan ook zo ver; diarree in de jungle. Gelukkig ben ik nu een echte survival Queen, want wie diarree in de jungle overleeft, overleeft alles haha. Gelukkig bleef de diarree bij een keer in de jungle en een keer in het dorpje. Dus het was nog niet echt te vergelijken met de problemen die ik aan het begin in Nepal had gehad. Maar kortom, ondanks de diarree, hitte, bamboo en bloedzuigers hebben we ook de tweede dag jungle trekking overleefd. En zo kwamen we bij ons tweede slaapplaats, een prachtig dorpje!

Hoe het dorpje heet weet ik niet. Maar als je er doorheen loopt waan je je in de middeleeuwen, zonder de stank, afval en rare ziektes. Wel zijn de huisjes nog erg authentiek, lopen de kindjes overal naakt rond en rennen er kippen, varkens, eendjes en hondjes over straat. Wanneer we hier aankomen is iedereen zo vies, stinkend en bezweet dat we meteen het water inspringen. In de rivier zijn veel kinderen aan het zwemmen en zich aan het wassen. Wanneer we verder zwemmen komen we bij een deel waar de kinderen uit de boom springen, en van zelfgemaakte schommels het water in tuimelen. Erg leuk en gezellig! Heel stoer klom ik ook de boom in, maar bovenaan gekomen werd mijn lichaam gevuld met angst en durfde ik opeens niet meer. Dit vonden de kinderen natuurlijk erg grappig, maar ik was zelf de lul omdat ik ook niet meer terugkon met naakte kindjes achter me die ook wilde springen. Dus zo heb ik me uiteindelijk vermand en ben ik toch maar gesprongen.
Omdat ik niet al te veel woorden moet wijden aan elk klein resultaat zal ik het maar samenvatten als een geweldig dorpje. Na te hebben gezwommen hebben we aan kinderen potloden uitgedeeld, achter elkaar gerend en gekken bekken getrokken. De jongens hielden racen door het dorp met fietsbanden en een stok waarmee ze het aandrijfden. Na een lekker avondeten hebben we met 2 andere jongens en Hesther Kabul gespeeld onder het genot van een biertje. Daarna zijn we gaan slapen in een van de twee vestigingen, een goede keus want later hoorde we dat een Columbiaanse jongen de volgende ochtend wakker werd met drie kleine ukken zittend op hem alsof hij een bank was.
Dag 3 van de trekking. Eindelijk geen wandelen meer maaaaar kayakken! Samen met Marlou nemen wij plaats in een kleine gele bananen boot. De kayakken zien er iets anders uit dan onze kayakken in Nederland ze zijn namelijk opblaasbaar. Helaas was die van ons ook lek waardoor we regelmatig bij moesten pompen. Het kayakken was stukken leuker dan verwacht want het water was erg wild! Af en toe bleven we haken op een steen omdat het water nog wel erg ondiep was, dit leverde hilarische momenten op! Ik zal het leukste moment omschrijven.
Een van de laatste grote stromingen... De gids schreeuwt: jongens rechts! Maar Marlou en ik stormen de stroomversnelling al in, maar begrepen helaas niet dat we rechts van de steen moesten ipv aan het eind van de stroom naar rechts. Zo knallen we direct op de steen in het midden, waarna een andere kayak ook op ons vast stormt. Schreeuwend vragen we of de boot ons los kan maken, maar nadat Joni de israelische jongen hun kayak bevrijd krijgt hij ons niet los en hangt die zelf achter zijn kayak aan te laat om er in te komen. Lachend om dat aanzicht komt de volgende kayak aan. Keihard schreeuwend vragen we of ze ons willen redden. De Colombiaanse jongen reikt zijn rode peddel aan, waarna Marlou hem vast pakt. Helaas is de stroming te sterk en de steen te groot. Nadat ze de peddel los laat zonder resultaat vliegen de Colombiaanse en Engelse jongen de boot uit. De stroming is echt erg hard en ze vallen op de ene steen na de ander. Maar veel tijd om te kijken hebben we niet want de volgende blooper komt er al weer aan. Het franse stel pakt de linkse route van de steen, wat niet de bedoeling was. Een fractie van een seconde later zie ik de vrouw vast zitten op de steen, waarna de man al verderop ligt vast in een mini waterval.. Van het lachen plassen marlou en ik allebei in onze broek. Het is alsof we in een reallife home video programma zaten maar dan beter. Waarschijnlijk is de omschrijving tien keer minder leuk, maar toch leuk om even te delen.
Na deze fijne kayaktocht worden we met de bus terug naar het dorpje gebracht waar we met de hele groep een gratis cocktail krijgen. We gaan snel terug naar ons hostel om te douchen om daarna met zijn allen te eten. Wanneer we weer weg willen is de storm losgebarsten en net wanneer Marlou en ik de deur open doen zien we een elektriciteitspaal door de bliksem worden getroffen en in vonken opvliegen. Snel terug naar binnen, waar de elektriciteit inmiddels uitgevallen is. En bij kaarslicht wachten we tot de storm minder is. Wanneer het alleen nog maar regent eten we een pizza en gaan we vroeg naar bed.
De volgende ochtend onmoeten we Hesther vroeg bij het ontbijt en vertrekken we met zijn drieen in de bus naar Vang Vieng. Een reis die 15 uur zou moeten duren, maar uiteindelijk meer dan 20 uur werd. Onderandere omdat de chauffeurs om de tien minuten gingen roken, wat niet alleen een stank opleverde maar ook nog is de busreis extra lang maakte. Plus tijdens de middagpauze van normaal een half uur besloten ze een twee uur durende worstelwedstrijd te gaan kijken. Kortom grote hel, waarna we pas om half 4 snachts in Vang Vieng zijn inplaats van de verwachtte half 12.
In Vang Vieng hebben we een niks doe dagje gehad en zijn we uitgeweest. Omdat mijn verhaal erg lang is zal ik niet meer teveel vertellen. Na één dag Vang Vieng zijn we samen met Hesther naar de 4 thousand islands afgereisd wat ons zo\'n 24 uur heeft gekost.
Daar zijn we nu, erg mooi! Wel hebben we alle drie geen geld meer en zijn er geen ATM\'s op het hele eiland te vinden wat betekend dat we morgen met de ferrie terugmoeten voor geld.. Binnekort meer nieuws over de laatste dagen los in Laos! (sorry als er spelfouten in het blog zitten ik heb geen zin om hem terug te lezen)

Sabaidee Laos!

Nog na gloeiend van de zon onder genot van wat ramboetans is het weer eens tijd om een blog te gaan schrijven, ditmaal over mijn leven als ‘backpacker\'. Sinds ik Nepal heb verlaten ben ik van Bangkok naar Vientiane gereisd. Vientiane is de hoofdstad van Laos, maar is eigenlijk heel klein. Om in Laos te komen moest ik langs de grens aan een visa komen, waar ik hoogstwaarschijnlijk ben afgezet (letterlijk en figuurlijk). Na mijn busreis naar een dorpje vlak voor de grens werd ik op een busstation eruit gegooid, waarna ik aan mijn lot werd overgelaten. Meerdere tuktuk bestuurders kwamen op mij af, maar ik wilde eerst kijken of ik het zelf kon aanpakken. Bij een lokaal klein kantoortje aangekomen zag ik dat je vanaf daar een busticket naar Vientiane kon boeken voor vrij weinig. Na wat te hebben geïnformeerd blijkt het dat ik toch echt een stuk verderop eerst een visa moet halen en dus misschien beter maar met een tuktuk man mee kan gaan. Dit is dan ook mijn besluit en zo kom ik op een kantoortje aan met nog wat andere toeristen. In het nieuwe kantoortje aangekomen moet ik ik formulieren invullen en pasfoto\'s afgeven. Helaas laten ze mij 50 euro voor dit alles betalen, terwijl een visa maar 35 euro kost. Omdat ik niet echt een andere keus had heb ik het toch maar betaald. Eenmaal bij de grens aangekomen volgen er wachtrijen waar niet veel duidelijkheid uit te halen is. Ik moest mijn paspoort afgeven aan een vrouw van het kantoortje, waarna zij het grootste deel voor mij geregeld heeft. Eenmaal in Vientiane aangekomen ben ik toch wel moe en besluit ik op een terrasje te ontbijten, het is inmiddels zo\'n 9 à 10 uur. Op het terrasje bericht ik Marlou over waar ik heen ga, want zij komt zelf de volgende dag. Zo slaap ik mijn eerste nacht in Vientiane Backpackers Hostel, in een slaapzaal met ik denk 18 man. Overdag heb ik niet veel meer gedaan dan wat tempels bezocht, foto\'s gemaakt en een heerlijke baguette genuttigd.
Vrijdag 19 april, Marlou komt aan in Laos! Ik besluit om haar op het vliegveld op te halen, (ik heb wel wat goed te maken na mijn faalpoging om naar Vietnam te komen). Op het vliegveld wacht ik zo\'n 30 minuten en dan komt ze toch echt fluitend de hal in lopen. Samen pakken we dezelfde auto als die mij heen heeft gebracht terug. In het hostel dumpen we onze spullen en gaan wat eten. De rest van de dag hebben we besloten niet al te veel te doen en gaan we naar het zwembad. Hier hebben we met wat Nederlanders gepraat, een biertje gedronken en veel verhalen uitgewisseld. Het lijkt altijd raar om elkaar weer te zien na zo\'n lange tijd, maar na 5 minuten voelt het alweer normaal.

In de avond hebben we het plan om een dikke party te hebben omdat we weer samen te zijn. Helaas ziet Vientiane er niet uit als de perfecte uitgaansstad, maar vol goede moed gaan we toch op pad. We besluiten naar een roof top bar te gaan die staat aangeraden in de Lonely Planet. Het is erg gezellig en we praten elkaar de oren van het hoofd. Veel over de belevingen op reis maar ook over allemaal andere dingen. Na een tijdje worden we uitgenodigd door een paar onbekende engelse? of we zin hebben om later een tuktuk te delen naar ‘@ home\', een club daar. Ook komen er twee laotianen bij onze tafel staan, met de meest oninteressante gesprekken. Dus zo besluiten we dan ook om onze tafel te verlaten, en 10 meter verder vinden we wel een leuke groep laotianen. Ze dansen geweldig en we mogen meteen aan hun tafel zitten. Na zo\'n half uur met zijn allen te spenderen besluiten we om alsnog naar @ home te gaan, en de twee engelse van eerder gaan mee. Met meer dan goed is proppen we ons in de auto, met muziek galmend door de auto. Helaas net toen Marlou Britney Spears wilde opzetten, arriveerde we al bij de club. Hier springen we de auto uit om zo de club in te gaan. Wanneer we een Laotiaan een highfive willen geven is zijn antwoord hierop: ‘I\'m sorry, I don\'t have highfive. Maybe he has,\' wijzend op een andere jongen. Waarop wij natuurlijk heel hard moeten lachen: ‘Huh you dont have highfive?\'. ‘No I\'m sorry, I only have e-mail.\' Gelukkig wordt het de jongen later duidelijk wat er met highfive wordt bedoeld, en kan hij er daadwerkelijk ook een aan ons geven. Verdere details van deze avond zijn denk ik overbodig, maar ik dacht het is leuk om jullie een idee te geven van hoe de eerste uitgaansavond was verlopen.
De volgende ochtend staan we redelijk bijtijds op, eten we ontbijt in ons hostel (wat overigens inbegrepen zit bij de 3 euro voor overnachting!). En komen we tot het besluit om een scooter te huren. Omdat er in Vientiane vrij weinig te doen is bekeken we wat leuke bezienswaardigheden in de omgeving zouden zijn, en zo kozen we het Buddha park uit als scootereindbestemming. Na even te hebben geïnformeerd of het ver is krijgen we een vage omschrijving, rechtdoor tot de rotonde, links en dan weer rechtdoor. Achteraf bleek het heel wat verder dan deze omschrijving leek te vertellen, maar het was een leuke scootertocht. Omdat Marlou nog niet eerder had gereden besloten we dat ik zou rijden omdat het een vrij drukke weg is. Nu klinkt het alsof ik zelf erg ervaren ben met scooteren, maar dat valt reuze mee. Wel ging het tot mijn verbazing erg goed! In de stikhete zon zijn we vooruit gescheurd, wat zo\'n uur duurde. Ongeveer halverwege hebben we een stop gemaakt bij een straatrestaurantje om noedels te eten. Ik ben erg blij dat we deze tocht hebben gemaakt, want zo kreeg ik al een veel betere indruk van Laos. Zeker het laatste stuk was leuk, het was een wat hobbelige weg met leuke huisjes. Vientiane zelf is niet echt een hoofdstad te noemen met een eigen karakter maar is wat mij betreft meer een toeristentrekker. Overal heb je restaurantjes en hostels, met maar maar weinig plekken waar je kan zien hoe de locals leven.
Met het zicht al op het park gericht besloten we om toch even te kijken of Marlou ook een rondje kon scooteren. Zo leg ik snel uit hoe het in elkaar zit (het is echt heel simpel, had ik ook niet verwacht) en zo begint ze aan haar hobbelige tochtje over het veldje. Helaas al snel zit ze vast in een zandhoop waar we met moeite uitkomen. Alsof ik op een rodeostier zat ipv een scooter zijn we uit de hoop gekomen. We besluiten om na het bezoek aan het park nog een oefenrondje te doen. Finally bereiken we het Buddha park.Het Buddha park zelf viel eigenlijk een beetje tegen omdat het echt 40 graden was. Het is opzich een mooi park maar door de hitte zijn we er snel doorheen gelopen. In het park kan je allerlei standbeelden van Buddha\'s maar ook van anderen bezichtigen.
Door de hitte zijn we snel op een terrasje daar neergezakt, waar ik een kokosnoot bestelde? omdat dat me lekker leek. Helaas hield ik toch minder van het sap/kokosmelk wat er in zit dan ik hoopte. Na deze onderbreking van wat fris besloten Marlou en ik om terug te gaan, omdat er nog een lange rit voor ons staat. Eenmaal uit het park gekomen kregen we de scooter niet aan.. Zonder veel verstand van scooters was ik toch echt zeker dat ik hem op de goede manier aandeed, maar geen reactie. Na alle omwonende en buddhapark mensen er bij te hebben gehaald kregen we hem toch echt niet aan de praat. Daar zitten we dan, bij een buddhapark, te ver van huis. Na de klep open te hebben gemaakt om zo de scootereigenaar te bereiken vinden we alleen een gameboy en een lege telefoon. De gameboy is helaas ook leeg. Na het bijna op te hebben gegeven, probeer ik het vol vertrouwen het nog één keer, en warempel hij doet het! We besluiten om een nieuw oefenrondje later te doen en racen naar huis. Veel harder dan de heenweg, maar minder bezweet vliegen onze haren door de wind. Bij een mooie tempel besluiten we een stopje te maken. Na de vraag van een monnik of we een ceremonie bij willen wonen besluiten we om de kans met beide handen en voeten aan te nemen. Waarna ik vijf minuten later afvraag hoe ik netjes kan zitten zonder met mijn voeten op iemand te wijzen. Na deze interessante maar toch ook ergens saaie ceremonie (ze bidden vooral, branden kaarsjes en zingen soms) verlaten we het terrein. Het was wel leuk om te zien, we grappig dat het duidelijk zichtbaar is dat de monikken het zelf ook erg saai vinden. Het waren er denk ik ongeveer 18 tussen de 15 en 30, en waarschijnlijk doen ze dit ritueel elke dag, misschien zelfs vaker.
Thuis aangekomen eten we wat en gaan we daarna uit, ik zal de details voor me houden. Maar het werd gekenmerkt door het plan om naar een zogenaamd vet techno feest te gaan, wat uiteindelijk een lege zaal bleek te zijn zonder techno. Wel werden we naar de club geleid door ‘tante pollewob\' een gehandicapte Laotiaanse vrouw waar we maar niet vanaf kwamen. Gelukkig was ook deze avond erg geslaagd. En wanneer de drie Nederlandse jongens en een nederlands meisje besloten om nog te gaan bowlen hielden Marlou en ik het voorgezien. De volgende ochtend hadden we namelijk een busreis naar Vang Vieng, een dorpje meer in het noorden.
De busreis naar Vang Vieng was erg leuk. Ik ben maar niet uitgekeken op de mooie landschappen en kleine dorpjes die je passeert wanneer je in een bus zit. Na een vieruurdurende busreis komen we aan in Vang Vieng. Een dorpje wat eigenlijk niks voorstelt, maar groot is geworden door de velen toeristen die erop afkomen. Wel ligt het dorpje erg mooi aan de Mekong en is het omringt door prachtige bergen, die ik veel weg vond hebben van de bergen bij Halong Bay. Ze komen zomaar uit de grond gedrukt zonder dat het een groot geheel is. In Vang Vieng heb je veel toeristen die er alleen komen om te feesten, wat niet altijd even interessant is. Wel hadden we een super relaxt hostel, wat iets weg had van een goedkope hotelkamer die we deelde met 4 anderen. Overdag kon je als je geen zin had om iets te doen de hele dag in restaurantjes hangen waar je friends of family guy uren lang kan kijken. Dit zijn series voor de mensen die het niet kennen. Naast dit hebben we ook nog getubed, waarbij je in een band van een rivier afdobbert. Ook zijn we naar de Blue Lagoon geweest, wat wel echt super leuk was. Hierbij neem je een tuktuk door allemaal kleine dorpjes waarbij je uitkomt bij een super blauw watertje. Hier hangen allemaal lianen en kan je op boomstammen chillen in het water. Ook zijn we hier een grot in gegaan met een andere Nederlandse jongen en vrouw. (overal zijn Nederlanders te vinden). Deze grot was enorm en erg mooi. Eerst moest je een stuk omhoog klimmen, en dan kon je bewapend met een zaklampje de hele grot door. Zonder lampje was het ook echt pikdonker, wat wel iets spannends had. Op deze activiteiten na zijn we elke avond uitgeweest en hebben we wel wat leuke mensen ontmoet. Toch trekken lang niet alle backpackers in Laos me aan omdat sommige echt inhoudsloze reizigers zijn die alleen komen om te zuipen.
Na drie dagen Vang Vieng zijn we nog verder naar het Noorden getrokken, naar Luang Prabang. Wederom was de busreis ontzettend mooi, met nog meer mooie bergen dan in Vang Vieng. Onderweg begon het ook nog eens keihard te regenen waarna de auto bijna van de baan slipte, naast een ravijn. Maar meneer de chaffeur lacht het weg in de hoop ons het vertrouwen in zijn rij skills terug te winnen. Helaas slipt de auto later nog een keer bijna van de weg af, ditmaal omdat er een stokoud mannetje, die wat mij betreft niet helemaal meer goed was, de weg oversteekt. Maar uiteindelijk zonder al te veel kleerscheuren maar met een enorme opgezwollen blaas komen we aan in Luang Prabang. Na een bezoek aan de wc in ons nieuwe hostel: Spicy Laos, kan een nieuw avontuur beginnen. De eerste dag hebben we niet al te veel gedaan omdat we vrij laat aankwamen. Wat wel leuk was was dat we Claude/ Kloot tegenkwamen in het Hostel. Dit is een reisgenoot uit Marlou\'s Vietnamgroep. Erg aardige jongen, en zo besluiten we ook om met hem en nog wat andere gasten uit het hostel te gaan eten. All you can eat, (1 plate) voor 1 euro. Je loopt via de night market langs allemaal vegetarische buffetten, waarna het de uitdaging wordt: ‘hoe krijg ik zo veel mogelijk eten op mijn bord?\'. Na dit avondeten hebben we op het balkon bij het hostel gekaart. Het hostel zelf stelt niet zoveel voor, de kamers zijn niet heel erg schoon en het verf valt van de muren. Maar je kan er wel heel goed chillen en mensen ontmoeten. Boven is een balkon waar iedereen altijd hangt. Binnen heb je een movieroom, waar ik eigenlijk nog niet ben geweest. Ook heb je een biljarttafel en tafeltennis. Dus opzich is het wel erg gezellig.
De tweede dag in Luang Prabang zijn we naar de watervallen gegaan. Dit is een van de highlights van Luang Prabang en erg mooi. Het leuke is dat de waterval in verschillende etappes is verdeeld, waardoor je een soort van mini meertjes hebt waar je kan zwemmen. Helaas was het natuurlijk net deze dag bewolkt waardoor het water een iets minder mooie kleur had. Na het waterval bezoek hadden we in de avond afgesproken met Math en Guus. Dit zijn twee jongens van st. Bonifatius, die bij toeval ook net in Luang Prabang waren. We wisten wel dat ze ook in Laos zaten maar pas de dag ervoor kwamen we erachter dat we in dezelfde stad zouden zijn. Dit was erg gezellig en zo hebben we met zijn allen gegeten. Math en Guus waren al een twee weken met 4 andere Nederlanders en 1 meisje uit Oostenrijk aan het reizen. En zo zijn we dan ook met zijn allen uitgeweest en hebben we reisverhalen uitgewisseld. Het is grappig dat je normaal elkaar alleen op school of op feestjes tegenkomt, en dan opeens samen in Laos zit. Maar het was super gezellig. We sloten de dag met hun af in Utopia, een erg chille bar. Waarna Marlou en ik besloten om nog te gaan bowlen, wat erg populair is in Laos.
Gisteren hebben we overdag niet met Guus en Math doorgebracht omdat zij net naar de watervallen gingen en daar waren wij de dag daarvoor al geweest. Maar \'s avonds hebben we met zijn allen wat gegeten en zijn daarna weer naar Utopia geweest. Hierop volgend zijn we gaan bowlen waarna we twee potjes hebben gespeeld, waarbij ik belachelijk slecht was. (misschien omdat de randjes niet omhoog stonden zoals vroeger op kinderfeestjes?) Na het bowlen zijn we met zijn allen in een tuktuk naar huis gegaan en hebben we daarna afscheid genomen. Math en Guus gaan nu door naar het zuiden, en wij gaan naar het Noorden waar zij net vandaan komen.
Zodra we thuis waren begon het onwijs hard te onweren. Keiharde knallen, harder dan het geluid van je ipod op z\'n hardst, in het kwadraat. Ook werd onze kamer om de seconde verlicht door de bliksemschichten die door het houten dak doorkwamen. Wel was het een fijn gevoel om binnen te liggen tijdens de harde regen en onweer.
Vanochtend zijn Marlou en ik op gestaan en hebben we verderop ontbeten. Hierop volgend zijn we langs een Art Gallery gegaan, genaamd Space. Maar de naam van de gallerie heeft niet erg veel te maken met wat er vertoond werd. Er hingen namelijk prachtige schilderijen en foto\'s van typische laotiaanse dingen. Vooral de foto\'s van kinderen en mensen in de kleine dorpjes in het Noorden trokken me aan. (ook met de gedachte dat we morgen zelf ook naar het noorden gaan). Na deze Art Gallery hebben we lang in het hostel gehangen omdat we niet echt zin hadden om heelveel te ondernemen. Maar ook dit was wel weer eens chill. Aan het eind van de dag hebben we toch nog wat gedaan, we zijn namelijk naar de ‘Wat Phou Si\' tempel gelopen boven op een berg. Ondanks dat het niet erg ver was zweetten we toch erg door de warmte. Aangekomen bij deze tempel hadden we een prachtig panorama uitzicht over Luang Prabang. Ook konden we langzaam de zon zien zakken achter de bergen, die grensden aan de Mekong. Na deze zonsondergang hebben we pizza en een burger gegeten (ik de pizza en marlou de burger) en zijn we daarna op de Night Market gaan shoppen. Met als beste inkopen ‘Otto de Olifant\' een erg lief knuffeltje, die ik nog ga vervloeken omdat hij waarschijnlijk te veel plaats gaat innemen. Verder hebben we nog wat kleine souveniertjes en chille broeken gekocht. Op de Night Market is zoveel te zien dat het lastig is om niet alles te kopen.
Zometeen duiken wij ons bed in, en morgen hebben we een busreis naar Nong Kiau (als ik het goed schrijf?). Dit schijnt minder toeristisch te zijn en erg mooi. Vanaf daar kunnen we een tocht gaan afleggen naar nog minder bekende dorpjes, waar de elektriciteit het maar een paar uurtjes per dag doet. Gaat het misschien toch nog een beetje op Nepal lijken?

Nou dit was mijn eerste blog uit Laos, Sabadee! Veel plezier met Koninginnedag en nacht, en ook groetjes van Marlou die naast me zit!

Poon Hill en \'n chaotische vliegreis

Met enorm veel beenpijn, goede herinneringen, geen blaren, tien kilo lichter en een lange wandeling achter de rug zit ik hier op een terrasje. Op de tien kilo lichter na klopt alles. Ik ben gister terug gekomen van mijn trekking en kan vandaag amper lopen omdat mijn kuiten enorm veel pijn doen. Ik zit op een terrasje en heb net een fruit salade op en een banana lassi. Mijn benen jeuken als de pest doordat ik stenen van muggenbulten erop heb zitten, deze had ik al voor de trekking maar zijn helaas nog niet weg. Ik heb vandaag mijn laatste dag in Pokhara en zal morgen terug bussen naar Kathmandu. Dinsdag is mijn vlucht naar Vietnam. Dus dit zal (helaas) mijn laatste blog uit Nepal zijn..

Donderdag 11 april, Julia is net terug van haar Rabiës prik in het ziekenhuis en we besluiten om te gaan informeren over een trekking. Aangekomen in een van de Travel Agency’s vragen we wat mogelijk is als we een korte trekking willen doen. De Poon Hill trekking leek ons niet meer voor mogelijk omdat er overal is aangegeven dat deze 4-5 dagen duurt en zoveel tijd als hadden we helaas niet. Tot onze verbazing vertellen de twee jongens dat de Poon Hill trek wel degelijk mogelijk is we doorlopen. Zo vragen we wat informatie op over hoe en wat. Vanaf Pokhara zullen we een taxi of bus moeten nemen en vanaf daar zullen we moeten gaan lopen. Omdat het al vrij laat is stelt de man voor dat we de volgende dag beginnen, maar dan zullen we wel de eerste dag 10-12 uur moeten lopen. Dit zien wij niet voor mogelijk dus we besluiten die zelfde dag al te beginnen, desnoods voor maar een paar uurtjes. Nadat we onze permits hebben gekregen kunnen we vertrekken. Deze permits zijn overigens erg duur, ik heb 45 euro betaald om alleen al in het gebied te komen.. Gelukkig was het het waard. Na te hebben uitgecheckt in ons hotel nemen we een taxi naar de plek waar we de bus kunnen nemen. In de taxi worden we overgehaald door de taxi chaffeur om hem toch maar rechtstreeks te laten rijden. De taxi is een stuk duurder maar de bus duurt zo’n 3 uur en de taxi maar anderhalf. Zo rijden we richting het gebied en na zo’n 1,5 uur kan de trekking beginnen. Het is inmiddels kwart voor 4 en vol goede moed vertrekken Jyoti en ik aan de Poon Hill trek.

We beginnen met een stukje afdalen en lopen zo door prachtig kleine dorpjes met kindjes spelend op straat. De mensen zijn gewend aan trekkers en proberen je zo nu en dan wat te verkopen. Na zo’n uur lopen komen we bij de ingang van het annapurna gebied. Hier moet je je permit laten zien en schrijven ze in een map op wie het gebied in gaat en wanneer je weer eruit wilt. Vanaf hier lopen we verder door verschillende dorpjes, doordat het aan het eind van de middag is en de zon fel schijnt is het erg zwaar. Julia en ik besluiten om geen een keer pauze te houden zodat we zo ver mogelijk komen. En zo komen we vlak voordat de zon ondergaat aan in Sudame waar we kunnen overnachten. We hebben een minikamertje met twee dunne bedjes erin. Met een voldaan gevoel zakken we neer op onze bedden, trots dat we het gehaald hebben. Na een half uurtje gaan we naar de keuken waar we avondeten kunnen krijgen. Het is een klein gezellig kamertje met allemaal kook apparatuur erin. Zo krijgen we een menukaart en bestellen we eten. Ik bestel noedels met groente en ei, wat erg lekker is op een groene zoute groente na. Tijdens het eten kletsen we met een meisje die daar ook werkt, ze is de dochter van de beheerders. Ze is zelf twintig en erg verbaasd dat ik achttien ben. Ik denk dat ze het heel gezellig vond dat wij er even waren omdat ze de hele dag met haar moeder in dat hutje zit en eten kookt voor bezoekers. Na het gezellige avondeten gaan we weer naar onze kamer en val ik als een blok in slaap.

De volgende ochtend staan we vroeg op, half zeven, de avond ervoor hadden we ons ontbijt al doorgegeven en zo krijg ik dan een tomatensoepje en een omelet. Na lekker te hebben ontbeten moeten we toch echt vertrekken.. Wandelschoenen aan en gaan met die banaan.
Jyoti en ik hebben afgesproken dat we die dag zo ver mogelijk gaan komen als we kunnen, want hoe sneller we lopen hoe minder we hoeven te haasten de andere dagen. Meteen al is het vrij zwaar omdat we flink moeten stijgen. In het eerste dorpje wat we passeren, Hille, komen we wat andere wandelaars tegen en sluiten we ons aan in de tocht achter de ezels. Omdat in deze dorpjes geen auto’s komen wordt alles via ezel vervoerd, en omdat het pad vrij smal is lukt het ons eerst nog niet om de ezels in te halen. Tree voor tree lopen we de trappen op met ondertussen het uitzicht op ezels die vooruit worden gedreven. . Af en toe stoppen ze midden in hun loop want dan hebben ze geen zin meer. Soms krijgt een ezel een klap als die niet door wil lopen. Ook stond ik even naast een ezel en toen liet die een kei harde scheet. J Na een tijdje passeren we de ezels en lopen Jyoti en ik verder. Vaak komen we dezelfde wandelaars tegen omdat we even snel lopen, wanneer wij pauze hebben passeren zij en andersom. Hoe verder de dag vordert hoe warmer het wordt. Het is flink stijgen waardoor ik enorm zweet. Op een gegeven moment kan je bijna m’n shirt uitknijpen van de vochtigheid. Ik weet dat het vies klinkt, maar ik vertel het maar om een goede indruk te geven haha. Een bepaald deel van de route staat op de kaart gekenmerkt als 3800 traptreden. Drama dus! Jyoti en ik stoppen ongeveer om de 10 minuten in een schaduw plek omdat je anders echt helemaal gek wordt. Rond …. Arriveren we in een dorpje waar we lunch hebben, vanaf daar belooft de kaart dat de weg iets minder zwaar zal worden omdat het minder stijgen zal zijn. De lunch is erg lekker, muesli met fruit en melk. Op ons lunchplekje zien we mensen die vanaf daar vertrekken naar Ghorepani. Zij beginnen de dag pas net, wij hebben een groot deel al gehad. Om kwart over 1 vertrekken wij ook weer voor het laatste deel van de wandeling (van die dag). We hebben besloten dat we het hele stuk tot Gorephani gaan lopen, want anders is het zonde dat we zoveel hebben gehaast en dan net voor het einde te stranden. Het laatste deel van de wandeling bestaat dan ook vooral uit doorlopen en weinig praten, zodat we er zo snel mogelijk zijn. Het laatste stuk van de wandeling is prachtig door de rondondendron bossen. Dit is de national flower van Nepal. Ik kan niet echt omschrijven waar het op lijkt maar het is in ieder geval rood. In het weeshuis had ik deze bloemen al eerder gezien, ze groeien over waar bos is en de kindjes aten er van. In dit geval stond het hele bos vol met roze en rode rondondendron versierde bomen. Gelukkig was het laatste stuk van de wandeling iets minder stijl. En na ook Nangge Thanti te hebben gepasseerd komen we dan om 16:40 eindelijk in het prachtige Gorephani aan op 2874 meter hoogte. Eenmaal aangekomen ben ik meer dan kapot en zak ik neer op een bankje wanneer de kamerjongen de deur open doet. Zo vraagt hij mij ook: Tired? Where did you come from today? Wanneer wij hierop antwoorden dat we vanuit Sudame zijn gelopen kijkt hij ons met respect aan en zegt dat dat een heel eind is. Wanneer de kamer deur open is stort ik m meteen op het bed neer, heerlijk. Meteen krijg ik het heel koud omdat de zon onder gaat, het afkoelt en mijn natgezwete shirt daardoor koud wordt. Ik kleed me om en ga onder de dekens liggen, ondertussen geeft Jyoti beneden alvast door wat we willen eten, zodat na een half uur het eten meteen klaar is. (dit is een gewoonte in de bergdorpjes, niet dat we dat zelf hadden verzonnen om het eten eerder te vragen). Eenmaal beneden gekomen delen we een bord frietjes, met eindelijk lekkere ketchup (ipv de spicy ketchup die je normaal voorgeschoteld krijgt). Daarnaast had ik pizza die eigenlijk helemaal niet zo goed was (slappe bodem) maar die toch onwijs lekker smaakte na zo’n drukke dag wandelen.. In de eetzaal is het een leuke sfeer, overal zie je wandelaars en vang je gesprekken op over ABC Basecamp of andere trekkingen. Velen gidsen zijn geïnteresseerd in waar je heen bent gelopen en waar je vandaan komt. Na een paar leuke uitwisselingen is het genoeg geweest en gaan we slapen, de volgende dag vroeg op voor de laatste stijging: Poonhill.

Vier uur en het alarm gaat. Zoals ik gewend ben blijf ik nog even liggen, maar aan de andere wekkers te horen is het toch echt tijd om op te staan. We kleden ons aan en maken ons klaar voor de laatste klim, Poonhill. Omdat we geen zin hebben om ons te haasten vertrekken we dan ook als een van de eerste aan de route. Met een sterrenhemel boven ons en de stilte van de nacht beginnen we aan de trappen. Jyoti loopt voorop en schijnt met de zaklamp. Hoe hoger we komen hoe lichter het wordt, de verlichting (grapje). Ook komen er steeds meer mensen en af en toe worden we ingehaald maar grotendeels blijft de grote groep mensen achter ons lopen. Met zijn alle beklimmen we de tredes met zweet over onze wangen, bij elke hoek hoopvol en daarna teleurgesteld kijkend,wetend dat het nog steeds niet het einde is. Wel besluiten Jyoti en ook hier weer om geen pauze te nemen, want hoe lichter het wordt hoe sneller we lopen, bang om de zonsopkomst te missen. N bijna zo’n vier honderd meter te hebben geklommen zonder ontbijt in ons buik komen we boven aan, en dit wordt beloond! Een prachtig uitzicht, bijna een panorama view over de Annapurna Range. Met een warme kop thee in ons handen kijken we rond en genieten we van de prachtige bergen. Trots maken we een foto van ons zelf met het ‘Poonhill’ bord ‘3210 meter’.

En daar is die dan, de zon. Ik vond het prachtige uitzicht op de bergen zelf indrukwekkender dan de zonsopkomst, maar het was wel mooi om te zien hoe de zon steeds meer delen van de bergen en bossen verlichtte. En zo na ongeveer een uur? (geen idee hoelang) besluiten we dat het genoeg is geweest en lopen we weer naar Gorephani terug. In Gorephani bestellen we een lekker ontbijt en daarna splitsen onze wegen. Omdat Jyoti het zo’n mooi gebied vind besluit ze om door te gaan lopen om de Annapurna Base Camp trekking te gaan doen. En ik ben het daar totaal mee eens, want nu ze toch al een deel van de route heeft gedaan (PoonHill is het begin) en haar permits voor 45 euro heeft betaald, is het slimmer om het meteen te doen dan een andere keer terug te keren. Als ik meer tijd had gehad was ik meegedaan, maar helaas was dat niet zo, dus daar begon mijn eenzame (viel wel mee hoor) tocht naar beneden. Aan het begin barst ik van de energie en ren ik zelfs kleine stukjes de berg af. Ik heb ‘the tallest man on earth’ op mijn ipod, zing luid mee want er is toch niemand op de route. Ik moet vooral afdalen waardoor het erg snel gaat. Wel heb ik na zo’n 2 uur bij de eerste klim pijn in mijn benen en voel ik dat ik misschien toch iets rustiger moet aan doen om de hele dag te halen. Zo besluit ik om een pauze te nemen en een appel te eten. Maar al snel besluit ik verder te lopen, want mijn plan is om binnen een dag terug te arriveren in Naya Pul zodat ik in Pokhara nog wat mee kan rijgen van Nepali New Year. Normaal gezien rekenen reisbureaus zo’n 2 dagen voor deze terugreis omdat het erg veel dalen is wat zwaar is voor je benen. Naar beneden lopend wordt ik steeds minder optimistisch omdat het toch wel erg ver is. Af en toe onderweg stop ik even om een praatje te maken, zo heb ik met een Israëlische jongen gepraat, een paar tsjechen en een raar meisje wat in bikini de berg op liep (ze had overigens wel een korte broekje). Onderweg passeerde velen ezels, mensen en geitjes mij. Ook zag ik een jongen met achter op zijn rug een soort enorm hok met allemaal kippen erin die de berg op werden vervoerd, een klein beetje zielig. Eenmaal voorbij Sudame wordt de tocht loodzwaar. Ik heb zoveel afgedaald waardoor mijn benen helemaal klaar zijn met het lopen. Lang pauzeren kan ik niet omdat ik bang ben het niet meer tot Pokhara te redden in een dag. En wanneer ik pauzeer bestel ik yoghurt die ook nog eens heel vies blijkt te zijn, maar toch eet ik hem op, voor het idee. De laatste 2 uur zijn loodzwaar, de zon brandt op mijn gezicht en het enige wat ik doe is over een lange autoweg lopen, mijn benen zijn erg slapjes geworden en zo ga ik ook een keer door mijn enkel. Ik omschrijf het nu echt als het grootste drama, dat was het niet, maar ik had wel echt iets teveel ‘hooi op m’n vork’ genomen. Half strompelend in het dorpje aangekomen waar je je permit krijgt check ik me uit voor het gebied. Dolgelukkig bedenk ik dat ik het heb gehaald en besluit om het laatste stukje naar Nayapul een taxi te nemen. Voldaan en bezweet loop ik naar de taxichaffeur en vraag hoe duur het is, ‘1000 roepies’. Hierop volgend word ik ontzettend boos en schreeuw tegen de man: ‘that’s absolutly bullshit, I paid 1500 to get from Pokhara to Nayapul and that is more than 2 hours away.’ Ik zie dat meneer de taxi chauffeur een smoes probeert te verzinnen, en komt zo met het verhaal dat het een hele lastige weg is. Ik ben boos en loop door en zeg dat ik niet dom ben. De taxi chaffeur komt achter me aan rennen en vraagt of ik anders rechtstreeks naar Pokhara wil voor 1500, normale prijs. Koppig als ik ben schreeuw ik dat het al niet meer hoeft en zo besluit ik het laatste stuk ook maar zelf te lopen. Dit is nog verder dan het lijkt, en wanneer een klein meisje me ook nog eens de verkeerde kant op wijst loop ik een half uur om waardoor ik ook nog eens door een ijskoude rivier moet lopen. Helemaal uitgeput kom ik dan ook boven aan op een andere plek waar ik 3 dagen eerder begonnen ben. Ik plof neer op een bankje en hoop dat er snel een auto of bug langs komt die me naar Pokhara kan brengen. Het is inmiddels half vijf en tot vijf uur gaan er bussen richting Pokhara. Gelukkig komt er na enkelen minuten een jeep langs rijden met andere wandelaars erin op weg naar Pokhara. Ik mag mee!
De hele terugweg waren mijn voeten ijskoud omdat de airco aanstond en ik door een rivier heen was gelopen, maar toch was ik erg voldaan en genoot ik van het uitzicht op weg naar Pokhara.
Ik heb de wandeling nu een beetje omschreven als een horror scenario, en zo voelde het op sommige momenten ook, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan en ik wil ook zeker nog een keer ABC doen. Maar dan wel als ik wat meer tijd heb..

In Pokhara aangekomen is het nieuwjaars feest bezig en is het hartstikke druk op straat. Maar alles wat ik graag wil is een warme douche en een bed. Helaas is dit nog moeilijker dan gedacht. Wegens het Nepali New Year is half Nepal naar Pokhara gekomen omdat ze het daar met een groot feest vieren. Alle hotels zijn volgeboekt, na meerdere hotels langs te zijn gereden voel ik me toch erg radeloos worden en vraag dan ook of er misschien niet gewoon een plekje is waar ik kan slapen. Zo wordt ik uiteindelijk in een rommelhok geplaatst, met aardappelen onder mijn bed, een kapotte tv en rondslingerende kleren. Maar ik heb een bed dat is het belangrijkste! Snel skype ik even met mama, Sophie en Tilly om mijn belevingen uittewisselen. Dood op krijg ik ook nog eens te horen dat er een fransman bij me in de kamer komt liggen, omdat ook hij geen slaapplek kon vinden. Wel moeten we de volle prijs betalen. Na een warme douche besluit ik toch om nog heel even de nieuwjaars tafeleren waar te nemen, zo eet ik brusschetta en drink wat op een terrasje. Wanneer ik besluit om het festival terrein op te gaan, waar een kermis is een een groot podium met muziek optredens van nepali bands, val ik bijna het trappetje af. Het is genoeg geweest voor die dag en ik besluit om terug te gaan naar het opslaghok en te gaan slapen.

De volgende dag wordt ik wakker met op de achtergrond geluiden van een onbekende jongen slapend. Wees niet bang er is niet nog iemand in mijn kamer geslopen, het is de fransman maar. Na nog wat op mijn bed te hebben gelezen en met de fransman te hebben gepraat na zijn wakkerworden ga ik naar buiten voor ontbijt. Bij terugkomst krijg ik een nieuwe kamer.

En dit is waar mijn blog begon, op een terrasje in Pokhara.
Toch post ik dit blog vanuit Vientaine, Laos. Ik was de vorige keer te lui om mijn blog af te schrijven en heb dat hier gedaan. Na met de bus Pokhara te hebben verlaten heb ik mijn laatste middag bij Rajesh doorgebracht met nieuwe en oude vrijwilligers. Mijn vluchten naar Vietnam zijn dramatisch verlopen. In Kathmandu kreeg ik al 1,5 uur vertraging waardoor ik vreesde mijn aansluiting in Delhi niet te halen. In Delhi bleek het dat mijn vlucht naar Bangkok ook vertraging had dus dat ik hem net kon halen. Rennend over het vliegveld, met op de achtergrond de omroepen: Flight to Bangkok, Final Call, haal ik het net op tijd. In het vliegtuig aangekomen zit iedereen al en vertrekken we vrij snel. Tot noch ging alles dus nog (net) goed. ’s Avonds in Bangkok aangekomen eet ik wat, en besluit ik om op de luchthaven te slapen om geld te besparen. Ik slaap redelijk ondanks dat ik op twee metalen stoelen lig en vroeg wakker wordt. Zo besluit ik om ruim bijtijds te gaan inchecken voor mijn vlucht naar Hanoi. Aangekomen bij de check in balies zie ik tot mijn schrik mijn vlucht nergens bij staan, ‘is er iets veranderd?’ Na de informatie balie te hebben gevonden wordt mij meedegedeeld dat mijn aansluiting niet vanaf dat vliegveld vertrekt, maar een andere aan de andere kant van Bangkok. In paniek ren ik alle trappen af naar de taxi stand. Tot mijn grote irritatie moet ik ook nog is in de rij staan voordat ik een taxi krijg. Ik vertel de taxi chaffeur dat die door moet rijden, en zeur er niet over dat hij me veel te veel laat betalen. Zolang ik die vlucht in Hanoi maar haal. In Hanoi aangekomen heb ik nog precies een uur om in te checken en naar de gate te gaan voordat mijn vlucht vertrekt. Alles lijkt spoedig te verlopen, en als ik eenmaal aan de beurt ben bij de bali ben ik er van overtuigd dat gaat lukken. Mevrouw kijkt in mijn paspoort en bladert er een paar keer doorheen. In het thais vraagt ze wat aan haar collega, waarna ze mij weer aankijkt. Waar is je visa voor vietnam? Ik: ‘die heb ik nog niet die koop ik daar op de airport.’ Mevrouw: ‘dan kan je helaas niet mee met deze vlucht, je moet je visa van te voren hebben.’

Ik had het kunnen weten. Marlou had me van te voren gezegd dat ze streng controleerde op visa. Maar na wat verhalen op internet te hebben gelezen was ik er van overtuigd dat het ook op de vluchthaven kon. En mijn twijfel werd al helemaal bevestigd doordat ik wist dat Sophie twee jaar eerder vanuit Australië ook gewoon zonder visa het land in kon. Sterker nog toen vloog ze ook van Bangkok naar Hanoi. Het leek me sterk dat de regels strenger waren geworden, waardoor ik geen visa meer had aangeschaft.
Hartstikke dom.
Na even te hebben gebaald heb ik besloten om er het beste van te maken. Zo heb ik besloten om direct naar Laos te gaan ipv eerst naar Vietnam. Voor Vietnam moest ik namelijk 130 euro betalen voor een nieuwe vlucht, en extra veel geld om versneld een visa aan te laten maken. Dit vond ik te duur worden, dus ik heb vannacht in de bus gezeten naar Laos waar ik nu ben. Deen bus was heel relaxed, brede stoelen en we kregen een dekentje, een koekje en een flesje water.

Ik heb er wel spijt van dat ik het niet beter had bekeken, want eigenlijk zou ik nu in Vietnam zitten met Marlou in een luxe hotel wat haar moeder voor ons had betaald. Maarja, van fouten moet je leren en volgende keer zal ik het extra goed uitzoeken.

Morgen komt Marlou aan in Vientiane en vanaf dan gaan we samen verder reizen..
Dit was dan mijn laatste blog uit Nepal. Treurig genoeg heb ik het land verlaten. Wel was het laatste wat ik zag een hond die een aap aanviel, wat ik wel typisch vond. In Nepal is niets wat het lijkt. Er gebeuren zoveel onverwachte gebeurtenissen op elke hoek van de straat.. Ik heb een onvergetelijke tijd gehad in Nepal en wil er super graag naar terug volgend jaar. Wel denk ik dat het lang genoeg is geweest en heb nu dan ook erg veel zin in de rest van de reis.. Ik hou jullie op de hoogte!

Tranen en een glimlach

Liggend op een zacht bed, net wakker geworden van stemmen op de gang. Maar dit maal niet van de kindjes zoals de afgelopen weken, maar van saaie onbekende mensen. Ik ben namelijk sinds 6 april in Pokhara.. Vrijdag hebben Esther en ik afscheid genomen in het weeshuis.. Toch zijn er de afgelopen twee weken in Dhulikhel op de verbouwing na nog een paar benoemingswaardige dingen gebeurd.

Zo ben ik in de blog ‘een maand weg van huis’ vergeten Holi te vernoemen. Dit is een prachtig hindu festival die in India en Nepal wordt gevierd. Het gaat over de kleuren in de wereld, de dieperliggende gedachte erachter ben ik helaas alweer vergeten. Het is geweldig feest, vanuit Dhulikhel ben ik met Esther richting Kathmandu gegaan om het daar te vieren. Keihard rennend over de straten, op de daken van de huizen onschuldige kinderen met grote waterballonnen om ons nat te gooien. Op straat rennen kinderen met zakjes met vloeibare verf rond, of ze hebben poeder in hun hand waarmee ze je besmeren. Zo lukt het Esther en mij dan ook niet om schoon de bus te betreden. De eerste verfsporen zijn al op onze lichamen en kleren te zien. Maar het wordt nog tien keer erger. In Kathmandu aangekomen lopen we naar OR2K om daar Jyoti te ontmoeten, maar onderweg worden we hardhandig aangepakt, allemaal groepen mensen bestormen je en smeren je onder met kleuren. In OR2K ontmoeten we Jyoti die van haar gastfamilie ook kleurenpoeder heeft gekregen zodat wij anderen ook kunnen bestormen. De rest van de dag lopen we rond over de straten, letten we op of er wel of geen ballonnen van de daken worden gegooid en wenst iedereen elkaar Happy Holi toe. Op Durbar Square is er zelfs een hele dj set gebouwd met een camera ploeg wat vrij bijzonder is voor een land als Nepal. Kortom het was een leuke dag!

Een ander hoogte punt van de afgelopen weken was ons bezoek aan Nammobuddha. Dit is een heel bekent boeddhistisch klooster boven op een bergtop, waar zelfs Dalai Lama op bezoek is geweest. Vanaf Dhulikhel is het ongeveer een dag om er heen te lopen, vrij ver! Zo beginnen we ook vrij vroeg aan de tocht met onze moed nog in de schoenen. Het begin is erg zwaar omdat we eerst naar een golden Bouddha lopen met een stuk daarboven een uitzichtpunt. Dit is een steil stuk van trappen in de brandende zon. Eenmaal boven aangekomen zie je allemaal Nepalese mensen picknicken wat er enorm gezellig uitziet. Het is zaterdag de enige vrije dag, dus waarschijnlijk doen veel families dit als uitstapje. Na spaghetti met een vlieg geluncht te hebben zijn we verder gegaan. Dit deel van de wandeling was prachtig, het was door allemaal oude dorpjes heen waar de mensen nog erg primitief leven. Zo hebben we een tijdje bij een huisje gezeten van een familietje, waarbij ze ons meteen uitnodigde om te blijven lunchen. Dit hebben we natuurlijk niet gedaan want we hadden al spaghetti op, maar het is wel bijzonder dat een arme familie in een bergdorpje je al meteen uitnodigt om te blijven eten terwijl ze ook niet zoveel geld hebben. Wel hebben we het huisje van binnen mogen bezichten wat er super leuk uit zag. Ze kookte op een vuurtje, en boven was een slaapkamertje met een bed en een groot raam met uitzicht over de vallei. Ook hing Mona Lisa aan de muur en een foto van zijn kleindochter. Verder kwamen we tijdens onze wandeling een meisje tegen van de Sanjiwani School waar 7 weeskinderen op zitten. Na even met haar gepraat te hebben bleek het dat zij elke dag het hele eind naar beneden moest lopen voordat ze naar school ging, wat een hel!

Lopend door de dorpjes langs kleine klei huisjes met passerende vrouwen met zware manden op hun rug heb ik een goede indruk gekregen van het rurale leven in Nepal. Na een tijdje werd het wel erg zwaar en ver, dat we na het langsrijden van een bus schreeuwend naar beneden zijn gerend, met de vraag of ze even konden wachten. Nog vol van de adrenaline van het schreeuwen en rennen van de heuvel af klimmen we de bus op, en besluiten zo op het dak te gaan zitten. Dit is een erg bijzondere ervaring en bij elke bocht denk ik dat het mijn laatste is. De weg is vrij slecht en vol hobbels dus erg comfortabel is het niet. Wel geeft het een prachtig uitzicht over alle dorpjes in de vallei. Echt super! Eenmaal bij Namobuddha aangekomen zijn we blij dat we het laatste stuk met de bus zijn gegaan omdat het toch wel een zware klim was. In het dorpje drinken we een sprite en bekijken we de stupa. Het is een echt bergdorpje die ik me kan herinneren van vroegere huttentochten die we met het gezin wel eens hebben gemaakt, het moment dat je in een klein dorpje aankomt met het euforische gevoel dat je het hebt gehaald om vervolgens daar een drankje op te drinken. In dit dorpje is het hetzelfde, er is niet veel anders dan een paar kleine hotelletjes en restaurantjes. Na het drankje staan we voor het laatste stukje wandelen, op naar de Monastery. Ook dit is een stuk omhoog maar gelukkig niet al te ver. Het pad is beschaduwd door allemaal bladeren van bomen, en overal hangen gebedsvlaggetjes wat mij het idee geeft dat ik in een soort pretpark ben of op een feest waar je naar een bepaalde ruimte of plek wordt geleid. Eenmaal boven aangekomen konden we het enorme klooster zien. Het staat vooral uit gebouwen waar de monks slapen, en dan een paar grote rode gebouwen met gouden daken waar alle rituelen plaatsvinden. Het was erg indrukwekkend om te zien maar ik had niet echt heel erg het gevoel om er lang te blijven. Ik ben namelijk wel geïnteresseerd in het boedhisme en hun manier van leven maar doordat ik er niet echt kwam met een doel of een project zoals volunteering had ik niet echt een connectie met de monikken. Niet dat ik heel erg mijn best heb gedaan hoor, maar meer dat het voor mij niet veel meer was dan een groot gebouw en veel monnikjes die rondliepen. Toch is het wel leuk om zoiets te zien want omdat het zo religieus is heeft het op mij altijd een soort magische indruk, net zoals Boudha bijvoorbeeld in Kathmandu. Na dit korte maar interessante bezoek aan het klooster besloten we om Suraj Daj op te bellen, een vriend van Manoj de leraar, want het was al te laat om terug naar Dhulikhel terug te keren. Eenmaal gebeld met Suraj mochten we een nachtje in zijn weeshuis komen slapen, ‘First Love Nepal’. Zo hebben we vanaf Namobuddha een taxi genomen wat erg leuk was. Meteen al vroegen we of de muziek aan mocht en tot onze verbazing kwamen er allemaal bekende engelse nummers langs. Zo heb ik me rot gelachen toen ‘Who let the dogs out’ opeens langs kwam. Eenmaal in Bakundé aangekomen, kwamen we bij een prachtig weeshuis aan. Het is een weeshuis van de organisatie First Love die in meerdere landen vestigingen heeft. Het was een enorm geel huis wat onderdak biedt aan 54 kinderen. Alle kinderen hebben een bed en zijn verdeeld over kamers van 8 personen. Ze hebben een tv kamer, keuken en grote eetzaal. Plus elke kamer heeft een eigen badkamer. Verder zit er een enorme tuin bij, waarbij een groente tuin is waarmee ze hun eigen eten verbouwen. Ik vond dit weeshuis heel erg indrukwekkend en zelfs inspirerend, omdat ik in Dhulikhel veel minder luxe gewend ben. Dit komt puur omdat het First Love weeshuis erg bekend is, en zo heeft elk kind een sponsor uit Amerika, waardoor ze goede inkomens hebben. Wanneer een kind klaar is met hun studie (dit kan tussen de 16 of 21) gaan ze uit huis en krijgen ze nog een paar jaar financiele ondersteuning totdat ze het helemaal zelf redden. Dit is natuurlijk super goed en ik denk de droom van elke weeshuis houder. Dus dit was een leuke ervaring en Suraj Daj was erg aardig! De volgende ochtend heeft hij ons ook achter op de motor naar Dhulikhel teruggebracht. Dit was een prachtige tocht door de vallei langs leuke huisjes, wel hadden we hem beveelt dat die niet te hard mocht rijden waardor het geen gevaarlijke tocht werd. Eenmaal terug in Dhulikhel verliep de week zoals gewoonlijk.

De laatste paar hoogtepunten in Dhulikhel was natuurlijk de verbouwing maar daar heb ik al over geïnformeerd. Daarnaast had Manoj een afscheidsfeestje voor ons georganiseerd in een restaurantje waar we niks van af wisten (het was namelijk zijn verjaardag dus we dachten dat we daarvoor uitgenodigd waren. Na onze kadootjes te hebben gegeven hoorde we van een meisje naast ons dat het feestje voor ons was, erg apart. Op de terugweg in de bus laat ik ook nog eens mijn lelijkste onderbroek ooit op de grond vallen (ik was door al mijn ondergoed heen waardoor ik een roze oma onderbroek had gekocht zodat ik nog even vooruit kon). Op het moment dat ik mijn trui uit mijn tas wilde pakken viel deze beruchte onderbroek op de grond. Waarna een Nepalese jongen me er op attent maakte dat het op de grond lag, maar dit was erg grappig haha. De volgende dag besluiten wij dan ook om een afscheidskampvuur te geven voor onze inmiddels gemaakte Nepalese vrienden en dit was erg leuk. We hebben de hele avond rond het kampvuur gezeten met zijn achten, waaronder Suraj Daj en Manoj. Er waren twee gitaren dus we hebben de hele avond liedjes gezongen. Verder had Suraj Daj een geweldig krachtige stem waardoor alles prachtig klonk dit was super leuk en zo kom je ook weer meer te weten Nepalese cultuur en hoe zij tegen de wereld aankijken. Zo verdienen ze in Nepal bar weinig, met een maand werken als leraar wordt maar zo’n 85 euro verdiend. Ook worden veel mensen nog uitgehuwelijkt. Zo had een jongen een relatie met een meisje waarvan hij wist dat ze uiteindelijk uitgehuwelijkt zou worden aan een ander. Hierdoor wist hij bij voorbaat al dat de relatie geen toekomst had, terwijl ze dat beide niet wilde. Ook hoorde ik dat in het westen van Nepal (waar niet veel toeristen komen) er heelveel kindhuwelijken zijn en meisjes van 11 al met een kind rondlopen. Best een raar idee dat er zoveel verschillen zijn met Nederland maar ook in Nepal zelf. Er valt dus nog veel meer te zien in Nepal.

Twee dagen na het kampvuur met de Nepalese bevolking is de laatste dag in Dhulikhel aangebroken. De dag daarvoor hebben we met het weeshuis ons laatste kampvuur gehad. Wat zoals gewoonlijk weer geweldig was. De kinderen zijn zo leuk en samen zingen en dansen is zo fijn! Zo moet iedereen omstebeurt een nummer optreden. Samen met Dipa heb ik I like the flowers gezongen haha. Het was heel leuk om samen met dit schatje te zingen, helaas hoorde je vooral mij. Aan het eind van het kampvuur hadden alle kindjes een cirkel gemaakt verbonden door handjes, waarna Esther en ik in het midden moesten gaan staan. Waarbij ze tegen ons schreeuwden dat we niet weg mochten gaan en elke keer als we uit de cirkel probeerde te gaan blokkeerden ze ons. Dit was wel heel schattig omdat iedereen riep dat we niet weg mochten. Toen het kampvuur ten einde was heb ik nog even in de meisjes kamer gechilld met de nieuwe mooie bedden. En zo lag ik even samen met Dipa en Bimala in bed, waarna ze echt na twee minuutjes in slaap vielen. Het liefst was ik blijven liggen maar het was toch wel een beetje krap dan.

De volgende ochtend was het zover, de laatste dag in het weeshuis. Ik werd meteen al wakker met een brok in mijn keel wetend dat het de dag is waarop we dag moeten zeggen. Zo beginnen Esther en ik de dag met onze spullen opruimen, wat hoognodig is, de kamer is een zooi. Na het ontbijt maken de kindjes zich klaar voor school, zoals elke andere dag. Toch heb ik het gevoel dat ik alles goed moet opslaan omdat het de laatste keer is dat ik het zie. Vlak voordat ze naar school vertrekken verteld Lila dat ze een klein afscheidsceremonietje willen doen voordat de kindjes naar school gaan. Zo nemen wij plaatst in de ontvangstkamer, Esther en ik op de bank, alle kindjes tegenover ons met verwachtingsvolle ogen afwachtend voor wat er komen gaat. Zo beginnen ze met een liedje, Lila speelt gitaar en zingt de zinnen voor, de kindjes zingen het na. Dit is meteen al heel ontroerend omdat het zo’n langzaam zielig nummer was en de kindjes zo lief zongen. Hier op volgend krijgen wij kadootjes, telkens mogen een jongetje en een meisje naar voren komen. Zo hebben wij een sjaal gekregen, nog een andere sjaal met een nepalese tekst erop wat een bedanksjaal is, een postkaart met alle namen van de kindjes erop en een soort trofee waarin staat gegraveerd dat we daar hebben gevolunteerd. Super leuk!

Hierna volgt het emotionele deel, allereerst vertelde Lila in het Engels waarom hij ons zo dankbaar is. Daarna verteld Rina in het Nepali haar ‘speech’, Lila vertaald dit voor ons. Terwijl Rina tegen ons praat begint ze heel hard te huilen. Met tranen over de wangen en moeite met praten verteld ze dat het zo lastig was geweest om het weeshuis te runnen de afgelopen jaren. En dat e zo blij is dat we zoveel goede veranderingen hebben gebracht. Langzaam aan stromen de tranen ook over mijn wangen en beginnen alle kindjes te huilen, eerst de oudere jongen, daarna de meisjes. De kleintjes zie je vragend om zich heen kijken, en zo zie ik dat Dipa eerst een beetje glimlachend nerveus om zich heen kijkt maar dat ook daarna bij haar de traantjes komen. Dit was echt een heel moeilijk moment en tussen de tranen door had ik ook een lach op mijn gezicht kijkend naar alle lieve kindjes met in mijn achterhoofd de geweldige tijd die we samen hebben gehad. Rina moet zo hard huilen dat ze op een gegeven moment niet meer goed kan praten, en zo besluiten Esther en ik om haar een dikke knuffel te geven en daarna geven we alle kindjes knuffels. Het is bijzonder om te zien dat zelfs een paar van de oudere wat stillere jongens moeten huilen.. En na heelveel knuffels en kusjes moeten we toch echt naar school. Met betraande gezichten lopen we op weg naar school, de tocht die normaal altijd vrolijk is en met liedjes wordt gekenmerkt is deze dag vrij stil. Esther en ik proberen de goede sfeer erin te houden, maar een paar van de kindjes zeggen helemaal niks. Eenmaal op school aangekomen nemen we afscheid van de kleintjes en gaan wij met de jongens naar het internetcafé om een e-mailadres voor ze aan te maken zodat we in contact kunnen blijven. Hierna gaan Esther en ik naar Nawarranga Guest House om daar voor elk kindje een boekje te maken, met op de voorkant een foto van het kindje en op de achterkant een foto van ons. In het boekje schrijven we een kort tekstje over onze tijd hier en de grappige dingen die we met dat specifieke kind mee hebben gemaakt.

Onze laatste terugweg naar het weeshuis komen we twee jongetjes tegen met een enorme stok vol met suikerspinnen en zo kopen we voor elk kindje een suikerspin. In het huis aangekomen zijn de kindjes terug van school en geven we iedereen hun boekje. Met een brok in mijn keel pak ik mijn laatste spullen en stofzuigen we de kamer met de nieuwe stofzuiger. Rina helpt me met mijn tassen naar beneden te dragen en ik zie dat ze alweer aan het huilen is. Het voelde echt even als een moeder die geen afscheid wil nemen van haar kinderen. Zo herinner ik dat ik mama een keer met tranen in Sophie’s kamer zag staan vlak voordat ze naar Australië ging, omdat het afscheid opeens wel heel erg dichtbij kwam. Beneden aangekomen moet ik weer heel hard huilen en geven we iedereen de laatste knuffels. Lila is alvast naar het buspark met onze spullen. Het enige grappige moment aan dit afscheid was dat toen we wegliepen, Subas het kleinste prulletje (mijn favoriete jongetje in het weeshuis) ‘See you tomorrow’ naar ons riep. Hieraan is te zien dat de kleintjes het waarschijnlijk niet realiseren dat we echt voor zo lang niet terug zullen komen. Maar met een glimlach op mijn gezicht om Subas zijn opmerking en traansporen op mijn wang lopen we dan voor de laatste keer Dhulikhel uit. Eenmaal bij het buspark aangekomen is Lila daar met onze spullen, en zijn de laatste woorden die we eenmaal in de bus horen: ‘God bless you!’ Eenmaal in de bus realiseer ik me dat het avontuur nu echt is afgelopen..

De dag hierna nemen we vanuit Kathmandu de bus naar Pokhara, daar waar ik nu al een tijdje ben. Ik probeer niet al te veel bezig te zijn met het idee dat we de kindjes niet lang zien. Maar in middels heb ik er vrede mee dat het is afgelopen, we hebben zeker gedaan wat we konden en de kinderen een leuke 1,5 maand bezorgt. De eerste avond in Pokhara werden we dan ook verrast met een telefoontje van Lila, waarbij alle kindjes met ons wilde praten en vertelde dat ze ons miste. Inmiddels vier dagen later gaan we vanavond weer even met de kindjes bellen.

In Pokhara is het weer warm en ben ik vooral even tot rust gekomen na het drukke leven in Dhulikhel. Ik heb geparaglide wat super leuk is. Hierbij ren je met een pilot van een berg af en dan hang je aan een soort parachute waarbij je het prachtige uitzicht over Pokhara kan zien. Helaas was het bewolkt waardoor we de himalaya toppen niet goed konden zien. Wel was het een mooie ervaring om een keer echt te vliegen, en op het eind heeft de pilot trucjes gedaan die super vet waren. Zo ben ik bijvoorbeeld over de kop gegaan met de paraglide! Naast het paragliden hebben we een bootje gehuurd veel aan het lake gechilld en was het het plan om een trekking te gaan doen. Ik ben hier namelijk nu met Esther en Jyoti. En ik zou deze week met Jyoti en Astrid (een ander Duits meisje) een trekking gaan doen. Helemaal bepakt en bezakt, uitgecheckt in het hotel en eten ingeslagen kwamen we erachter dat geen een pinautomaat het deed. Hierdoor hebben we de trekking niet kunnen doen omdat we geld nodig hadden voor ons permit en de overnachten. Je zou zeggen dat we dan gemakkelijk een dag later konden beginnen, maar dat was ook geen optie omdat Jyoti door een hond is gebeten en morgen verplicht een Rabies prik moet halen. Hierdoor kunnen we nu niet meer de Poon Hill trek gaan doen, maar gaan we morgen een korte trekking doen. Doordat de trekking niet doorging kon ik wel meer tijd doorbrengen met Esther wat erg gezellig is. Zo hebben we eergister een scooter gehuurd waarmee we door pokhara en omgeving hebben gecrosst om een tibetaans vluchtelingen kamp te bezoeken. Het scooter rijden was eerst best eng omdat het verkeerd hier echt gestoord is, maar gelukkig ging het ons goed af en kon ik eindelijk is wraak mensen op de mensen die altijd eindeloos veel toeteren (door middel van terugtoeteren). Vandaag gaan we waarschijnlijk weer een bootje huren en op het meer chillen omdat het onze laatste dag is met zijn drieën. Ook hebben we een duitse jongen ontmoet waar we elke dag wel wat mee drinken dus dat is erg gezellig.

Verder zou ik nog veel meer kunnen uitweiden over van alles, maar ik denk dat dit wel weer genoeg informatie is. Kortom ik heb nog een paar daagjes in Nepal over waarin ik een trekking wil doen. Verder heb ik totaal geen zin om Nepal te verlaten maar is het wel weer tijd voor een nieuw avontuur, plus ik kan dan Marlou weer zien J
En ik ben erg blij met het vrijwilligerswerk wat ik heb gedaan, ik ben er geen andere persoon door geworden maar m’n kijk op dingen is wel veranderd. Zo zei Rajesh in de orientatie week, je zal hun niet veranderen alleen jezelf. En ergens klopt het wel omdat het niet is dat we grote veranderingen kunnen doorvoeren in hun dag routine of levenswijze. Maar je kunt wel je steentje bijdragen en dat heb ik zeker gedaan. Allereerst door de verbeteringen in het huis. Ten tweede doordat de kinderen een stukje beter engels spreken en in ieder geval niet meer zo bang zijn om fouten te maken als in het begin. En ten slotte ben ik er ook trots op dat Bimala meer in de groep ligt. Dit is de grote zus van Subas, en aan het begin was zij altijd een beetje het meisje wat in het hoekje van de kamer verdrietig op de grond zat. Hierdoor hebben wij geprobeerd haar wat meer aandacht te geven en meer in de groep te krijgen. En de laatste twee weken straalde ze echt enorm, is ze vriendinnetjes met alle meisjes en bij het kampvuur was ze zooo vrolijk aan het dansen. Ik weet niet in hoeverre ik hier iets aan heb gedaan maar het is in iedergeval echt fijn om te zien dat het een grote groep en familie is geworden.. Ik zal mijn tijd in Dhulikhel nooit vergeten en heb nu al zin om volgend jaar Nepal weer eens te bezoeken.

In mijn volgende blog zal ik hopelijk meer kunnen vertellen over de trekking en mijn laatste dagen in Nepal. Bedankt voor het lezen en Namasté!

Welcome home!

Normaal gaat mijn blog over meerdere dagen of weken, in dit geval gaat het over gisteren. 1 April de dag van de waarheid (en de goede grappen!). 13 dagen zijn we bezig geweest met geldinzamelen, dingen regelen, inkopen doen en onze actie promoten. Aan het begin was het doel om 2 stapelbedden te kopen. Maar nadat het geld binnenvloog en we een donatie van 1000€ van Stichting de Zonnewijzer binnenkregen bleek het dat we meer konden doen. Met een trotse lach op onze gezichten kunnen Esther en ik dan ook vertellen dat we ongeveer 1900€ hebben opgehaald! Hiervoor ben ik iedereen onwijs dankbaar!

1900 euro is heel veel geld, en ik had hier ongeveer drie en een halve maand voor moeten werken.Toch kregen we dit bedrag binnen 13 dagen in ons bezit.Gelukkig hebben we geprobeerd het geld er niet doorheen te jassen en gekeken naar wat hoognodig was.Verder hebben meerdereNepalese vrienden ons geholpen met advies en bij het afdingen..

In korte tijd zijn we meerdere keren op en neer gereden naar het dorpje verderop. Hier hebben we heelveel dingen ingekocht voor de kamers van de kinderen en vooral voor de studeerkamer. \'s Avonds hebben we bij de ouders vaak gepeild wat ze in de toekomst zouden willen veranderen in het weeshuis. Op deze manier zijn we erachter gekomen dat ze graag alle kinderen een eigen bed zouden willen gevenen eenmooie studeerkamer zouden willen hebben zodat ze niet in hun slaapkamer hoevente leren leren..
Met onze eigen ogen hebben we ook veel dingen gevonden die we nodig waren.Enzo zijn we aan dezoektochtnaar een nieuweproducten en meubels begonnen..

Gister was het dan de dag van de waarheid, (zo hebben we het al een tijdje op onze kalender op de muur in onze volunteerroom staan, omdat op 1 april alles moest gebeuren). \'s Ochtends werd ik wakker, deels moe omdat meneer \'s nachts veel en luid aan het bidden was, maar ook opgewonden en zenuwachtig omdat alles goed moest lopen.

Na het ontbijt spreken we de laatste dingen met het broertje van Rina af, wanneer zij weggaan voor de picknick krijgen wij een signaal dat we kunnen komen met een busje met spullen. Esther en ik zelf gaan nog tapijten en vloer kopen voor in de kamers. (de kamers zijn zo onwijs stoffig en de tapijten zijn half kapot, dus dit was hoog nodig). Met de tapijten meneer spreken we af dat hij om 1 uur de tapijten bij ons huis moet afleveren.

Snel vertrekken Esther en ik naar Bonepa (een dorpje verderop) om onze laatste dingen te kopen, foto\'s op te halen (voor een lijst).. Ook was het van groot belang om geld te pinnen om zo de laatste dingen af te betalen..

En daar begon het al, probleem 1. Na zo\'n 300 euro te hebben opgenomen konden Esther en ik allebei niks meer opnemen. Compleet drama natuurlijk omdat we gewoon onze spullen nodig hadden en een groot deel nog niet hadden afbetaald. Ik met een jongen langs alle pinautomaten in Bonepa met mijn en Esthers pasje. Maar zelfs na een bezoek aan de bank lukte het niet (waarschijnlijk mag ik maar een beperkt aantal keer pinnen in het buitenland).
Esther en Manoj (de leraar), staan bij een andere meubelwinkel waar we de bedden hadden besteld. Maar natuurlijk, 3 bedden zijn nog klaar en twee matrassen ook nog niet. Ook mogen we ze niet later het bedrag betalen wanneer ze de overige meubels / spullen komen brengen.
Op verzoek van ons wordt onze vriend Manoj erg boos op de meubelwinkel, zij hebben hun spullen niet op tijd af en dat is heel vervelend voor ons haha. Dit vond ik erg grappig, Esther zelf was erg in de stress. Uiteindelijk komen we tot het besluit dat Esther terug moet naar dhulikhel met Manoj om haar creditcard te halen, en ik moet met de andere jongen een truck gaan huren en dan alvast de meubels van een andere winkel inladen.

Na een truck te hebben geregeld heb ik samen met nog een paar jongens de spullen ingeladen waaronder een prachtige kleren kast voor de meisjes en dobbelsteen stoelen. De reis naar de andere meubelwinkel was erg schokkerig, waarbij ik op de truck met de andere nepalese jongen alle meubels probeer zo min mogelijk te laten wiebelen.Eenmaal aangekomen bij de andere meubelwinkel verteld Esther dat ze een bijna dood ervaring had (niet letterlijk), omdat Manoj zo ongelooflijk hard naar Dhulikhel reed op de motor en ze geen helm op had. Maar gelukkig hebben we alles overleeft dus kunnen we verder..
Wel moeten we even doorcommuniceren met de rest dat we vertraging hebben, plus de tapijten man moet later komen omdat de broer ons laat weten dat de kindjes thuis nog niet weg zijn.

Op de truck rijden wij erg hobbelig naar huis, wat een erg leuke weg is omdat Esther en ik achterop de truck met al onze prachtig gekochte spulletjes zitten. Ondertussen hobbelt het enorm en zagen we zelfs een mini tornado. (Dit klinkt vast als onzin, maar er was een enorme draaikolk die over de weg heen vloog met allemaal stof en zand erin). Eenmaal in Dhulikhel aangekomen moeten we bij het winkeltje van de broer van Manoj de schoolspullen ophalen die we eerder hadden gekocht, en de stofzuiger die we bij een hotel hadden gedumpt.

Helemaal blij rijden we het dorpje in, met allemaal ogen op ons gericht. Verderop zien we de man van de tapijtenwinkel met onze tapijten op weg naar ons huisje lopen haha. Thuis aangekomen kan het zware werk beginnen. De broer van Rina is nog thuis om ons te helpen, en verder helpt Manoj met nog drie vrienden. Allereerst moeten we de jongenskamer, meisjeskamer en nog een kamer het tapijt eruit slopen. Dit is een erg vies klusje omdat er zo onwijs veel stof bij vrij komt. Hierna hebben we alle vloeren goed schoongemaakt en zo konden de nieuwe vloeren worden gelegd. Na deze klusjes hebben we met zijn allen de spullen in geladen en bedden verplaatst. Dit was erg zwaar omdat de bedden eerst uit elkaar moesten worden gehaald en amper door de deur paste..

Zo hebben we van de huidige meisjeskamer de studeerkamer gemaakt, de meisjeskamer naar een kleinere kamer gebracht en beneden een prachtige jongenskamer gemaakt. Voor de eetkamer hebben we 15 krukjes gekocht omdat de kindjes altijd op de kouden vloer zitten tijdens het eten. Ook hebben we twee tafels van boven in de eetkamer gezet zodat ze hun bord niet op hun schoot hoeven te zetten tijdens het eten. De jongenskamer heeft een tapijt gekregen die de vrienden van Manoj super mooi hebben gelegd. Ook hebben de jongens drie bedden gekregen, maar die zijn vandaag pas aangekomen. Voor de meisjeskamer hebben we een mooie kast gekocht en ook zij hebben nu twee bedden ipv een stapelbed. Verder hebben we voor alle kinderen een lekker dik matras gekocht (normaal sliepen ze op een deken). Verder hebben we vooral in de studeerkamer geinvesteerd. Hier staan nu twee tafeltjes, boeken kasten, een blackboard (voor als volunteers engelse les geven), verschillende soorten stoeltjes, en heelveel engels boeken. Ook hebben we veel schriftjes, potloden en pennen gekocht omdat die snel opgaan en ze daar altijd heel zuinig op moeten zijn omdat ze niet snel nieuwe spullen krijgen. De ouders hebben een stofzuiger gekregen (zodat de tapijten wel schoon kunnen worden gemaakt) en twee elektriciteitboxen. Dit zijn een soort van converters. Deze zijn ideaal omdat wanneer er elektriciteit is in het huis je ze kan opladen, en dan wanneer in de avond er geen elektriciteit is je ze kan gebruiken. Zo hoeven we nooit meer kaarsen in de studeerkamers en slaapkamers te gebruiken. Hier ben ik erg blij mee omdat het gevaarlijk is om kleine kindjes met kaarsen te laten omgaan, ik heb meerdere keren gezien dat er eentje omviel en dat er een kindje niet op tijd bij was...

Nu ik alle inkopen al heb verklapt zal ik nu vertellen wat de reactie was..
Na veel drama en gehaast in het huis (waarbij uiteindelijk lang niet alles af was) kwam de groep kinderen plus ouders thuis. Ze hadden al een beetje een vermoeden dat er iets zou komen omdat we de dagen ervoor kamers hadden opgemeten, en ze een smsje hadden gekregen of ze langer weg konden blijven. Nadat we iedereen voor de deur hadden verzameld zongen we samen met de broer van Rina: \'Welcome Home, Welcome home\' (een geimproviseerd liedje). Hierna lieten we het huis zien kamer voor kamer.
We begonnen bij de eetkamer, waarbij de kinderen al dolgelukkig waren bij het zien van zoveel stoeltjes in de eetkamer...
Maar er is meer..
In de keuken gaat Rina (de moeder) door het dolle heen, ze springt een gat in de lucht na het zien van de stofzuiger en roept meerdere malen Thank youuu! Dit was voor ons heel grappig omdat we wisten dat er nog veel meer zou komen. Eenmaal in de jongenskamer aangekomen begint iedereen te springen en ons te knuffelen, terwijl het enige wat er te zien is, is een nieuw tapijt en de matrassen (aangezien de bedden nog niet bezorgd waren)..
Eenmaal boven aangekomen gaan we naar de meisjes kamer, waar iedereen nog blijer wordt en de meisjes op de bedden springen en de knuffel die op het bed stond knuffelen. Ook de moeder is heel blij met de kast omdat de kinderen normaal hun spulletjes in koffers opborgen..

En dannnn tot slotte de studeerkamer!
Wanneer we deze deur open doen begint iedereen te schreeuwen, terwijl ik naar binnenloop hoor ik overal om me heen: \'wauwww\' en krijg ik allemaal kusjes van de kleine drummeltjes. Sommige kinderen rennen meteen op een stoel af, andere staan te springen. Sommige beginnen met tekenen op het blackboard of bekijken de wereldbol die op de kast staat. Na een klein moment van overdondering gaat iedereen zitten en doen Esther en ik een woordje: \'We hebben enorm genoten van de afgelopen weken en voelen ons helemaal thuis hier. De kinderen zijn geweldig en af en toe vonden we het lastig om te zien dat jullie zo struggelde met geld en voorzieningen. Hierdoor hebben we besloten dat we iets extra\'s wilde doen.. We hebben allemaal vrienden en familie gevraagd of ze een kleine bijdrage konden leveren voor het weeshuis en zo hebben we veel meer opgehaald dan we ook maar ooit hadden durven dromen.. We hopen dat we hiermee jullie een betere toekomst kunnen geven..\' (dit was ongeveer onze speech maar dan in het engels). Ook vertellen we dat Simon en Samel engels bijles gaan krijgen zodat ze naar een betere school kunnen gaan in de toekomst. Hierna neemt de vader, Lila, het woord over en bedankt ons. Hij verteld ons dat het de afgelopen jaren zo lastig was geweest om rond te komen en dat ze het zo graag goed wilde doen maar dat ze veel te weinig voorzieningen hadden.. Tijdens dit verhaal moet Rina de moeder heel hard huilen en zo verteld ze ons dat haar dream reality is geworden. Met tranen in mijn ogen heb ik dan ook geluisterd naar de speech. Ook Simon, de oudste jongenmoet heel hard huilen. Gelukkig zijn het allemaal tranen van geluk..

Heelveel knuffels later zit ik dan nu hier. Even er tussen uit bij het weeshuis en dolgelukkig. Toen ik vanochtend wakker werd ben ik meteen gaan kijken naar alle kamers. Iedereen had het enorm naar zijn zin, en de kindjes zaten goed te studeren in de studeerkamer. De kleintjes aan het kleine tafeltje op kussentjes, de grotere jongens aan de grote tafel op de dobbelstenen stoelen. De kinderen kunnen maar niet ophouden met ons te bedanken..

Daarom wil ik jullie dan ook enorm bedanken, gister was een van de beste dagen uit mijn leven omdat ik weet dat ik het leven van twaalf lieve kindjes en twee ouders een stukje gemakkelijker heb gemaakt. De kindjes hebben een eigen bed en een lekker dik matras. Mijn laatste paar dagen ga ik genieten van mijn tijd in het weeshuis, met alle nieuwe luxe die er is. Ik ga de kinderen lesgeven met het blackboard en op zoek naar een goede bijllesleraar, mocht er na het bijles regelen nog geld over zijn, dan zullen wij het schoolgeld van de kinderen voor de komende maand / maanden? betalen... Maar hier volgt later meer over...

Iedereen die heeft bijgedragen aan deze actie, mocht je je adres nog niet hebben doorgegeven dan zou ik die toch graag nog hebben om een bedankkaartje te sturen.

Namasté

Inzamelactie

Een bewolkte dag, de kinderen zijn hard aan het leren voor hun examens en wij wachten op ons ontbijt. Het is inmiddels 29 maart en de weken vliegen voorbij in Dhulikhel. Op onze deur hangt een poster met daarop de dagen die we nog te hebben gaan in Dhulikhel, teleurstellend weinig.

Sinds Chitwan is er weer van alles gebeurd over anderhalve week tijd zou ik zo een boek kunnen schrijven. Natuurlijk is niet alles even interessant, maar ik ben er zeker van dat het mogelijk is. De maandag na het weekend in Chitwan zijn Esther en ik met de drie oudste jongens uit eten geweest. Omdat zij naar een slechtere school gaan zijn ze nu al een lange tijd vrij. De tijd dat wij hier zijn is het namelijk examentijd, alle kinderen moeten een week of langer examens maken, en daaruit wordt opgemaakt of ze wel of niet naar het volgende jaar mogen. Om ‘voor te bereiden\' geven sommige scholen de kinderen vrij, zoals bij Binod, Simon en Samel. Daarom hadden Esther en ik besloten dat het wel leuk zou zijn om ze mee uit eten te nemen. Nadat de jongens hun mooiste kleren aan hadden gedaan (ze zagen er uit als een prachtige nepalese boyband!) liepen we naar het restaurant/hotel met een prachtig dakterras. De jongens straalde helemaal en na te hebben ge-ezeld (kaartspel) besloten we eten te bestellen. ‘What do you want to eat? Momo\'s ?\' ‘Yes,yes momo\'s.\' Omdat we de dag daarvoor tijdens engelse les nog interviewtjes hadden gedaan over het favoriete eten stelde we voor om ook pizza te bestellen. Dit was namelijk als lievelingseten van een paar naar boven gekomen. ‘If you want you can have pizza?\' De jongens: ‘Yes, yes i want pizza.\' Zo besloten we momo\'s en pizza\'s te bestellen zodat iedereen van beide wat kon proberen. Omdat de jongens elke dag dal bhat voor ontbijt en avondeten krijgen denk ik dat ze het super vonden om eens wat anders te eten. Na nog wat gekletst te hebben (in hoeverre dat kan met 3 jongens die amper engels spreken) komt het eten dan aan, allereerst de momo\'s. De jongens smullen en hebben de borden zo leeg. (in Nepal praten de mensen amper tijdens het eten, ze stouwen zich gewoon vol en pakken dan een nieuw bord of ruimen de tafel af). Ongeveer een kwartier na de momo\'s arriveren de pizza\'s. De eerste verdelen we over de jongens, benieuwd naar hun reactie. Na een eerste hap vormen er rimpels op hun voorhoofd en volgt er druk gepraat in Nepali. Ik zie ze oogcontact met elkaar maken en bedenken: ‘is dit nou pizza?!\' Aan Samel is duidelijk te zien dat hij het absoluut niet lekker vindt. Binod en Simon proberen het nog. Zo vragen ze of ze in het pittige sausje van de momo\'s de pizza mogen dippen. Met als eindresultaat dat ze de hele pizza inhoud eraf schuiven en de bodem eten met het hete sausje. De tweede pizza is dan ook voor Esther en mij aangezien de jongens het echt niet lekker vinden. Wel schattig want ze zeiden dus alleen maar dat hun lievelingseten pizza was omdat ze hadden gehoord dat het mijn lievelingseten was. Wat ben ik toch een goed voorbeeld haha.

De twee daarop volgende dagen was Esther een beetje ziek en heb ik de taken qua lesgeven grotendeels op me genomen. Ook heb ik een dag een wandeling gemaakt door het oude dorpje wat werkelijk waar prachtig is. Het zijn oude newari huisjes met prachtige raamwerken van hout. Het lijkt net of je je even in een ander tijdperk bevind. (ik denk dat het vergelijkbaar is met de huizen in Bhaktapur). Op de terugweg van mijn wandeling komt er een man op mij af die de kindjes af en toe op weg naar school kadootjes zoals stickers of ballonnen geeft. Nou had ik al eerder met hem gesproken gedurende mijn zoektocht naar postkaarten. Zo nodigt meneer me uit in zijn huis, na een korte twijfel besluit ik gewoon mee te lopen, het is tenslotte een man die in dezelfde straat woont en bevriend is met de kindjes. Eenmaal boven in het huis aangekomen krijg ik een heel verhaal te horen inclusief foto\'s over hoe hij vroeger de burgemeester was van Dhulikhel. Na zijn gehele foto album te hebben gezien, een verhaal te hebben gehoord over hele dure shampoo uit maleisië en postkaarten te hebben gekregen mag ik dan toch eindelijk het huis verlaten. Wel krijg ik een t-shirt mee met de vraag of ik die op holi wil dragen. Op het t-shirt stond een zebra en zijn naam in het nepali. Eerst zei ik dat ik het niet hoefde maar na het meerdere malen aangeboden te krijgen heb ik het shirt toch maar meegenomen. Wat de postkaarten betreft, ze zijn heel erg leuk en ik heb besloten ze voor mezelf te houden omdat het de enige kaarten zijn die van Dhulikhel te vinden zijn en je op eentje het weeshuis kan zien. Wel heb ik alle dierbaren blogvolgers, vrienden en familie al lang een kaart gestuurd maar ik heb van niemand gehoord dat er iets is aangekomen dus ik heb mijn twijfels erbij of dat nog gaat gebeuren..

De dagen dat Esther weer beter is vergaat het leven zoals normaal in Dhulikhel, we lopen met kinderen naar school, geven engelse les en vermaken ons prima. Sommige uitstapjes met de kinderen zijn gewoon zo leuk! Zo zei Esther laatst nadat we naar het postkantoor waren geweest met alle kids: ‘Alleen al met ze naar het postkantoor lopen voelt alsof ik een weekje naar Spanje ben geweest.\' Dit klinkt natuurlijk enorm overdreven haha, maar ik vond het wel een leuke uitspraak omdat de kindjes zoveel liefde geven en gezellig zijn waardoor elke activiteit super leuk is!

De vader van het weeshuis is de afgelopen paar dagen weg, dit is voor Esther mij wel een opluchting haha. En ik weet dat dat vast heel gemeen klinkt, maar soms is het fijn om te weten dat niet elk moment iemand in je kamer kan komen om dan een uur over Jezus te gaan praten. Zo hadden we namelijk vorige week dat de verhalen opnieuw begonnen. In je eentje is het nog wel uit te houden maar met zijn tweeën is het toch echt vrij lastig om niet te lachen. Zo is Esther in het beginnen van lachen, waarna ik het ook niet meer kan houden, hierdoor hebben we al een paar keer een kwartier de slappe lach gehad tijdens een verhaal van Lila dat die aan een boom in de wind hing en een visie van god kreeg. Het is een geweldig lieve man en heel bijzonder dat die zoveel kinderen in huis neemt met zo weinig inkomen, maar af en toe wordt ik er wel helemaal doorgedraaid van. Maar vandaag komt hij weer thuis, ik ben benieuwd..

Ook zijn we vrienden geworden met een leraar op de school van de zeven jongste kindjes, dit is heel gezellig omdat we nu af en toe met zijn drieën koffie gaan drinken. Ook hebben we de afgelopen twee dagen in een restaurantje van zijn broer gekaart met de hele vriendengroep van de jongen/leraar.

Afgelopen weekend ben ik een nachtje in Kathmandu geweest, om afscheid te nemen van Anna/Ambika. Mijn duitse vriendin en kamergenoot van de oriëntatieweek. Dit was wel jammer, maar we hebben afgesproken om in de zomer een reünie te doen in Berlijn met Jyoti erbij en alle andere vrijwilligers wie willen. In Kathmandu hebben we gezamenlijk avondgegeten (Esther, Jyoti, ik en Ambika). Daarna zijn we uitgeweest in Purple Haze, waar we nadat ik een headbangende nepalees aan het observeren was opeens een paar van de amerikanen uit Chitwan weer tegenkwamen. Deze avond was wederom erg gezellig, maar de clubs sluiten erg vroeg in Nepal. Zo kwam er rond half 1 twee mannen naar binnen (bewakers of agenten ofzo), met kei harde fluitjes en machine geweren op hun rug om iedereen uit de club te halen. Dit vond ik vrij apart, want wat als ik was blijven zitten, waren ze dan serieus van plan geweest om hun geweren te gebruiken?

Na het afscheid van Ambika de volgende ochtend hebben Esther, Jyoti en ik de Garden of Dreams in Kathmandu bezocht en daar gepicknickt met heerlijke broodjes uit een westerse bakker. Garden of Dreams is een prachtige tuin waar je voor 200 roepies (2 euri) naar binnen kan, en zo even kan ontsnappen aan het drukke straatleven in Kathmandu. Ook is het hier wat vrijer, er lopen stelletjes hand in hand rond en je kan in een hemdje op het gras liggen (dit is beide normaal not done in Kathmandu). Na dit korte maar heerlijke bezoek aan de tuin besluiten we naar Dhulikhel te gaan. Jyoti gaat mee en blijft een nachtje bij ons slapen. In de avond hebben we een kampvuur wat enorm gezellig is. Ook wordt Jyoti meteen verwelkomt als een nieuw deel van de familie, zo krijgen we alle drie een bloemenkrans om die de jongens hebben gemaakt met bloemen geplukt uit het bos naast het huis. De volgende dag geven we de kindjes in de ochtend les met zelfgemaakte memories (een deel hebben we gekregen van Ambika die zij had gemaakt voor de monikken in haar monastery, en een andere memorie hebben esther en ik zelf geknutseld). Daarna lopen we met de kids naar school en geven we samen met Jyoti een les op de school. We geven les in de klas waar onze leraar waar we wel eens wat mee drinken werkt. Dit is een super leuke klas van ongeveer 15 kinderen tussen de 12 en de 15. We tekenen de kaart van Europa op het bord en testen hun kennis. Ook vertellen we wat over de Europese Unie, praten we over Nederland en Duitsland. Tot mijn teleurstelling zijn ze meer fan van het Duitse voetbalteam dan ons prachtige Nederlandse team. Ook leren we ze ter afsluiting van de les een paar Nederlandse en duitse zinnetjes. (even een korte onderbreking, Simon komt net mijn kamer binnenlopen met het nieuws: ‘dinner. Dit zegt hij altijd als hij het ontbijt komt brengen haha. ) Na deze les vertrekt Jyoti terug naar Kathmandu..

De rest van de 1.5 week staat in teken van de inzamelactie. Eerst zal ik jullie nog vertellen over een andere leuke belevenis en dan vertel ik over de actie! Afgelopen week liepen we namelijk naar school en toen zei opeens David een weesje van tien. Happy birthday. En wij vroegen ons meteen af waarom hij dat zei. \'Is it your birthday David?, maar ook hier kregen we niet heel duidelijk antwoord op. En zo rende Esther meteen terug naar het weeshuis om Rina te vragen of David jarig was. Hierop kregen wij het antwoord: \'Dat weet ik niet, dat weet hij alleen zelf. We vieren nooit verjaardagen.\' Daarom besloten we op school het even te vragen aan Manoj (de leraar) of hij het kon navragen. En toen bleek het dat het echt zijn verjaardag was, (de nepali calender loopt anders dan dewesterse daarom wisten we het eerst niet zeker. Zo gaf Manoj David wat geld om snoepjes voor de klas te kopen. En bij thuiskomst hadden wij een prachtige taart geregeld waarop zijn naam was geschreven. Ook hadden we een mooie feestmuts van papier gemaakt die hij op zijn hoofd mocht doen. Dit was super leuk want David straalde als nooit te voren. Als het goed is, is er hier van ook een foto van te vinden op mijn blog.

Terug naar de inzamelingsactie... Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten hebben wij vorige week berichten verspreid over een inzameling voor bedden in het weeshuis. Esther en ik hadden het er al vaker over gehad dat we iets wilde gaan doen voor het weeshuis om de omstandigheden te verbeteren, maar we wisten nog niet precies wat. Tot we op een moment besloten om gewoon echt iets op te zetten en snel ook. Vanaf toen is het eigenlijk vrij snel gegaan. E-mails verspreid en posters gemaakt met de vraag voor een kleine bijdrage voor bedden in het weeshuis. En het goede nieuws, we hebben meer dan ooit verwacht binnengehaald! Allereerst een prachtige donatie van stichting de Zonnewijzer. Voor de rest hebben Esther en ik van allerlei vrienden en familieleden mooie bijdrages gekregen. In mijn volgende blog zal ik dan ook vertellen wat het eind bedrag is geworden en wat we er van hebben gekocht. Voor mensen die het leuk vinden om nog een kleine bijdrage te leveren, dan kan dat tot zondag. Naar rekeningnummer 3634344 T.H. Warning. Maar met het geld wat we nu hebben zijn we ook al lang tevreden.

De afgelopen twee dagen zijn wij dan ook als gek inkopen gaan doen om alles in orde te maken voor volgende week. De bazen van het weeshuis weten nog van niks en dat willen we graag zo houden. Omdat het voor ons erg lastig is om veel te kopen en zeker te zijn dat we niet worden afgezet heeft de engelse leraar, Manoj, ons ontzettend hard geholpen. We zijn naar dorpjes verderop geweest en er worden nu 3 stapelbedden en 10 matrassen gemaakt. Verder hebben we heelveel schoolboekjes gekoch, schriftjes, een blackboard voor de engelse lessen, twee mooie tafeltjes voor in de studeerkamer, stoeltjes (in de vorm van dobbelstenen) en meer. Wel levert het wat stress op omdat alles voor maandag klaar moet zijn. Op het moment is de broer van Rina (de moeder) hier in het weeshuis voor het weekend omdat het Pasen is. En hij is de enige die van ons plan weet. Nou is het plan dat hij maandag een picknick organiseert voor iedereen zodat wij dan met Manoj en wat vrienden van Manoj de meubels kunnen laten bezorgen de kamers opnieuw kunnen inrichten en alles kunnen voltooien. Ik heb hier onwijs veel zin in en ik weet zeker dat de kindjes zo gelukkig gaan zijn. Ook hebben we een kast besteld zodat ze niet meer alle kleren in koffers moeten doen en echt hun eigen plekje kunnen gaan krijgen. Van het overige geld willen we bijlessen kopen voor twee jongetjes en alvast het schoolgeld van de komende tijd gaan betalen. Ik weet dat ik nu eigenlijk alles al verklap haha, maar ik ben er zo enthousiast over dus alles floept eruit. In mijn volgende blog volgen hopelijk prachtige foto\'s van het nieuw ingerichte huis en het totaal opgehaalde bedrag. In ieder geval allemaal suuuuuper bedankt voor de bijdrages, en bedankkaartjes zullen volgen.

Dit waren zo ongeveer mijn ‘avonturen\' van afgelopen anderhalve week. Voor dit weekend staat op de planning een wandeling naar Namobuddha een erg bekend klooster waar zelfs Dalai Lama op bezoek is geweest. Ook zullen we een kort bezoek maken aan een ander weeshuis van de broer van Manoj. De rest van de tijd zullen we bezig zijn met engelse lessen voorbereiden en geven en natuurlijk de stiekeme voorbereidingen van ‘Extreme Home Makeover\'. En straks willen we een videoclip maken van de geschminkte kindjes die Hakuna Matata zingen. Ze zijn namelijk gek op dit nummer nadat ze de Lion King hebben gezien.

Kortom genoeg te doen en eigenlijk wil ik nog lang niet weg uit het weeshuis, maar helaas komt het moment steeds dichterbij. Ik hoop dat het in het westen met iedereen goed gaat en reacties zijn altijd welkom! Ook zal ik in mijn volgende blog de vorderingen van mijn ‘try before you die list\' bekend maken!

Een maand weg van huis

Een maand weg van huis, velen dingen gezien en gedaan. Tijd voor een nieuwe aanpak wijze van mijn blog, een ‘try before you die list\' en nieuwe foto\'s (als de verbinding het toelaat).

Ik ben nu een maand en een paar dagen in Nepal. Hoe langer ik er ben hoe leuker het wordt, ondanks dat het in de eerste week ook al super was. De nieuwe indrukken houden niet op, op elke hoek van de straat zou ik zo een kwartier kunnen staan zonder dat het zonde van mijn tijd zou zijn. In Nepal zijn de mensen veel relaxter dan in Nederland. Haasten is nergens voor nodig, zo hoef je ook niet te verwachten dat wanneer je in een bus stapt ze in een keer doorrijden. Het kan best dat ze zo ergens een kwartier blijven staan om een praatje te maken, of nog erger dat de bus opeens weer omdraait en teruggaat naar de begin plek. Dat had ik afgelopen vrijdag, het plan om naar Kathmandu te gaan werd gedwarsboomd door een staking, waarna we na een uurlange busreis gewoon weer in het zelfde dorpje terugkwamen, zonder dat we werden ingelicht. In Nederland zou ik hier dan ook erg pissig over zijn geweest, maar hier hoort het erbij. (ondanks dat ik er wel van baalde dat er pas om 5uur weer bussen richting Kathmandu gingen). De mensen in Nepal zijn ontzettend vriendelijk, en ik zie eigenlijk nooit mensen ruzie maken. Toch zie ik af en toe wel nare dingen. Zo zie je vaak kinderen die werken, waar ik altijd verdrietig van wordt. Ook zie je \'s avonds in Kathmandu wel eens mensen lijm snuiven, en zag ik laatst zwerfkindjes zich \'s nachts opwarmen bij een vuurtje om zo de slaap te kunnen bevatten... Ondanks de mindere kanten blijft het voor mij een geweldig land om te zijn.

Sinds een week is Esther in het weeshuis, en we hebben het samen echt super leuk. Sinds Esther in het weeshuis is heb ik minder last van ellenlange gesprekken met de ouders, we hebben samen een eigen kamer gekregen, en we doen gewoon de deur op slot als we geen zin hebben in anderen. Zelfs het gepraat over Jezus heb ik erg weinig ervaren afgelopen week. Samen bereiden we de lessen voor, en we splitsen nu de groep op, de kleine krijgen samen les en de grote, dit is veel effectiever!

Omdat ik het idee heb dat hoe langer mijn blog is, hoe minder mensen het lezen, ga ik vanaf nu proberen mijn blogs iets minder langdradig te maken en vooral de hoogtepunten meetedelen. Omdat de weken in Dhulikhel veel op elkaar lijken zal ik de hoogtepunten van afgelopen week opsommen: videoclip in de achtertuin, interview met een gevangene en het kampvuur.

De videoclip in de achtertuin was dinsdagochtend, het is mooi weer en na het ontbijt openen we het gordijn. Achter het huis liggen meerdere velden en kleine wegen. Het behoort niet tot het weeshuis, maar ik zie het als onze achtertuin omdat het toch van niemand is. Voor het eerst sinds tijden is het erg dichtbevolkt in de tuin. Vanuit het raamkozijn spot ik een filmploeg, een busje voor al het personeel en een kookploeg. Meteen zie ik mezelf en Esther al in een film ronddansen, helaas is dit niet uitgekomen haha. Na wat meer geobserveer besluiten we dan ook het tafereel van dichtbij te beschouwen. Samen met alle kindjes lopen we naar buiten en nemen we plaats op een boomstam. Een gladde jongen met een blauw bloesje en een vies vlechtje blijkt de ster te zijn. Zijn haar wordt telkens glad gestreken vlak voor de opname. De opnames zelf stellen vrij weinig voor, meneer de popster loopt langs een boom terwijl hijn playbackt en zwoel kijkt. De muziek op de achtergrond wordt via een bandje afgespeeld, en ze moeten telkens met hun handen het nummer via een cassete terugspoelen, erg primitief. Wat grappig is, is dat in de pauze van de opname opeens alle ogen op ons zijn gericht als we bloemkettinkjes maken. Zo zijn wij opeens de ‘popsterren\' van de filmploeg. Na een tijdje hadden we het wel ‘avontuur\' wel gezien. Helaas ben ik vergeten de naam van de man te vragen, want ik had graag het resultaat van de clip gezien. Wel heb ik een onwijs lelijke foto van de nepali star, die zo op z\'n cd cover zou kunnen.

Een ander grappig feit van deze week was ons bezoek aan een gevangenis. Op weg naar school lopen we altijd langs een gevangenis.. Omdat ik alle seizoenen van prison break heb gezien, vaak naar Locked up Abroad en Break Out kijk is mijn obsessie voor buitenlandse gevangenissen vrij groot. Op tv zie je vaak de meest ernstige verhalen en situaties in vreselijke gevangenissen. Om dit eens een real life te kunnen bestuderen was ons streven dan ook de gevangenis van binnen bezichtigen. Na een paar keer lachend aan de deur hebben gestaan met als doel een blik van de gevangenis op te vangen hadden we besloten dat onze tactiek toch echt moest worden aangescherpt, willen we kans hebben op een goede indruk. Na kort overleg besloten we als journalisten naar binnen te gaan. De baas van de gevangenis had ons al vaker gezien, en na een kort gesprek over ik die ‘journalism\' studeert, zegt meneer tot verbazing dat we door mogen lopen. Ik wordt op een bankje van stro geplaatst achter een hek. ‘Ga je gang, hij kan engels.\'
Zo kom ik er al snel achter dat achter het hek allemaal gevangenen ons aankijken, gelukkig zien ze er goed verzorgd uit en helemaal niet zo erg verwaarloosd als ik had verwacht. De gevangenis is vrij klein en er leven 180 gevangenen in. Esther blijft tot mijn teleurstelling een beetje bang staan, waardoor het aan mij is. ‘Hello, I study journalism and I would like to ask some questions.\' De jongen aan de andere kant van het hek vindt het allemaal erg leuk en begint vlot in het engels te praten. Hij is 30 jaar en is opgepakt omdat hij Heroine verslaafde was. Hij zit nu negen jaar in de cel en het is vandaag zijn dag dat hij wordt vrijgelaten. Hij verteld dat de gevangenis helemaal niet zo erg is, ze krijgen elke dag eten en er wordt weinig gevochten. In de gevangenis heb je een kerkje, een klein plekje voor boeddhisten en een voor hindu mensen. Achterin de gevangenis zie ik een paar jongens een nepalees bordspel spelen. Ook verteld de jongen mij dat ze aan alles kunnen komen zo lang hun familie maar geld heeft (op drugs na, dat is ten strengste verboden.) Zo komt een jongen langs en die brengt geeft een pakje sigaretten door het hek waarna een gevangene hem ervoor betaald. Het was een vrij bizar idee om met een gevangene te praten en uit te kijken op een mensen met een slecht verleden. Zo zaten er ook moordenaars en andere criminelen. Toch was ik na afloop erg blij en trots dat onze ‘droom\' in vervulling was gegaan. En gelukkig was het er helemaal niet zo afschuwelijk als ik had verwacht, ondanks dat ik lang niet alles heb kunnen zien en ervaren.

Na dit ‘stoere\' verhaal heb ik nog een andere beleving die ik graag wil delen. Namelijk het kampvuur. De laatste avond voordat Esther en ik naar Kathmandu vertrokken, de donderdagavond, hadden we kampvuur! Dit was zoo geweldig. We zaten op boomstammen, met een gitaar, rond het kampvuur onder de sterrenhemel. Alle kindjes kwamen dicht tegen ons aanzitten en wilde handjes vasthouden. De vader speelde muziek en de kinderen dansten en zongen. Ook hebben Esther en ik drie nummers voorgedragen waarbij ik gitaar speelde en we samen zongen. ‘All I want is you,\' ‘Accidentally in Love\' en ‘Time of your Life.\' Het kampvuur gaf echt een gevoel van bij de familie horen. Esther en ik zaten dan ook met een big smile op ons gezicht omringt door de kindjes te genieten. Het leuke is dat je zoooveel liefde krijgt van de kindjes. Als je ze alleen al een handje geeft stralen ze van geluk. Zo had de moeder zakjes chips voor de kindjes gekocht, en dan kwamen ze allemaal omstebeurt ook een chipsje aan ons brengen, terwijl we gewoon ons eigen zakje hadden. Allemaal erg schattig. Zo kreeg ik bij het kampvuur van een meisje opeens een kusje, en gister bij terugkomst zij opeens een klein meisje Samjana ‘I love you\' tegen mij. Nou dan breekt mijn hart haha, ik denk dat iedereen het wel kan voorstellen hoe fijn het is om zoveel lieve kindjes om je heen te hebben. Ik wil nog lang niet weg hier!

Na deze geweldige afsluiting van de week ben ik naar Chitwan National Park gegaan op vrijdag. Een 7 uur durende busreis en velen hobbels verder kwamen we dan eindelijk aan in Chitwan. Het hele landschap en klimaat is zo anders dat je je net in een andere wereld waant. Na een lekkere lunch begon het programma meteen al. Ik was met Anna, Jyoti, twee deense meisjes en een ander duitse meisje die ik kende via vrijwilligen dus we hadden veel bij te praten. De eerste middag hebben we een wandeling gemaakt door een Terrai dorpje, waar de mensen nog heel ouderwets leven in klei huisjes van klei, modder en bamboe. Hierna zijn we naar een olifanten breeding center geweest, waar ze olifanten fokken. Ze doen alsof het allemaal hele goed is voor de olifanten en ze daarna hun leven terugkrijgen, maar ik vond het toch een zielig aanzicht om ze zo vast geketend te zien staan. Ik zelf denk dat ze de olifanten fokken voor eigen gebruik, want in het dorpje hebben veel mensen het als een huisdier om geld mee te verdienen. Na dit aanzicht heb ik dan ook besloten om niet meer de olifanten tocht te doen de volgende dag maar de jeep safari. Na deze uitstapjes komen we terug voor het diner en gaan we daarna naar een nepalese traditionele dansvoorstelling. Dit was erg grappig om te zien, en er was een vrouw met het platste voorhoofd ooit (foto\'s volgen later).
De volgende dag moeten we al vroeg op, er staat veel op het programma. Allereerst ontbijt, daarna een kano tocht (waarbij we in een houten gesneden boot zit en iemand anders peddelt, beetje een gondel idee). Het was nog erg stil en rustig omdat het rond 7uur \'s ochtends was, helaas kreeg ik erg last van mn rug door het laag zitten in het bootje. Na deze kano tocht begon onze jungle walk! Ik vind de bossen in Chitwan niet echt een jungle, maar zo noemen ze het wel. En misschien moet ik het er ook wel een klein beetje mee eens zijn aangezien er een erg diverse hoeveelheid aan dieren rond loopt. Zo kwamen we na 5 minuten lopen een rhino tegen! Erg bijzonder! De neushoorn was lekker aan het eten en we moesten heel stil rondlopen. Zo ben ik met een gids en nog een andere jongen met een goede camera steeds dichterbij geslopen om foto\'s te nemen. Zo waande ik me even in een tv documentaire van bijvoorbeeld Steve Irwin, de crocodile hunter. Nadat we ongeveer een uur de neushoorn hebben bestudeerd liepen we verder, het was een mooie tocht maar wel erg warm. Na deze tocht kwamen we uit bij een plek waar elephant bath was. Hier kwam ik wederom in de verleiding om even op een olifant te zitten en dat kon ik niet weerstaan. Zo werd ik op de olifant getrokken om zo een douche te nemen. De olifant slurpt water in en dat wordt dan met een enorme snelheid op je afgevuurd. Dit was erg leuk en grappig, ondanks ik me de hele tijd schuldig voelde omdat het zo geforceerd was voor de olifanten en ze dat elke dag moesten doen. Wel heeft het mooie foto\'s opgeleverd, waarbij het net lijkt of ik in een wet t-shirt contest zit, omdat ik natuurlijk zo dom was een wit hemdje aan te doen met een zwarte bh eronder, maar ja dat kan gebeuren. Na dit leuke contact met de lieve olifanten gaan we terug voor lunch waarop de jungle jeep safari volgt. Vijf uur lang, in een (iets te warme) jeep door de jungle, heerlijk. Door de jungle rijdend, met een prachtige kijk op de jungle en alles wat er bij hoort probeer je natuurlijk zo veel mogelijk dieren te spotten. Meestal is het de gids die er als eerst eentje ziet waarna de rest snel zijn camera pakt en fotografeert. We hebben vier neushoornen gezien, hertjes, krokodillen, heelveel verschillende soorten vogels, bisons en een wild zwijn haha. Vooral de neushoornen waren erg leuk omdat het geweldige beesten zijn. Ook de bison gedraagde zich echt als een model door ons heel lang en dreigend aan te kijken. Bij de krokodillen dacht ik eerst dat het neppe waren omdat ze helemaal stil met hun bek open op de kant liggen. Wat blijkt is dat ze dan aan het zonnen zijn en dat je ze beter niet kan storen. Deze jeep safari was erg leuk en heeft veel foto\'s opgeleverd die ik een keer ga posten bij betere internet verbinding.

Helaas was na dit avontuur alweer bijna het Chitwan avontuur afgelopen. Jyoti, Anna en ik besluiten om nog wat te gaan drinken omdat het de laatste avond is en we elkaar precies een maand kennen. Van het ene happy hour verplaatsen we naar het andere happy hour aan de overkant. En zo komen we op een hele fijne plek terecht waar we de rest van de avond hebben gezeten. Zo komt er na een tijdje een Amerikaan bij ons zitten waarna de hele groep bij ons aansluit. Dit was geweldig, echt gestoorde mensen! Ze hadden wel iets weg van de mensen uit Jackass. Zo begonnen ze met een stoer verhaal over hoe ze een slang hadden gevangen. Dit klonk allemaal erg overdreven maar na de foto\'s te hebben gezien was ik erg onder de indruk. Ze hadden namelijk ook een jungle walk gemaakt waarbij de gids opeens erg bang had gezegd kijk daar is een python, met de vraag of ze allemaal rustig achteruit konden lopen. Een van de amerikanen is erg gek op slangen en inplaats van afstand te nemen deed hij zijn rugzak af en rent op de slang af. De python was ongeveer vijf meter, en snel zoekt hij zijn hoofd zodat de slang niks meer kwaad kan doen. Samen met de python zijn ze nog honderd meter verder gelopen en hebben ze een paar foto\'s gemaakt, gestoord. Na dit verhaal kwamen ze aan met een ander gek verhaal. De jongens waren allemaal spierbundels die werkte voor de US Ambassade. De zelfde dag als het slang verhaal hebben ze namelijk ook met een baby rhino gespeeld haha. Ze vertelde dat ze een baby rhino zagen staan bij het water en zijn er op af gegaan. Het kleine neushoorntje was erg speels (ik citeer hun verhaal), en begon met ze te spelen. Een spierbundel rent op het neushoorntje af om te kijken of hij er beweging in kan krijgen maar het beest blijft stevig op de grond staan. Zo rennen ze rondjes en wordt een jongen het water in gegooid. Hoe ik het nu vertel klinkt het misschien minder spectaculair maar het was heel grappig om te horen hoe gestoord ze waren. Zo heette een enorme zwarte spierbundel man Balou, van jungle book. En alleen al het idee dat hij op een neushoorn afrent en er geen beweging in krijgt is een grappig idee. Zelf vind ik het wel een klein beetje zielig voor het neushoorntje, maar zolang ze hem geen pijn hebben gedaan en het neushoorntje sterker was vind ik het goed. Na velen gesprekken en verhalen later gaan we de volgende ochtend vroeg naar huis, en zo is ons Chitwan avontuur al weer afgelopen.

Gister ben ik weer aangekomen in Dhulikhel na een lange busreis, tijd voor een nieuwe week met indrukken en belevingen. Als laatste omdat mijn blog nu iets langer dan een maand oud is had ik nog een leuk plan. Nu ik hier in Nepal ben maar ik een ‘Try before you Die list\' (om het zo maar even te noemen), waarin ik opdrachten opschrijf die ik moet proberen uit te voeren gedurende mijn reis. Tot noch toe heb ik deze dingen opgeschreven:
- In elk land een kledingstuk kopen
- Rhinos zien
- In elk land met een normaal gezin mee eten zonder dat het een hotel of restaurant is
- Bungee jumpen
- Paragliden
- Trekking maken in de Himalaya
- Mijn blog onderhouden
- In elk land een spel leren wat veel wordt gespeeld in dat land
- Een beetje nepali te leren spreken
- een tattoo nemen (ik weet dat sommige mensen nu een hartaanval krijgen, (mama). Ik ben hier namelijk ook nog niet zeker over en ik zal het pas doen als ik er 100% achter sta, so don\'t worry, maar het zweeft wel in mijn hoofd rond, vandaar dat het erbij staat)
- yogalessen volgen
- meditatie cursus nemen
- in elke taal kunnen groeten

En elke dag bedenk ik er weer nieuwe dingen bij, nou is mijn vraag aan jullie, of iedereen een opdracht zou kunnen schrijven.. Het liefst niet al te bizarre rare dingen! Elke keer wanneer ik een opdracht uitvoer zal ik in mijn blog er een melding van maken en het verhaal er achter vertellen.

Dit was mijn blog voor deze week, ik hoop dat het iets minder langdradig is, en zonder al te veel spelfouten (dit vond papa nogal storend). Hopelijk hebben jullie nog lang niet genoeg van mijn avonturen en verhalen... Namasté!

Hoina, mero didi!

Net wakker, liggend op een hard bed in Kathmandu bij Rajesh thuis, is het tijd om een nieuw blog te schrijven. Op de achtergrond hoor ik erg ontspannende beetje zweverige muziek, van een cd die ik gister heb gekocht, van de ‘Tibetan Incantations\'. In de buurt van de Boudhanath Stupa hoor je deze muziek overal. Op het moment luister ik naar: ‘Om Mani Padme Hum\'

Mijn laatste blog eindigde vorige week donderdag in Dhulikhel. De dag daarop volgend vrijdag 1 maart was een erg leuke dag. Anna kwam mij opzoeken in Dhulikhel. Na de kinderen in de ochtend op school te hebben afgeleverd wat altijd met veel uitzwaaien gebeurd. Wanneer ik het schoolterrein verlaat rennen ze het hele stuk hek mee terug om ‘bye!\' te roepen, erg lief. Teruglopend vanaf school merk ik dat het een prachtige dag is, de zon schijnt en het is heel helder, wat altijd goed is voor het uitzicht op de Himalaya. Eenmaal bij het buspark aangekomen ga ik op een bankje zitten om Anna op te wachten. Kinderen zwerven om me heen met zakjes chips en water om aan me te verkopen, helaas voor hen, ik ben niet geïnteresseerd. Na zo\'n half uur wachten wordt het toch wel een beetje vervelend en besluit ik wat rond te lopen. Uiteindelijk eindig ik weer op het zelfde bankje zonder Anna. Maar dan opeens, als wolken die verdwijnen voor de zon wanneer je het niet verwacht, komt Anna daar aanlopen in het voor mij al vertrouwde Dhulikhel, joehoee! Het bleek dat Anna al een half uur aan het wachten was op mij, op een bankje 100 meter verderop. Gelukkig was er een man, waarvan ik nog steeds niet weet wie, die haar vroeg wat ze aan het doen was. Anna antwoordde daarop dat ze op mij aan het wachten was. En toen zei hij: ‘Oh zij zit onder aan de heuvel.\' Dus de man in kwestie heeft ons bij elkaar gebracht wat wel fijn was. Samen hebben we bij mijn stam restaurant, waar ik elke dag een uurtje internet, wat gedronken. We zaten op het dakterras wat een prachtig uitzicht geeft over de Himalaya. Op het dak hebben we ook onze engelse les voorbereid, gekeken welke liedjes we met de kinderen wilde doen, en vooral veel bijgepraat over de voorafgaande week. Na een uurtje lopen we naar het weeshuis, waar ik Anna alles laat zien. Na een bord rijst komen de kinderen al snel thuis en geven we een engelse les. Wij spelen een toneelstukje waarin naar bovenkomt waar Anna vandaan komt, wat haar hobby\'s zijn, hoe oud ze is en waar ze heen gaat. De kinderen moeten na aflopen antwoord geven op deze vragen. Hierop volgend starten we onze muziekles. Eerst spelen en zingen Anna en ik fast car dan doen we gezamenlijk I like the flowers, dit nummer had ik ze al geleerd. Maar omdat Anna goed gitaar kan is het extra leuk met een grappige begeleiding. Volgend op deze twee nummers leren we ze een nieuw nummer, If your happy and you know it. En deze vinden ze geweldig. Anna had ze al aan de monks in haar monastry geleerd dus had er allemaal leuke bewegingen bij. ‘if you\'re happy and you know it clap your hands, if you\'re happy and you know it clap your hands. If you\'re happy and you know it and you really want to show it. If you\'re happy and you know it clap your hands! \' En hierop heb je verschillende variaties, if you\'re angry and you know it stamp your feet, if you\'re scared and you know it turn on the light, if you\'re tired and you know yawn and stretch, en nog meer. Maar dit vinden de kinderen erg leuk omdat iedereen mee kan doen, de kleintjes vooral met de bewegingen en de ouderen met zingen en dansen. Na dit feestelijke nummer hebben wij het weeshuis verlaten omdat we nog wat tijd in Kathmandu wilde doorbrengen. Dit was mijn eerste afscheid van de weeskindjes voor een langere tijd, en zo stonden ze dan ook allemaal bij het raam me uit te zwaaien, met het al eerder genoemde woord: ‘Byeeeee!\' Na een leuke busreis waarbij verbazingwekkend Vengaboys werd gedraaid kwamen we aan in Kathmandu. Hier zijn we direct naar OR2K gegaan, een restaurant die erg goed aan staat geschreven in de Lonely Planet. Er zijn alleen maar toeristen en de inrichting is geweldig. Iedereen zit op kussens, je schoenen moeten dan ook uit, er is chille muziek, en in de avond is er black light waardoor het een soort spacy sfeer heeft, en ook de menukaart reageert op het blacklight. Hier heb ik een overheerlijke en ook echt een goede italiaanse pizza op. Wat natuurlijk erg leuk was. Aan het avondeten zaten we met Julia het duitse meisje, Anna, en twee Nederlandse meisjes die ook volunteeren bij Rajesh. Dit was erg gezellig, hierop volgend zijn we naar the House of Music gegaan voor een klein concertje, een tribute to Stevie Wonder. Dit was erg grappig maar niet geweldig. Er waren vooral wat oudere mensen en de Nepalese mensen danste echt als gekken, dit was wel erg leuk want je zag dat ze het enorm naar hun zin hadden. Ook grappig was dat Klazanne het Nederlandse meisje een biertje had wat ze echt niet lekker vond. Toen ben ik gaan proeven en het was inderdaad totaal anders dan mijne en ik was bang dat het over datum was. Dus toen liepen we naar de bar toe haha, en toen vroeg ik aan die man of die wilde proeven. Hierop volgend nam hij een slok, spoelde het even door zijn mond heen, en spuugde het direct uit. Meteen kreeg Klazanne een nieuw biertje haha! Helaas is in Thamel, de uitgaanswijk van Kathmandu, alsnog alles erg vroeg dicht. Om 11 uur was dit feestje al afgelopen, en zo zijn we als gekke op zoek gegaan naar een andere plek waar de muziek nog door ging. Doordat ik even op een muurtje zat was mijn kont erg vies, en toen Klazanne het eraf wilde slaan kwam er een Nepalese jongen of die er mocht helpen. Maar natuurlijk mocht dit niet, geen zorgen mama haha, wel mocht die ons nieuw gekregen biertje hebben want we gingen bij een nieuwe ‘club\' binnen, genaamd Purple Haze. Dit was erg mooie plek, met wederom live muziek. De club was vooral paars, en er was een dansvloer met aan de zijkanten kussens waar je kon loungen. Ook was er een klein balkonnetje wat over de zaal uitkeek, en achterin de zaal waren pool tafels. De muur was volgeschilderd met logo\'s van bekende artiesten, the beatles, the rollingstones, deep purple, u2, the velvet underground, guns \'n roses en nog veel meer. In de pool lounge waren allemaal artiesten op de muur geschilderd, waaronder natuurlijk mijn grote vriend Bob Marley die in Nepal ook in veel winkels en op bussen te zien is. In deze club waren we nog met twee andere duitse meisjes die ook vrijwilligen maar via een andere organisatie. Al met al was het een erg gezellige avond, we hebben met nog wat andere backpackers gepraat, maar ook hier hield de live muziek vrij snel op en waren we moe. Zo zijn we naar ons hostel in Thamel gegaan, met een iets zachter bed dan normaal, en voor vijf euro per persoon konden we daar al slapen.

De volgende ochtend moesten we vroeg op. 6 uur ging de wekker, wat erg pijnlijk was. Naar de wc, tandenpoetsen, op staan, kleren aan en hoppa met de rugzak op lopen richting de bus. Het raft avontuur mocht gaan beginnen. In de bus zaten 8 andere Nederlandse volunteers die ik nog niet zo goed kende omdat zij allemaal eerder zijn gearriveerd en dus een andere orientatieweek hadden. Ikzelf zat naast Julia en probeerde vooral te slapen, maar door het slechte wegdek, en het omhoogvliegen van je lichaam om de minuut, is dit helaas niet gelukt. Wel heb ik genoten van het uitzicht, en na ongeveer 2 uur bus hadden we een ontbijt pauze waarbij ik een sandwich had. Bij het raften aangekomen mochten we ons aankleden en ik had eindelijk eens een broek aan die niet tot mijn enkels was maar tot mijn knie! Na een groepsfoto begon onze korte wandeling naar de raft boot. En natuurlijk, zo dom als ik ben, vrolijk lopend, realiseer ik me halverwege dat ik als enige mijn peddel ben vergeten, typisch iets voor mij haha. Terug gerend naar het beginhuisje, rustig lopend naar de raftingboot, ben ik dan ook compleet met helm, zwemvest én peddel. Na een korte uitleg mogen we het water op. De rivier is vrij rustig, maar af en toe is er een druk stuk en dan moeten we allemaal goed opletten en goed luisteren naar de instructeur. Omdat ik vooraan zit in de boot wordt ik telkens doorweekt nat, wat grappig is maar wel koud. Op de rustige gedeeltes kunnen we genieten van het prachtige uitzicht. De rivier ligt tussen de bergen, aan de oever zie je mensen zichzelf of hun kleren wassen. Ook zijn er vaak kabelbaantjes van de ene naar de andere kant. Dit zijn zelfgemaakte kabelbaantjes waar je hard van af kan vallen, geweldig. Helaas wilde de raftingboot niet stoppen om dat te doen omdat we dan helemaal om hoog moesten klimmen, maar het lijkt mij een heerlijk vrij gevoel om van berg 1 naar berg 2 over een rivier op een simpel kabelbaantje naar de overkant te roetsjen. Wel mochten we van onze raftingsman zwemmen, en die kans heb ik met beide handen aangenomen want ik denk niet dat er nog een situatie voorkomt waarbij ik in Nepal kan zwemmen. Terug in de boot begonnen de gevechten tussen de twee boten. Met als doel de andere in het water gooien, natuurlijk mij kennende ben ik erg fanatiek, waardoor ik niet alleen andere er vaak in heb gegooid maar ook zelf vaak de dupe was. Dit heb ik de week daarop volgend helaas nog moeten merken met erge keelpijn en een oor die nu inmiddels al bijna een week dicht is. Na het raften was er een lekkere lunch met salades, broodjes, bananen en pindakaas wat ik eigenlijk niet op heb. De salades met brood waren erg lekker en verfrissend. En oja er waren ook bonen met rode tomatensaus waar ik wat van op heb. Terug in de bus zat ik naast een meisje waar ik stom genoeg de naam van ben vergeten. Maar ze komt ook uit Nederland en had er nog niet eerder gezien, behalve bij het raften, maar we hadden de hele terugreis leuke gesprekken over van alles en nog wat. Het laatste half uur heeft de slaap me dan toch te pakken, wat ook wel lekker was. \'s Avond terug bij Rajesh eten we avond, en gaan we al snel slapen. Ik slaap voor een keer alleen, omdat ik erg moest hoesten en het wel leuk vond als Julia en Anna een keer samen konden slapen, dit was dan ook de Duitse kamer haha.

De volgende dag doe ik het rustig aan, ik laat mijn jurk veranderen, probeer mijn telefoon zonder resultaat simlock free te maken en internet wat. Rond 2 uur pak ik de bus naar Dhulikhel op weg naar mijn lieve weeskindjes. Aangekomen in Dhulikhel duik ik meteen mijn stam restaurant in om te skypen met mama en Tilly. Helaas houd dit avontuur na een kwartier al op wegens slechte wifi en gebrek aan batterij van mijn laptop. Zo loop ik vrolijk door het dorpje, Namasté\'end naar bijna elke voorbijganger naar mijn weeshuisje toe. Natuurlijk heeft een van de kinderen het al door dat ik aan kom lopen, waardoor ze met zijn allen voor het raam staan te zwaaien als ik voor het huis sta. Na wat tijd in hun kamer te hebben gespendeerd en een engelse les te hebben gegeven is het tijd voor het avondeten. Ik eet zoals gewoonlijk gescheiden van de kinderen wat ik wel jammer vind, wel komt Lila de vader mij gezelschap houden, woehoe! Hij vraagt me naar de beste dag uit mijn leven, waar op ik als antwoord heb dat ik heelveel leuke beste dagen heb. Dit ziet die als een uitnodiging om over zijn beste dag te vertellen. En natuurlijk, het was te verwachten, het gaat over Jezus. Klein beetje irritant want hij begint het zelfde te vertellen als ik al eerder had gehoord, over de dag dat er een 7uur lange dienst was in de kerk waarbij iedereen aan het huilen en schreeuwen en dansen was. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik het verhaal al ken en gelukkig houd hij het kort. Hierop wordt ik uitgenodigd om maandag mee te gaan naar de kerk, wat ik maar doe want dan ben ik er vanaf af. Lila verteld mij dat er een speciale dienst is met drie gasten uit de USA. Er zullen veel jongeren zijn en het zal interessant voor mij zijn. Omdat ik geen zin heb in nog langer gepraat zeg ik dat ik naar de wc moet, in de hoop wat tijd met de kinderen door te brengen. Helaas liggen ze allemaal al in bed dus ga ik ook maar slapen. Die nacht heb ik een enorme oorpijn, wat gelukkig de dag daarna over is. Wel is mijn oor nu al bijna een week dicht.

Maandag, kerkdag. Na het ontbijt mag ik helaas niet de kinderen naar school brengen omdat we naar de kerk gaan. Lila is er al dus ik ga met de moeder. Ze heeft zichzelf heel mooi aangekleed, ik zelf overweeg een enkele minuut om mijn Nepali Jurk aan te doen, maar ik had geen zin om ze te laten denken dat ik het leuk vond of vereerd was om naar de kerk te gaan. Dus ik draag een spijkerbroek en mijn rode adidas trui, die erg lekker zit. Op weg naar de kerk komt mijn moeder, Rina, allemaal mensen tegen. Zo moeten we in een huis van iemand wachten tot die vrouw klaar is. Het was wel leuk om het huisje te zien, ze hebben een kamer, ik denk dat ze er wonen met zijn vijven . In de kamer staan twee dubbele bedden, een gasfornuisje, een kast en een tv, that\'s it. Ik denk dat ze de badkamer delen met andere. Rina vraagt aan de kinderen of er een westerse zender op mag, en ondanks het geruis vind ik het wel fijn even tv te kijken. Maar net wanneer gossip girl begint moeten we gaan, erg jammer. Bij de kerk aangekomen zie ik een kleine groene kamer wat de kerk moet voorstellen. Er zitten mensen op de grond, mannen en vrouw gescheiden. Ik besluit om achteraan in de vrouwen rij aan te sluiten zodat ik niet zo opval. Naarmate de dienst vordert komen er steeds meer mensen binnen. Na een paar woorden van Lila, de baas van de kerk, krijgen de amerikanen het woord. Ze hadden een jaar geleden een droom over Nepal, over de bergen. En hebben zo besloten om naar Nepal te komen to spread the word of Jesus. De wat oudere man heeft een geweldige luide stem en pakt de gitaar erbij. Zo worden er velen liederen gezongen en wanneer het niet over Jezus zou zijn gegaan had ik denk ik het nog wel leuk gevonden en meegezongen. Af en toe worden de nummers onderbroken door een speech, dat het niet uit maakt of we zwart of wit zijn, we zijn allemaal het zelfde en moeten in god geloven. Meneer was zelf alcohol verslaafd geweest, en toen heeft Jezus hem een nieuw leven gegeven. Met zijn ogen op het publiek gericht vraagt hij of er nog iemand is die ook een nieuw leven wil krijgen van god. Even zie ik Lila\'s ogen op mij gericht, maar ik hou me opvallend stil. Telkens vraag ik me af, zou dit het laatste nummer of verhaal zijn, maar helaas duur het erg lang. Op een gegeven moment volgt er een sessie waarbij iedereen gaat staan en bidden, dit duurt erg lang en ik val bijna in slaap, naar buiten kijkend verlangend naar de zon. Na deze sessie volgen er nog vele liederen en de Amerikaanse vrouw neemt ook even het woord over. En dan volgt er weer een bid sessie, en na deze heb ik het echt gehad. Het voelde alsof ik een soort film zat, het bidden begon rustig aan, maar langzaamaan leek het alsof iedereen gek aan het worden was. Iedereen kwam voor in de kerk staan, maakte hysterische geluiden, waaronder mijn moeder. Ik zag er schrokkende bewegingen maken en rare kreten uitslaan. Wanneer er een vrouw voorin de zaal hysterisch begint te huilen heb ik het echt gehad, wat een overdreven gedoe. Gelukkig volgt er een korte break in de dienst waarbij eten wordt klaar gemaakt, ik wordt bevelen om plaatst te nemen achterin zodat ik daar mijn eten kan ontvangen. Toch sta ik op en loop ik naar Lila waarbij ik hem snel mededeel dat ik er vandoor ga mijn lessen moet voorbereiden. Uit de kerk gerend ben ik echt heel blij dat ik weg ben bij dat stelletje debielen. Ik heb totaal niks tegen gelovigen, maar ik hoef er zelf geen onderdeel van te zijn, dus ik denk dat dit voorlopig mijn laatste kerkdienst. Buiten in de zon aangekomen loop ik naar huis, waarna ik op mijn bed ga liggen en in slaap val. Na wakker te worden, krijg ik eten van de moeder die inmiddels ook weer thuis is. En ze vraagt me of ik me eenzaam voelde in de kerk. Hierop antwoordde ik dat ik het heel interessant en leerzaam vond, maar dat het te lang duurde en dat het Christendom niks voor mij is. Gelukkig is hiermee het gesprek geeindigd, de rest van de maandag verloopt goed, ik speel wat met de kinderen en we dansen en zingen.

Dinsdag, Woensdag en Donderdag waren net wat anders als de meeste doorsnee dagen in het weeshuis omdat de school niet door ging. Hier wordt de school nogal makkelijk gesloten, de overheid hoeft maar een simpele rede te hebben en het gaat al niet meer door. Deze dagen waren erg leuk. We hebben meerdere engelse lessen gehad, ik ben met twee kindjes door het dorp wezen lopen waarbij ik ze op snoepjes heb getrakteerd wat erg gezellig was. Ook heb ik een dag bananen voor de kindjes gekocht die we met zijn allen hebben opgegeten op het dak. Ze likte zelfs de schil uit zo lekker vonden ze het. Doordat er geen school was zat er niet echt een routine in de dag, en werd ik een beetje als oppas ingeschakeld. Wat opzich niet echt erg was maar soms zei de moeder gewoon ik ga nu weg en ben om 3uur terug, wat betekend dat ik dan verplicht was om tot drie uur thuis te blijven. Woensdag middag zijn we samen met Lila naar een speelweide verderop gegaan. Op de afval na die er ligt is het een prachtige plek. Het is een groot grasveld naast een beekje naast een bos. Hier heb ik gevoetbald met de jongens en de vader en de bovenbuurjongen. De boven buurjongen is een grappig figuur. Hij gaat niet naar school en ziet er een beetje verwilderd uit doordat hij op het land werkt. Zo heeft die altijd overal modder, en veel te grote kleren aan. Hij kan totaal niet voetballen en valt vaak half over de bal heen wat erg grappig is. Vrijdag keek ik uit mijn raam en toen zag ik hem trucjes oefenen voor het voetballen dus dat was wel schattig. Na deze voetbalwedstrijd, moesten de kinderen hun handen en voeten wassen in de rivier en zijn we terug naar boven gelopen. Gedurende het voetballen hebben de kleintjes gespeeld met de springtouwen die ik had meegebracht of ze maakte bloemen kettingen. Toen donderdag weer de school uitviel besloot ik om wat anders te doen, Art Class. Wat knutselen in houd. Dit was erg leuk, ik had van huis wat spulletjes meegenomen, waaronder veel stickers die ik zelf had gekocht of van Sophie had meegekregen. Zo liet ik elk kindje hun hand overtrekken en uitknippen, daarna mochten ze deze hand versieren met stickers. Op mijn kamer hangt nu een prachtige slinger met allemaal verschillende handjes eraan, ik zal binnekort een foto op mijn blog posten! Verder heb ik donderdag nog engelse les gegeven en verliep alles ongeveer het zelfde als alle andere dagen. Vrijdag kwam de moeder naar mij toe met de vraag of ik met Kelly naar het ziekenhuis wilde voor haar oog omdat ze zelf een afspraak had met een vriendin van de kerk dus niet mee kon. Ik vond het een beetje aso dat ze zelf niet mee kon door een vriendinafspraak, maar vond het wel leuk om een ziekenhuis in Dhulikhel te zien dus ben meegegaan. Dit was erg gezellig, trots hield Kelly mijn hand vast, en zo liepen we door een deel van Dhulikhel wat ik nog niet had gezien. Prachtige huizen, tempeltjes en mensen op straat. Ik ga hier zeker nog een keer alleen terug om wat foto\'s te nemen. In het ziekenhuis aangekomen valt het me best mee. Het ziet er goed uit, natuurlijk niet zo goed als westerse ziekenhuizen. Ook zie ik veel stof op de trap liggen wat me doet denken aan mijn schoonmaakcarriere bij het UMC Utrecht. We moeten 20roepies betalen voor het bezoek, wat 20 cent is. Boven in de oogcontrole kamer vragen eerst wat studenten haar wat vragen, ik had niet het idee dat ze echt verstand hadden van wat ze deden en eentje was spelletjes aan het spelen op haar smart phone. Gelukkig komt er dan een echte dokter aan waarbij Kelly moet plaats nemen achter een soort apparaat. Uitvergroot kan ik haar oog zien op een computer scherm. Gelukkig zegt de dokter dat het beter gaat, en zo mag ze gaan minderen met haar oogdruppeltjes. Op de terugweg koop ik een zakje chips voor Kelly wat ze met vreugde op eet. Door het oude Dhulikhel lopend vraagt iemand haar of ik haar grote vriendin ben. Hierop antwoord Kelly: ‘Hoina, mero didi.\' Dit betekend: ‘Nee, dit is mijn grote zus.\' Dit vond ik erg leuk om te horen, een groot compliment. Want ik denk dat sommige kindjes me zien als hun grote zus. Soms zit ik in mijn kamer en mag ik ze helpen met huiswerk opdrachten en dergelijke, en dat zou ik ook zo bij Mathilde kunnen doen. Niet dat ik Tilly vaak help met huiswerk, sorry Til! Teruggekomen in het weeshuis leer ik ze het dansje op de Las Ketchup Song en vertrek ik naar de bushalte, op naar Kathmandu voor het weekend.

In de bus verlies ik stom genoeg mijn telefoon die ik twee dagen daarvoor heb gekocht. Ik had eindelijk een telefoon die het goed deed in Nepal met een Nepali simkaart. En zodra ik in Kathamndu op sta in de bus voel ik dat hij niet meer in mn zak zit. Half in paniek probeer ik de mensen uit te leggen dat mijn telefoon in de bus is dat ik hem terug moet. Iedereen kijkt me met nogal wazige ogen aan en er komen alweer nieuwe mensen de bus in. Een vrouw begrijpt me en vraagt wat mijn nummer is zodat ze me kan bellen. Maar natuurlijk weet ik mijn nummer niet, en na een laatste tevergeefse poging om mijn phone te vinden verlaat ik de bus omdat ze al wegrijden terug naar Dhulikhel. Dat was het einde van mijn geliefde zwarte nokia met snake. Stiekem hoop ik dat ik hem nog terugvind of terugkrijg maar ik zie het somber in, gelukkig was hij niet duur maar ik mis hem wel. In Kathmandu aangekomen ben ik chagrijnig omdat mijn telefoon weg is waardoor ik Julia en Anna niet kan bereiken met wie ik had afgesproken. De beste optie is om naar OR2K te gaan omdat we daar zouden lunchen. Zelfs dit duurt een uur omdat ik de weg niet kan vinden, om de minuut komt een irritant iemand me vragen of ik armbanden wil kopen of een tour wil boeken. Gelukkig kom ik na de tweede keer lopen door de zelfde straat erachter dat het wel de juiste straat is met OR2K, en binnen aangekomen zie ik Julia en Anna meteen zitten, dit is fijn! Hier bestel ik een Salade Caprese, ik denk dat het zo heet, maar de italiaanse salade met mozzarella, tomaat en basilicum. Deze was heel lekker ook al heb ik hem wel eens lekkerder gehad. Omdat we vrij lui waren en Julia/Jyoti koppijn had zijn we vrij lang daar gebleven. Het eerste plan was om naar de crematie te gaan maar omdat het Anna\'s een na laatste dag in Kathmandu was wilde ze nog wat souvenirtjes kopen. Terwijl Anna dit deed bleven wij in OR2K chillen. Toen later Anna terugkwam zagen we opeens de twee andere duitse vrijwilligers waar we ooit eerder mee uit waren gegaan zitten en toen hebben we met hun avondgegeten, met weer twee nieuwe duitse meisjes erbij maar daar heb ik niet heelveel mee gepraat. Als avondeten had ik pesto toast, maar ik zat nog vrij vol van de salade dus heb er niet heel erg van genoten. En ik proefde de pesto bijna niet. Na het avondeten zijn we allemaal vrij moe, en besluiten we om toch maar niet uit te gaan. We bellen Rajesh en gelukkig heeft die nog bedden voor ons. Op de terugweg lopen we langs een dvd winkel, en toevallig was ik net van plan om ergens de Lion King te kopen voor de kids. Gelukkig hebben ze deze film, en voor 100 roepies (1euro) heb ik deze dan ook binnen. Thuis kom ik erachter dat de film gebrand is en de kwaliteit vrij matig is, maar alsnog het is de Lion King, dat is altijd goed! Thuis aangekomen zijn we allemaal moe, we eten met zijn allen, en praten we met een Duits meisje die ik een van de eerste dagen had ontmoet en terug kwam van d\'r project. Snel lekker slapen...

De volgende ochtend, we slapen iets langer dan normaal en zitten rond 9uur aan het ontbijt. Cornflakes met melk. Na even overleggen besluit ik toch mijn plan door te voeren, en naar de kapper te gaan. Jyoti gaat met me mee, Anna is alvast naar een dansoptreden van monniken in haar klooster. Samen besluiten we naar de kapper te gaan waar ik de eerste dag met Anna ben geweest, met het kleine meisje dat als een bollywood danseres voor ons danste. In de kapper aangekomen is het meisje er helaas niet, maar de moeder is erg blij om ons te zien. Een stel vriendinnen van haar kijken toe hoe we aan mijn knipbeurt gaan beginnen. Ik probeer haar uit te leggen dat ik mijn haar niet al te kort wil, en of ze het model (aan de voorkant iets langer, en de achterkant iets korter) er in kan laten. Mevrouw begint met knippen, en ik kan alles volgen via meerdere spiegels die overal hangen. Ze kamt mijn haar, en spuit met een waterspuitje het nat, zodat ze goed recht kan knippen (ahum). Jyoti kan ik vanaf de spiegel aankijken, en seinend naar elkaar zijn we het erover eens dat het een groot drama is. De voorste plukken laat ze in een soort rechthoek lang, en de achterkant wordt kort. Niks wordt geleidelijk geknipt, in rare strakke hoeken veranderd mijn prachtige kapsel in een complete hel van verdwaalde plukken lang en kort haar. Mevrouw herhaalt meerdere keren dat ik mooi haar heb, en dat ik met dit kapsel eruit zie als een smart girl. Op de vraag ‘Do you like it?\' heb ik dan ook met moeite ‘yes!\' geantwoord omdat ik het anders zielig vond. Eenmaal uit de kapper lachen Jyoti en ik ons rot en doe ik mijn haar snel in een staart. Op naar het dansoptreden!
We pakken de microbus richting Bouddha, waar de Bouddhanath Stupa is, hier vlakbij gelegen is het klooster waar Anna twee weken heeft gevrijwilligd. Jyoti en ik besluiten om eerst naar een rondje om de prachtige stupa te lopen, en dan wat winkeltjes te bezoeken. De winkeltjes zijn niet goed voor onze portemonnee omdat er zoveel leuke dingen zijn. Ik zou zoveel willen kopen. Gelukkig heb ik het bij gebedsvlaggetjes een kaartjes gehouden, en de cd waar ik in het begin het over had. Na deze toeristische shopping zijn we richting het klooster gelopen. Het klooster ligt ongeveer een kwartiertje vanaf de stupa, en daar aangekomen was het optreden al begonnen. Gelukkig was het niet erg dat we wat later waren en konden we nog zo\'n 2uur genieten van allemaal monniken die aan het dansen waren. Het was heel anders dan verwacht. Je ziet de monniken namelijk niet, want ze zitten in prachtige kostuums met maskers op. De dansjes zelf waren vrij simpel, het bestond vooral uit veel sprongen en voetenwerk, maar de kostuums maakte het bijzonder. Het waren dieren en draken en meer. Ik zal binnekort bij beter wifi de foto\'s van de dansen uploaden. Ook konden we allemaal kleine monnikjes zien zitten, waarvan Anna er een paar les heeft gegeven. Dit was erg leuk. Dit klooster is altijd maar een half jaar open, daarna vertrekken de monniken weer terug naar de Mustang waar ze vandaan komen. Maar in deze tijd van het jaar is het erg koud waarom naar Kathmandu komen. Anna zelf zit nu dan ook in Pokhara, voor haar laatste 2 weken vrijwilligen. Na dit leuke dansoptreden zijn Jyoti en ik iets eerder dan Anna er vandoor gegaan om een leuk restaurantje te zoeken om met Anna te eten. Helaas werkte het netwerk niet waardoor we Anna niet meer konden bereiken. Jyoti en ik hebben in een caféetje achteraf gegeten, de spaggethi was heerlijk, de pizza was raar, en de momo\'s waren teveel. Maar het was wel een leuke ervaring omdat er nooit toeristen komen en ze erg vereerd waren met ons bezoek. Ook schreven ze op het uithangbord meteen een bericht voor mogelijk andere toeristen: ‘Well Come\'. Even wilde ik ze zeggen dat het fout was, maar we vonden het wel schattig staan. Tijdens het eten hebben we nog even gelachen om mijn haar, maar ik probeerde het vooral te negeren dat dit disaster was gebeurd. Toen begon het hard te regenen en zijn we met een microbusje snel naar huis gegaan. Thuis aangekomen wilde ik nog even proberen te skypen met Silvia die jarig was, maar helaas nergens internet. Bij Rajesh thuis was het een enorme druktewant de 9 vrijwilligers waren terug van raften, allemaal Nederlandse meisjes, 2 deense meisjes en 1 duitse meisje. Dit was een enorme Nederlanders invasie maar wel gezellig. Ook was er een meisje waarmee ik de eerste dag ook was in Nepal (weer een vriendin van het meisje uit Duitsland die de dag daarvoor terug kwam van haar project), en ook zij had leuke verhalen over van alles. Eenmaal in bed heb ik een stukje Lion King gekeken maar al snel ben ik gaan slapen...

Inmiddels is het nu maandag en ben ik weer in het weeshuis met een nieuwe vrijwilliger Esther, maar omdat ik mijn blog in delen schrijf, zal ik wat vertellen over gister en vandaag in mijn nieuwe blog van volgende week... Hopelijk gaat alles goed met iedereen, en berichtjes zijn altijd welkom!