Normaal gaat mijn blog over meerdere dagen of weken, in dit geval gaat het over gisteren. 1 April de dag van de waarheid (en de goede grappen!). 13 dagen zijn we bezig geweest met geldinzamelen, dingen regelen, inkopen doen en onze actie promoten. Aan het begin was het doel om 2 stapelbedden te kopen. Maar nadat het geld binnenvloog en we een donatie van 1000€ van Stichting de Zonnewijzer binnenkregen bleek het dat we meer konden doen. Met een trotse lach op onze gezichten kunnen Esther en ik dan ook vertellen dat we ongeveer 1900€ hebben opgehaald! Hiervoor ben ik iedereen onwijs dankbaar!

1900 euro is heel veel geld, en ik had hier ongeveer drie en een halve maand voor moeten werken.Toch kregen we dit bedrag binnen 13 dagen in ons bezit.Gelukkig hebben we geprobeerd het geld er niet doorheen te jassen en gekeken naar wat hoognodig was.Verder hebben meerdereNepalese vrienden ons geholpen met advies en bij het afdingen..

In korte tijd zijn we meerdere keren op en neer gereden naar het dorpje verderop. Hier hebben we heelveel dingen ingekocht voor de kamers van de kinderen en vooral voor de studeerkamer. \'s Avonds hebben we bij de ouders vaak gepeild wat ze in de toekomst zouden willen veranderen in het weeshuis. Op deze manier zijn we erachter gekomen dat ze graag alle kinderen een eigen bed zouden willen gevenen eenmooie studeerkamer zouden willen hebben zodat ze niet in hun slaapkamer hoevente leren leren..
Met onze eigen ogen hebben we ook veel dingen gevonden die we nodig waren.Enzo zijn we aan dezoektochtnaar een nieuweproducten en meubels begonnen..

Gister was het dan de dag van de waarheid, (zo hebben we het al een tijdje op onze kalender op de muur in onze volunteerroom staan, omdat op 1 april alles moest gebeuren). \'s Ochtends werd ik wakker, deels moe omdat meneer \'s nachts veel en luid aan het bidden was, maar ook opgewonden en zenuwachtig omdat alles goed moest lopen.

Na het ontbijt spreken we de laatste dingen met het broertje van Rina af, wanneer zij weggaan voor de picknick krijgen wij een signaal dat we kunnen komen met een busje met spullen. Esther en ik zelf gaan nog tapijten en vloer kopen voor in de kamers. (de kamers zijn zo onwijs stoffig en de tapijten zijn half kapot, dus dit was hoog nodig). Met de tapijten meneer spreken we af dat hij om 1 uur de tapijten bij ons huis moet afleveren.

Snel vertrekken Esther en ik naar Bonepa (een dorpje verderop) om onze laatste dingen te kopen, foto\'s op te halen (voor een lijst).. Ook was het van groot belang om geld te pinnen om zo de laatste dingen af te betalen..

En daar begon het al, probleem 1. Na zo\'n 300 euro te hebben opgenomen konden Esther en ik allebei niks meer opnemen. Compleet drama natuurlijk omdat we gewoon onze spullen nodig hadden en een groot deel nog niet hadden afbetaald. Ik met een jongen langs alle pinautomaten in Bonepa met mijn en Esthers pasje. Maar zelfs na een bezoek aan de bank lukte het niet (waarschijnlijk mag ik maar een beperkt aantal keer pinnen in het buitenland).
Esther en Manoj (de leraar), staan bij een andere meubelwinkel waar we de bedden hadden besteld. Maar natuurlijk, 3 bedden zijn nog klaar en twee matrassen ook nog niet. Ook mogen we ze niet later het bedrag betalen wanneer ze de overige meubels / spullen komen brengen.
Op verzoek van ons wordt onze vriend Manoj erg boos op de meubelwinkel, zij hebben hun spullen niet op tijd af en dat is heel vervelend voor ons haha. Dit vond ik erg grappig, Esther zelf was erg in de stress. Uiteindelijk komen we tot het besluit dat Esther terug moet naar dhulikhel met Manoj om haar creditcard te halen, en ik moet met de andere jongen een truck gaan huren en dan alvast de meubels van een andere winkel inladen.

Na een truck te hebben geregeld heb ik samen met nog een paar jongens de spullen ingeladen waaronder een prachtige kleren kast voor de meisjes en dobbelsteen stoelen. De reis naar de andere meubelwinkel was erg schokkerig, waarbij ik op de truck met de andere nepalese jongen alle meubels probeer zo min mogelijk te laten wiebelen.Eenmaal aangekomen bij de andere meubelwinkel verteld Esther dat ze een bijna dood ervaring had (niet letterlijk), omdat Manoj zo ongelooflijk hard naar Dhulikhel reed op de motor en ze geen helm op had. Maar gelukkig hebben we alles overleeft dus kunnen we verder..
Wel moeten we even doorcommuniceren met de rest dat we vertraging hebben, plus de tapijten man moet later komen omdat de broer ons laat weten dat de kindjes thuis nog niet weg zijn.

Op de truck rijden wij erg hobbelig naar huis, wat een erg leuke weg is omdat Esther en ik achterop de truck met al onze prachtig gekochte spulletjes zitten. Ondertussen hobbelt het enorm en zagen we zelfs een mini tornado. (Dit klinkt vast als onzin, maar er was een enorme draaikolk die over de weg heen vloog met allemaal stof en zand erin). Eenmaal in Dhulikhel aangekomen moeten we bij het winkeltje van de broer van Manoj de schoolspullen ophalen die we eerder hadden gekocht, en de stofzuiger die we bij een hotel hadden gedumpt.

Helemaal blij rijden we het dorpje in, met allemaal ogen op ons gericht. Verderop zien we de man van de tapijtenwinkel met onze tapijten op weg naar ons huisje lopen haha. Thuis aangekomen kan het zware werk beginnen. De broer van Rina is nog thuis om ons te helpen, en verder helpt Manoj met nog drie vrienden. Allereerst moeten we de jongenskamer, meisjeskamer en nog een kamer het tapijt eruit slopen. Dit is een erg vies klusje omdat er zo onwijs veel stof bij vrij komt. Hierna hebben we alle vloeren goed schoongemaakt en zo konden de nieuwe vloeren worden gelegd. Na deze klusjes hebben we met zijn allen de spullen in geladen en bedden verplaatst. Dit was erg zwaar omdat de bedden eerst uit elkaar moesten worden gehaald en amper door de deur paste..

Zo hebben we van de huidige meisjeskamer de studeerkamer gemaakt, de meisjeskamer naar een kleinere kamer gebracht en beneden een prachtige jongenskamer gemaakt. Voor de eetkamer hebben we 15 krukjes gekocht omdat de kindjes altijd op de kouden vloer zitten tijdens het eten. Ook hebben we twee tafels van boven in de eetkamer gezet zodat ze hun bord niet op hun schoot hoeven te zetten tijdens het eten. De jongenskamer heeft een tapijt gekregen die de vrienden van Manoj super mooi hebben gelegd. Ook hebben de jongens drie bedden gekregen, maar die zijn vandaag pas aangekomen. Voor de meisjeskamer hebben we een mooie kast gekocht en ook zij hebben nu twee bedden ipv een stapelbed. Verder hebben we voor alle kinderen een lekker dik matras gekocht (normaal sliepen ze op een deken). Verder hebben we vooral in de studeerkamer geinvesteerd. Hier staan nu twee tafeltjes, boeken kasten, een blackboard (voor als volunteers engelse les geven), verschillende soorten stoeltjes, en heelveel engels boeken. Ook hebben we veel schriftjes, potloden en pennen gekocht omdat die snel opgaan en ze daar altijd heel zuinig op moeten zijn omdat ze niet snel nieuwe spullen krijgen. De ouders hebben een stofzuiger gekregen (zodat de tapijten wel schoon kunnen worden gemaakt) en twee elektriciteitboxen. Dit zijn een soort van converters. Deze zijn ideaal omdat wanneer er elektriciteit is in het huis je ze kan opladen, en dan wanneer in de avond er geen elektriciteit is je ze kan gebruiken. Zo hoeven we nooit meer kaarsen in de studeerkamers en slaapkamers te gebruiken. Hier ben ik erg blij mee omdat het gevaarlijk is om kleine kindjes met kaarsen te laten omgaan, ik heb meerdere keren gezien dat er eentje omviel en dat er een kindje niet op tijd bij was...

Nu ik alle inkopen al heb verklapt zal ik nu vertellen wat de reactie was..
Na veel drama en gehaast in het huis (waarbij uiteindelijk lang niet alles af was) kwam de groep kinderen plus ouders thuis. Ze hadden al een beetje een vermoeden dat er iets zou komen omdat we de dagen ervoor kamers hadden opgemeten, en ze een smsje hadden gekregen of ze langer weg konden blijven. Nadat we iedereen voor de deur hadden verzameld zongen we samen met de broer van Rina: \'Welcome Home, Welcome home\' (een geimproviseerd liedje). Hierna lieten we het huis zien kamer voor kamer.
We begonnen bij de eetkamer, waarbij de kinderen al dolgelukkig waren bij het zien van zoveel stoeltjes in de eetkamer...
Maar er is meer..
In de keuken gaat Rina (de moeder) door het dolle heen, ze springt een gat in de lucht na het zien van de stofzuiger en roept meerdere malen Thank youuu! Dit was voor ons heel grappig omdat we wisten dat er nog veel meer zou komen. Eenmaal in de jongenskamer aangekomen begint iedereen te springen en ons te knuffelen, terwijl het enige wat er te zien is, is een nieuw tapijt en de matrassen (aangezien de bedden nog niet bezorgd waren)..
Eenmaal boven aangekomen gaan we naar de meisjes kamer, waar iedereen nog blijer wordt en de meisjes op de bedden springen en de knuffel die op het bed stond knuffelen. Ook de moeder is heel blij met de kast omdat de kinderen normaal hun spulletjes in koffers opborgen..

En dannnn tot slotte de studeerkamer!
Wanneer we deze deur open doen begint iedereen te schreeuwen, terwijl ik naar binnenloop hoor ik overal om me heen: \'wauwww\' en krijg ik allemaal kusjes van de kleine drummeltjes. Sommige kinderen rennen meteen op een stoel af, andere staan te springen. Sommige beginnen met tekenen op het blackboard of bekijken de wereldbol die op de kast staat. Na een klein moment van overdondering gaat iedereen zitten en doen Esther en ik een woordje: \'We hebben enorm genoten van de afgelopen weken en voelen ons helemaal thuis hier. De kinderen zijn geweldig en af en toe vonden we het lastig om te zien dat jullie zo struggelde met geld en voorzieningen. Hierdoor hebben we besloten dat we iets extra\'s wilde doen.. We hebben allemaal vrienden en familie gevraagd of ze een kleine bijdrage konden leveren voor het weeshuis en zo hebben we veel meer opgehaald dan we ook maar ooit hadden durven dromen.. We hopen dat we hiermee jullie een betere toekomst kunnen geven..\' (dit was ongeveer onze speech maar dan in het engels). Ook vertellen we dat Simon en Samel engels bijles gaan krijgen zodat ze naar een betere school kunnen gaan in de toekomst. Hierna neemt de vader, Lila, het woord over en bedankt ons. Hij verteld ons dat het de afgelopen jaren zo lastig was geweest om rond te komen en dat ze het zo graag goed wilde doen maar dat ze veel te weinig voorzieningen hadden.. Tijdens dit verhaal moet Rina de moeder heel hard huilen en zo verteld ze ons dat haar dream reality is geworden. Met tranen in mijn ogen heb ik dan ook geluisterd naar de speech. Ook Simon, de oudste jongenmoet heel hard huilen. Gelukkig zijn het allemaal tranen van geluk..

Heelveel knuffels later zit ik dan nu hier. Even er tussen uit bij het weeshuis en dolgelukkig. Toen ik vanochtend wakker werd ben ik meteen gaan kijken naar alle kamers. Iedereen had het enorm naar zijn zin, en de kindjes zaten goed te studeren in de studeerkamer. De kleintjes aan het kleine tafeltje op kussentjes, de grotere jongens aan de grote tafel op de dobbelstenen stoelen. De kinderen kunnen maar niet ophouden met ons te bedanken..

Daarom wil ik jullie dan ook enorm bedanken, gister was een van de beste dagen uit mijn leven omdat ik weet dat ik het leven van twaalf lieve kindjes en twee ouders een stukje gemakkelijker heb gemaakt. De kindjes hebben een eigen bed en een lekker dik matras. Mijn laatste paar dagen ga ik genieten van mijn tijd in het weeshuis, met alle nieuwe luxe die er is. Ik ga de kinderen lesgeven met het blackboard en op zoek naar een goede bijllesleraar, mocht er na het bijles regelen nog geld over zijn, dan zullen wij het schoolgeld van de kinderen voor de komende maand / maanden? betalen... Maar hier volgt later meer over...

Iedereen die heeft bijgedragen aan deze actie, mocht je je adres nog niet hebben doorgegeven dan zou ik die toch graag nog hebben om een bedankkaartje te sturen.

Namasté