Een bewolkte dag, de kinderen zijn hard aan het leren voor hun examens en wij wachten op ons ontbijt. Het is inmiddels 29 maart en de weken vliegen voorbij in Dhulikhel. Op onze deur hangt een poster met daarop de dagen die we nog te hebben gaan in Dhulikhel, teleurstellend weinig.

Sinds Chitwan is er weer van alles gebeurd over anderhalve week tijd zou ik zo een boek kunnen schrijven. Natuurlijk is niet alles even interessant, maar ik ben er zeker van dat het mogelijk is. De maandag na het weekend in Chitwan zijn Esther en ik met de drie oudste jongens uit eten geweest. Omdat zij naar een slechtere school gaan zijn ze nu al een lange tijd vrij. De tijd dat wij hier zijn is het namelijk examentijd, alle kinderen moeten een week of langer examens maken, en daaruit wordt opgemaakt of ze wel of niet naar het volgende jaar mogen. Om ‘voor te bereiden\' geven sommige scholen de kinderen vrij, zoals bij Binod, Simon en Samel. Daarom hadden Esther en ik besloten dat het wel leuk zou zijn om ze mee uit eten te nemen. Nadat de jongens hun mooiste kleren aan hadden gedaan (ze zagen er uit als een prachtige nepalese boyband!) liepen we naar het restaurant/hotel met een prachtig dakterras. De jongens straalde helemaal en na te hebben ge-ezeld (kaartspel) besloten we eten te bestellen. ‘What do you want to eat? Momo\'s ?\' ‘Yes,yes momo\'s.\' Omdat we de dag daarvoor tijdens engelse les nog interviewtjes hadden gedaan over het favoriete eten stelde we voor om ook pizza te bestellen. Dit was namelijk als lievelingseten van een paar naar boven gekomen. ‘If you want you can have pizza?\' De jongens: ‘Yes, yes i want pizza.\' Zo besloten we momo\'s en pizza\'s te bestellen zodat iedereen van beide wat kon proberen. Omdat de jongens elke dag dal bhat voor ontbijt en avondeten krijgen denk ik dat ze het super vonden om eens wat anders te eten. Na nog wat gekletst te hebben (in hoeverre dat kan met 3 jongens die amper engels spreken) komt het eten dan aan, allereerst de momo\'s. De jongens smullen en hebben de borden zo leeg. (in Nepal praten de mensen amper tijdens het eten, ze stouwen zich gewoon vol en pakken dan een nieuw bord of ruimen de tafel af). Ongeveer een kwartier na de momo\'s arriveren de pizza\'s. De eerste verdelen we over de jongens, benieuwd naar hun reactie. Na een eerste hap vormen er rimpels op hun voorhoofd en volgt er druk gepraat in Nepali. Ik zie ze oogcontact met elkaar maken en bedenken: ‘is dit nou pizza?!\' Aan Samel is duidelijk te zien dat hij het absoluut niet lekker vindt. Binod en Simon proberen het nog. Zo vragen ze of ze in het pittige sausje van de momo\'s de pizza mogen dippen. Met als eindresultaat dat ze de hele pizza inhoud eraf schuiven en de bodem eten met het hete sausje. De tweede pizza is dan ook voor Esther en mij aangezien de jongens het echt niet lekker vinden. Wel schattig want ze zeiden dus alleen maar dat hun lievelingseten pizza was omdat ze hadden gehoord dat het mijn lievelingseten was. Wat ben ik toch een goed voorbeeld haha.

De twee daarop volgende dagen was Esther een beetje ziek en heb ik de taken qua lesgeven grotendeels op me genomen. Ook heb ik een dag een wandeling gemaakt door het oude dorpje wat werkelijk waar prachtig is. Het zijn oude newari huisjes met prachtige raamwerken van hout. Het lijkt net of je je even in een ander tijdperk bevind. (ik denk dat het vergelijkbaar is met de huizen in Bhaktapur). Op de terugweg van mijn wandeling komt er een man op mij af die de kindjes af en toe op weg naar school kadootjes zoals stickers of ballonnen geeft. Nou had ik al eerder met hem gesproken gedurende mijn zoektocht naar postkaarten. Zo nodigt meneer me uit in zijn huis, na een korte twijfel besluit ik gewoon mee te lopen, het is tenslotte een man die in dezelfde straat woont en bevriend is met de kindjes. Eenmaal boven in het huis aangekomen krijg ik een heel verhaal te horen inclusief foto\'s over hoe hij vroeger de burgemeester was van Dhulikhel. Na zijn gehele foto album te hebben gezien, een verhaal te hebben gehoord over hele dure shampoo uit maleisië en postkaarten te hebben gekregen mag ik dan toch eindelijk het huis verlaten. Wel krijg ik een t-shirt mee met de vraag of ik die op holi wil dragen. Op het t-shirt stond een zebra en zijn naam in het nepali. Eerst zei ik dat ik het niet hoefde maar na het meerdere malen aangeboden te krijgen heb ik het shirt toch maar meegenomen. Wat de postkaarten betreft, ze zijn heel erg leuk en ik heb besloten ze voor mezelf te houden omdat het de enige kaarten zijn die van Dhulikhel te vinden zijn en je op eentje het weeshuis kan zien. Wel heb ik alle dierbaren blogvolgers, vrienden en familie al lang een kaart gestuurd maar ik heb van niemand gehoord dat er iets is aangekomen dus ik heb mijn twijfels erbij of dat nog gaat gebeuren..

De dagen dat Esther weer beter is vergaat het leven zoals normaal in Dhulikhel, we lopen met kinderen naar school, geven engelse les en vermaken ons prima. Sommige uitstapjes met de kinderen zijn gewoon zo leuk! Zo zei Esther laatst nadat we naar het postkantoor waren geweest met alle kids: ‘Alleen al met ze naar het postkantoor lopen voelt alsof ik een weekje naar Spanje ben geweest.\' Dit klinkt natuurlijk enorm overdreven haha, maar ik vond het wel een leuke uitspraak omdat de kindjes zoveel liefde geven en gezellig zijn waardoor elke activiteit super leuk is!

De vader van het weeshuis is de afgelopen paar dagen weg, dit is voor Esther mij wel een opluchting haha. En ik weet dat dat vast heel gemeen klinkt, maar soms is het fijn om te weten dat niet elk moment iemand in je kamer kan komen om dan een uur over Jezus te gaan praten. Zo hadden we namelijk vorige week dat de verhalen opnieuw begonnen. In je eentje is het nog wel uit te houden maar met zijn tweeën is het toch echt vrij lastig om niet te lachen. Zo is Esther in het beginnen van lachen, waarna ik het ook niet meer kan houden, hierdoor hebben we al een paar keer een kwartier de slappe lach gehad tijdens een verhaal van Lila dat die aan een boom in de wind hing en een visie van god kreeg. Het is een geweldig lieve man en heel bijzonder dat die zoveel kinderen in huis neemt met zo weinig inkomen, maar af en toe wordt ik er wel helemaal doorgedraaid van. Maar vandaag komt hij weer thuis, ik ben benieuwd..

Ook zijn we vrienden geworden met een leraar op de school van de zeven jongste kindjes, dit is heel gezellig omdat we nu af en toe met zijn drieën koffie gaan drinken. Ook hebben we de afgelopen twee dagen in een restaurantje van zijn broer gekaart met de hele vriendengroep van de jongen/leraar.

Afgelopen weekend ben ik een nachtje in Kathmandu geweest, om afscheid te nemen van Anna/Ambika. Mijn duitse vriendin en kamergenoot van de oriëntatieweek. Dit was wel jammer, maar we hebben afgesproken om in de zomer een reünie te doen in Berlijn met Jyoti erbij en alle andere vrijwilligers wie willen. In Kathmandu hebben we gezamenlijk avondgegeten (Esther, Jyoti, ik en Ambika). Daarna zijn we uitgeweest in Purple Haze, waar we nadat ik een headbangende nepalees aan het observeren was opeens een paar van de amerikanen uit Chitwan weer tegenkwamen. Deze avond was wederom erg gezellig, maar de clubs sluiten erg vroeg in Nepal. Zo kwam er rond half 1 twee mannen naar binnen (bewakers of agenten ofzo), met kei harde fluitjes en machine geweren op hun rug om iedereen uit de club te halen. Dit vond ik vrij apart, want wat als ik was blijven zitten, waren ze dan serieus van plan geweest om hun geweren te gebruiken?

Na het afscheid van Ambika de volgende ochtend hebben Esther, Jyoti en ik de Garden of Dreams in Kathmandu bezocht en daar gepicknickt met heerlijke broodjes uit een westerse bakker. Garden of Dreams is een prachtige tuin waar je voor 200 roepies (2 euri) naar binnen kan, en zo even kan ontsnappen aan het drukke straatleven in Kathmandu. Ook is het hier wat vrijer, er lopen stelletjes hand in hand rond en je kan in een hemdje op het gras liggen (dit is beide normaal not done in Kathmandu). Na dit korte maar heerlijke bezoek aan de tuin besluiten we naar Dhulikhel te gaan. Jyoti gaat mee en blijft een nachtje bij ons slapen. In de avond hebben we een kampvuur wat enorm gezellig is. Ook wordt Jyoti meteen verwelkomt als een nieuw deel van de familie, zo krijgen we alle drie een bloemenkrans om die de jongens hebben gemaakt met bloemen geplukt uit het bos naast het huis. De volgende dag geven we de kindjes in de ochtend les met zelfgemaakte memories (een deel hebben we gekregen van Ambika die zij had gemaakt voor de monikken in haar monastery, en een andere memorie hebben esther en ik zelf geknutseld). Daarna lopen we met de kids naar school en geven we samen met Jyoti een les op de school. We geven les in de klas waar onze leraar waar we wel eens wat mee drinken werkt. Dit is een super leuke klas van ongeveer 15 kinderen tussen de 12 en de 15. We tekenen de kaart van Europa op het bord en testen hun kennis. Ook vertellen we wat over de Europese Unie, praten we over Nederland en Duitsland. Tot mijn teleurstelling zijn ze meer fan van het Duitse voetbalteam dan ons prachtige Nederlandse team. Ook leren we ze ter afsluiting van de les een paar Nederlandse en duitse zinnetjes. (even een korte onderbreking, Simon komt net mijn kamer binnenlopen met het nieuws: ‘dinner. Dit zegt hij altijd als hij het ontbijt komt brengen haha. ) Na deze les vertrekt Jyoti terug naar Kathmandu..

De rest van de 1.5 week staat in teken van de inzamelactie. Eerst zal ik jullie nog vertellen over een andere leuke belevenis en dan vertel ik over de actie! Afgelopen week liepen we namelijk naar school en toen zei opeens David een weesje van tien. Happy birthday. En wij vroegen ons meteen af waarom hij dat zei. \'Is it your birthday David?, maar ook hier kregen we niet heel duidelijk antwoord op. En zo rende Esther meteen terug naar het weeshuis om Rina te vragen of David jarig was. Hierop kregen wij het antwoord: \'Dat weet ik niet, dat weet hij alleen zelf. We vieren nooit verjaardagen.\' Daarom besloten we op school het even te vragen aan Manoj (de leraar) of hij het kon navragen. En toen bleek het dat het echt zijn verjaardag was, (de nepali calender loopt anders dan dewesterse daarom wisten we het eerst niet zeker. Zo gaf Manoj David wat geld om snoepjes voor de klas te kopen. En bij thuiskomst hadden wij een prachtige taart geregeld waarop zijn naam was geschreven. Ook hadden we een mooie feestmuts van papier gemaakt die hij op zijn hoofd mocht doen. Dit was super leuk want David straalde als nooit te voren. Als het goed is, is er hier van ook een foto van te vinden op mijn blog.

Terug naar de inzamelingsactie... Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten hebben wij vorige week berichten verspreid over een inzameling voor bedden in het weeshuis. Esther en ik hadden het er al vaker over gehad dat we iets wilde gaan doen voor het weeshuis om de omstandigheden te verbeteren, maar we wisten nog niet precies wat. Tot we op een moment besloten om gewoon echt iets op te zetten en snel ook. Vanaf toen is het eigenlijk vrij snel gegaan. E-mails verspreid en posters gemaakt met de vraag voor een kleine bijdrage voor bedden in het weeshuis. En het goede nieuws, we hebben meer dan ooit verwacht binnengehaald! Allereerst een prachtige donatie van stichting de Zonnewijzer. Voor de rest hebben Esther en ik van allerlei vrienden en familieleden mooie bijdrages gekregen. In mijn volgende blog zal ik dan ook vertellen wat het eind bedrag is geworden en wat we er van hebben gekocht. Voor mensen die het leuk vinden om nog een kleine bijdrage te leveren, dan kan dat tot zondag. Naar rekeningnummer 3634344 T.H. Warning. Maar met het geld wat we nu hebben zijn we ook al lang tevreden.

De afgelopen twee dagen zijn wij dan ook als gek inkopen gaan doen om alles in orde te maken voor volgende week. De bazen van het weeshuis weten nog van niks en dat willen we graag zo houden. Omdat het voor ons erg lastig is om veel te kopen en zeker te zijn dat we niet worden afgezet heeft de engelse leraar, Manoj, ons ontzettend hard geholpen. We zijn naar dorpjes verderop geweest en er worden nu 3 stapelbedden en 10 matrassen gemaakt. Verder hebben we heelveel schoolboekjes gekoch, schriftjes, een blackboard voor de engelse lessen, twee mooie tafeltjes voor in de studeerkamer, stoeltjes (in de vorm van dobbelstenen) en meer. Wel levert het wat stress op omdat alles voor maandag klaar moet zijn. Op het moment is de broer van Rina (de moeder) hier in het weeshuis voor het weekend omdat het Pasen is. En hij is de enige die van ons plan weet. Nou is het plan dat hij maandag een picknick organiseert voor iedereen zodat wij dan met Manoj en wat vrienden van Manoj de meubels kunnen laten bezorgen de kamers opnieuw kunnen inrichten en alles kunnen voltooien. Ik heb hier onwijs veel zin in en ik weet zeker dat de kindjes zo gelukkig gaan zijn. Ook hebben we een kast besteld zodat ze niet meer alle kleren in koffers moeten doen en echt hun eigen plekje kunnen gaan krijgen. Van het overige geld willen we bijlessen kopen voor twee jongetjes en alvast het schoolgeld van de komende tijd gaan betalen. Ik weet dat ik nu eigenlijk alles al verklap haha, maar ik ben er zo enthousiast over dus alles floept eruit. In mijn volgende blog volgen hopelijk prachtige foto\'s van het nieuw ingerichte huis en het totaal opgehaalde bedrag. In ieder geval allemaal suuuuuper bedankt voor de bijdrages, en bedankkaartjes zullen volgen.

Dit waren zo ongeveer mijn ‘avonturen\' van afgelopen anderhalve week. Voor dit weekend staat op de planning een wandeling naar Namobuddha een erg bekend klooster waar zelfs Dalai Lama op bezoek is geweest. Ook zullen we een kort bezoek maken aan een ander weeshuis van de broer van Manoj. De rest van de tijd zullen we bezig zijn met engelse lessen voorbereiden en geven en natuurlijk de stiekeme voorbereidingen van ‘Extreme Home Makeover\'. En straks willen we een videoclip maken van de geschminkte kindjes die Hakuna Matata zingen. Ze zijn namelijk gek op dit nummer nadat ze de Lion King hebben gezien.

Kortom genoeg te doen en eigenlijk wil ik nog lang niet weg uit het weeshuis, maar helaas komt het moment steeds dichterbij. Ik hoop dat het in het westen met iedereen goed gaat en reacties zijn altijd welkom! Ook zal ik in mijn volgende blog de vorderingen van mijn ‘try before you die list\' bekend maken!