Een maand weg van huis, velen dingen gezien en gedaan. Tijd voor een nieuwe aanpak wijze van mijn blog, een ‘try before you die list\' en nieuwe foto\'s (als de verbinding het toelaat).

Ik ben nu een maand en een paar dagen in Nepal. Hoe langer ik er ben hoe leuker het wordt, ondanks dat het in de eerste week ook al super was. De nieuwe indrukken houden niet op, op elke hoek van de straat zou ik zo een kwartier kunnen staan zonder dat het zonde van mijn tijd zou zijn. In Nepal zijn de mensen veel relaxter dan in Nederland. Haasten is nergens voor nodig, zo hoef je ook niet te verwachten dat wanneer je in een bus stapt ze in een keer doorrijden. Het kan best dat ze zo ergens een kwartier blijven staan om een praatje te maken, of nog erger dat de bus opeens weer omdraait en teruggaat naar de begin plek. Dat had ik afgelopen vrijdag, het plan om naar Kathmandu te gaan werd gedwarsboomd door een staking, waarna we na een uurlange busreis gewoon weer in het zelfde dorpje terugkwamen, zonder dat we werden ingelicht. In Nederland zou ik hier dan ook erg pissig over zijn geweest, maar hier hoort het erbij. (ondanks dat ik er wel van baalde dat er pas om 5uur weer bussen richting Kathmandu gingen). De mensen in Nepal zijn ontzettend vriendelijk, en ik zie eigenlijk nooit mensen ruzie maken. Toch zie ik af en toe wel nare dingen. Zo zie je vaak kinderen die werken, waar ik altijd verdrietig van wordt. Ook zie je \'s avonds in Kathmandu wel eens mensen lijm snuiven, en zag ik laatst zwerfkindjes zich \'s nachts opwarmen bij een vuurtje om zo de slaap te kunnen bevatten... Ondanks de mindere kanten blijft het voor mij een geweldig land om te zijn.

Sinds een week is Esther in het weeshuis, en we hebben het samen echt super leuk. Sinds Esther in het weeshuis is heb ik minder last van ellenlange gesprekken met de ouders, we hebben samen een eigen kamer gekregen, en we doen gewoon de deur op slot als we geen zin hebben in anderen. Zelfs het gepraat over Jezus heb ik erg weinig ervaren afgelopen week. Samen bereiden we de lessen voor, en we splitsen nu de groep op, de kleine krijgen samen les en de grote, dit is veel effectiever!

Omdat ik het idee heb dat hoe langer mijn blog is, hoe minder mensen het lezen, ga ik vanaf nu proberen mijn blogs iets minder langdradig te maken en vooral de hoogtepunten meetedelen. Omdat de weken in Dhulikhel veel op elkaar lijken zal ik de hoogtepunten van afgelopen week opsommen: videoclip in de achtertuin, interview met een gevangene en het kampvuur.

De videoclip in de achtertuin was dinsdagochtend, het is mooi weer en na het ontbijt openen we het gordijn. Achter het huis liggen meerdere velden en kleine wegen. Het behoort niet tot het weeshuis, maar ik zie het als onze achtertuin omdat het toch van niemand is. Voor het eerst sinds tijden is het erg dichtbevolkt in de tuin. Vanuit het raamkozijn spot ik een filmploeg, een busje voor al het personeel en een kookploeg. Meteen zie ik mezelf en Esther al in een film ronddansen, helaas is dit niet uitgekomen haha. Na wat meer geobserveer besluiten we dan ook het tafereel van dichtbij te beschouwen. Samen met alle kindjes lopen we naar buiten en nemen we plaats op een boomstam. Een gladde jongen met een blauw bloesje en een vies vlechtje blijkt de ster te zijn. Zijn haar wordt telkens glad gestreken vlak voor de opname. De opnames zelf stellen vrij weinig voor, meneer de popster loopt langs een boom terwijl hijn playbackt en zwoel kijkt. De muziek op de achtergrond wordt via een bandje afgespeeld, en ze moeten telkens met hun handen het nummer via een cassete terugspoelen, erg primitief. Wat grappig is, is dat in de pauze van de opname opeens alle ogen op ons zijn gericht als we bloemkettinkjes maken. Zo zijn wij opeens de ‘popsterren\' van de filmploeg. Na een tijdje hadden we het wel ‘avontuur\' wel gezien. Helaas ben ik vergeten de naam van de man te vragen, want ik had graag het resultaat van de clip gezien. Wel heb ik een onwijs lelijke foto van de nepali star, die zo op z\'n cd cover zou kunnen.

Een ander grappig feit van deze week was ons bezoek aan een gevangenis. Op weg naar school lopen we altijd langs een gevangenis.. Omdat ik alle seizoenen van prison break heb gezien, vaak naar Locked up Abroad en Break Out kijk is mijn obsessie voor buitenlandse gevangenissen vrij groot. Op tv zie je vaak de meest ernstige verhalen en situaties in vreselijke gevangenissen. Om dit eens een real life te kunnen bestuderen was ons streven dan ook de gevangenis van binnen bezichtigen. Na een paar keer lachend aan de deur hebben gestaan met als doel een blik van de gevangenis op te vangen hadden we besloten dat onze tactiek toch echt moest worden aangescherpt, willen we kans hebben op een goede indruk. Na kort overleg besloten we als journalisten naar binnen te gaan. De baas van de gevangenis had ons al vaker gezien, en na een kort gesprek over ik die ‘journalism\' studeert, zegt meneer tot verbazing dat we door mogen lopen. Ik wordt op een bankje van stro geplaatst achter een hek. ‘Ga je gang, hij kan engels.\'
Zo kom ik er al snel achter dat achter het hek allemaal gevangenen ons aankijken, gelukkig zien ze er goed verzorgd uit en helemaal niet zo erg verwaarloosd als ik had verwacht. De gevangenis is vrij klein en er leven 180 gevangenen in. Esther blijft tot mijn teleurstelling een beetje bang staan, waardoor het aan mij is. ‘Hello, I study journalism and I would like to ask some questions.\' De jongen aan de andere kant van het hek vindt het allemaal erg leuk en begint vlot in het engels te praten. Hij is 30 jaar en is opgepakt omdat hij Heroine verslaafde was. Hij zit nu negen jaar in de cel en het is vandaag zijn dag dat hij wordt vrijgelaten. Hij verteld dat de gevangenis helemaal niet zo erg is, ze krijgen elke dag eten en er wordt weinig gevochten. In de gevangenis heb je een kerkje, een klein plekje voor boeddhisten en een voor hindu mensen. Achterin de gevangenis zie ik een paar jongens een nepalees bordspel spelen. Ook verteld de jongen mij dat ze aan alles kunnen komen zo lang hun familie maar geld heeft (op drugs na, dat is ten strengste verboden.) Zo komt een jongen langs en die brengt geeft een pakje sigaretten door het hek waarna een gevangene hem ervoor betaald. Het was een vrij bizar idee om met een gevangene te praten en uit te kijken op een mensen met een slecht verleden. Zo zaten er ook moordenaars en andere criminelen. Toch was ik na afloop erg blij en trots dat onze ‘droom\' in vervulling was gegaan. En gelukkig was het er helemaal niet zo afschuwelijk als ik had verwacht, ondanks dat ik lang niet alles heb kunnen zien en ervaren.

Na dit ‘stoere\' verhaal heb ik nog een andere beleving die ik graag wil delen. Namelijk het kampvuur. De laatste avond voordat Esther en ik naar Kathmandu vertrokken, de donderdagavond, hadden we kampvuur! Dit was zoo geweldig. We zaten op boomstammen, met een gitaar, rond het kampvuur onder de sterrenhemel. Alle kindjes kwamen dicht tegen ons aanzitten en wilde handjes vasthouden. De vader speelde muziek en de kinderen dansten en zongen. Ook hebben Esther en ik drie nummers voorgedragen waarbij ik gitaar speelde en we samen zongen. ‘All I want is you,\' ‘Accidentally in Love\' en ‘Time of your Life.\' Het kampvuur gaf echt een gevoel van bij de familie horen. Esther en ik zaten dan ook met een big smile op ons gezicht omringt door de kindjes te genieten. Het leuke is dat je zoooveel liefde krijgt van de kindjes. Als je ze alleen al een handje geeft stralen ze van geluk. Zo had de moeder zakjes chips voor de kindjes gekocht, en dan kwamen ze allemaal omstebeurt ook een chipsje aan ons brengen, terwijl we gewoon ons eigen zakje hadden. Allemaal erg schattig. Zo kreeg ik bij het kampvuur van een meisje opeens een kusje, en gister bij terugkomst zij opeens een klein meisje Samjana ‘I love you\' tegen mij. Nou dan breekt mijn hart haha, ik denk dat iedereen het wel kan voorstellen hoe fijn het is om zoveel lieve kindjes om je heen te hebben. Ik wil nog lang niet weg hier!

Na deze geweldige afsluiting van de week ben ik naar Chitwan National Park gegaan op vrijdag. Een 7 uur durende busreis en velen hobbels verder kwamen we dan eindelijk aan in Chitwan. Het hele landschap en klimaat is zo anders dat je je net in een andere wereld waant. Na een lekkere lunch begon het programma meteen al. Ik was met Anna, Jyoti, twee deense meisjes en een ander duitse meisje die ik kende via vrijwilligen dus we hadden veel bij te praten. De eerste middag hebben we een wandeling gemaakt door een Terrai dorpje, waar de mensen nog heel ouderwets leven in klei huisjes van klei, modder en bamboe. Hierna zijn we naar een olifanten breeding center geweest, waar ze olifanten fokken. Ze doen alsof het allemaal hele goed is voor de olifanten en ze daarna hun leven terugkrijgen, maar ik vond het toch een zielig aanzicht om ze zo vast geketend te zien staan. Ik zelf denk dat ze de olifanten fokken voor eigen gebruik, want in het dorpje hebben veel mensen het als een huisdier om geld mee te verdienen. Na dit aanzicht heb ik dan ook besloten om niet meer de olifanten tocht te doen de volgende dag maar de jeep safari. Na deze uitstapjes komen we terug voor het diner en gaan we daarna naar een nepalese traditionele dansvoorstelling. Dit was erg grappig om te zien, en er was een vrouw met het platste voorhoofd ooit (foto\'s volgen later).
De volgende dag moeten we al vroeg op, er staat veel op het programma. Allereerst ontbijt, daarna een kano tocht (waarbij we in een houten gesneden boot zit en iemand anders peddelt, beetje een gondel idee). Het was nog erg stil en rustig omdat het rond 7uur \'s ochtends was, helaas kreeg ik erg last van mn rug door het laag zitten in het bootje. Na deze kano tocht begon onze jungle walk! Ik vind de bossen in Chitwan niet echt een jungle, maar zo noemen ze het wel. En misschien moet ik het er ook wel een klein beetje mee eens zijn aangezien er een erg diverse hoeveelheid aan dieren rond loopt. Zo kwamen we na 5 minuten lopen een rhino tegen! Erg bijzonder! De neushoorn was lekker aan het eten en we moesten heel stil rondlopen. Zo ben ik met een gids en nog een andere jongen met een goede camera steeds dichterbij geslopen om foto\'s te nemen. Zo waande ik me even in een tv documentaire van bijvoorbeeld Steve Irwin, de crocodile hunter. Nadat we ongeveer een uur de neushoorn hebben bestudeerd liepen we verder, het was een mooie tocht maar wel erg warm. Na deze tocht kwamen we uit bij een plek waar elephant bath was. Hier kwam ik wederom in de verleiding om even op een olifant te zitten en dat kon ik niet weerstaan. Zo werd ik op de olifant getrokken om zo een douche te nemen. De olifant slurpt water in en dat wordt dan met een enorme snelheid op je afgevuurd. Dit was erg leuk en grappig, ondanks ik me de hele tijd schuldig voelde omdat het zo geforceerd was voor de olifanten en ze dat elke dag moesten doen. Wel heeft het mooie foto\'s opgeleverd, waarbij het net lijkt of ik in een wet t-shirt contest zit, omdat ik natuurlijk zo dom was een wit hemdje aan te doen met een zwarte bh eronder, maar ja dat kan gebeuren. Na dit leuke contact met de lieve olifanten gaan we terug voor lunch waarop de jungle jeep safari volgt. Vijf uur lang, in een (iets te warme) jeep door de jungle, heerlijk. Door de jungle rijdend, met een prachtige kijk op de jungle en alles wat er bij hoort probeer je natuurlijk zo veel mogelijk dieren te spotten. Meestal is het de gids die er als eerst eentje ziet waarna de rest snel zijn camera pakt en fotografeert. We hebben vier neushoornen gezien, hertjes, krokodillen, heelveel verschillende soorten vogels, bisons en een wild zwijn haha. Vooral de neushoornen waren erg leuk omdat het geweldige beesten zijn. Ook de bison gedraagde zich echt als een model door ons heel lang en dreigend aan te kijken. Bij de krokodillen dacht ik eerst dat het neppe waren omdat ze helemaal stil met hun bek open op de kant liggen. Wat blijkt is dat ze dan aan het zonnen zijn en dat je ze beter niet kan storen. Deze jeep safari was erg leuk en heeft veel foto\'s opgeleverd die ik een keer ga posten bij betere internet verbinding.

Helaas was na dit avontuur alweer bijna het Chitwan avontuur afgelopen. Jyoti, Anna en ik besluiten om nog wat te gaan drinken omdat het de laatste avond is en we elkaar precies een maand kennen. Van het ene happy hour verplaatsen we naar het andere happy hour aan de overkant. En zo komen we op een hele fijne plek terecht waar we de rest van de avond hebben gezeten. Zo komt er na een tijdje een Amerikaan bij ons zitten waarna de hele groep bij ons aansluit. Dit was geweldig, echt gestoorde mensen! Ze hadden wel iets weg van de mensen uit Jackass. Zo begonnen ze met een stoer verhaal over hoe ze een slang hadden gevangen. Dit klonk allemaal erg overdreven maar na de foto\'s te hebben gezien was ik erg onder de indruk. Ze hadden namelijk ook een jungle walk gemaakt waarbij de gids opeens erg bang had gezegd kijk daar is een python, met de vraag of ze allemaal rustig achteruit konden lopen. Een van de amerikanen is erg gek op slangen en inplaats van afstand te nemen deed hij zijn rugzak af en rent op de slang af. De python was ongeveer vijf meter, en snel zoekt hij zijn hoofd zodat de slang niks meer kwaad kan doen. Samen met de python zijn ze nog honderd meter verder gelopen en hebben ze een paar foto\'s gemaakt, gestoord. Na dit verhaal kwamen ze aan met een ander gek verhaal. De jongens waren allemaal spierbundels die werkte voor de US Ambassade. De zelfde dag als het slang verhaal hebben ze namelijk ook met een baby rhino gespeeld haha. Ze vertelde dat ze een baby rhino zagen staan bij het water en zijn er op af gegaan. Het kleine neushoorntje was erg speels (ik citeer hun verhaal), en begon met ze te spelen. Een spierbundel rent op het neushoorntje af om te kijken of hij er beweging in kan krijgen maar het beest blijft stevig op de grond staan. Zo rennen ze rondjes en wordt een jongen het water in gegooid. Hoe ik het nu vertel klinkt het misschien minder spectaculair maar het was heel grappig om te horen hoe gestoord ze waren. Zo heette een enorme zwarte spierbundel man Balou, van jungle book. En alleen al het idee dat hij op een neushoorn afrent en er geen beweging in krijgt is een grappig idee. Zelf vind ik het wel een klein beetje zielig voor het neushoorntje, maar zolang ze hem geen pijn hebben gedaan en het neushoorntje sterker was vind ik het goed. Na velen gesprekken en verhalen later gaan we de volgende ochtend vroeg naar huis, en zo is ons Chitwan avontuur al weer afgelopen.

Gister ben ik weer aangekomen in Dhulikhel na een lange busreis, tijd voor een nieuwe week met indrukken en belevingen. Als laatste omdat mijn blog nu iets langer dan een maand oud is had ik nog een leuk plan. Nu ik hier in Nepal ben maar ik een ‘Try before you Die list\' (om het zo maar even te noemen), waarin ik opdrachten opschrijf die ik moet proberen uit te voeren gedurende mijn reis. Tot noch toe heb ik deze dingen opgeschreven:
- In elk land een kledingstuk kopen
- Rhinos zien
- In elk land met een normaal gezin mee eten zonder dat het een hotel of restaurant is
- Bungee jumpen
- Paragliden
- Trekking maken in de Himalaya
- Mijn blog onderhouden
- In elk land een spel leren wat veel wordt gespeeld in dat land
- Een beetje nepali te leren spreken
- een tattoo nemen (ik weet dat sommige mensen nu een hartaanval krijgen, (mama). Ik ben hier namelijk ook nog niet zeker over en ik zal het pas doen als ik er 100% achter sta, so don\'t worry, maar het zweeft wel in mijn hoofd rond, vandaar dat het erbij staat)
- yogalessen volgen
- meditatie cursus nemen
- in elke taal kunnen groeten

En elke dag bedenk ik er weer nieuwe dingen bij, nou is mijn vraag aan jullie, of iedereen een opdracht zou kunnen schrijven.. Het liefst niet al te bizarre rare dingen! Elke keer wanneer ik een opdracht uitvoer zal ik in mijn blog er een melding van maken en het verhaal er achter vertellen.

Dit was mijn blog voor deze week, ik hoop dat het iets minder langdradig is, en zonder al te veel spelfouten (dit vond papa nogal storend). Hopelijk hebben jullie nog lang niet genoeg van mijn avonturen en verhalen... Namasté!