Nog na gloeiend van de zon onder genot van wat ramboetans is het weer eens tijd om een blog te gaan schrijven, ditmaal over mijn leven als ‘backpacker\'. Sinds ik Nepal heb verlaten ben ik van Bangkok naar Vientiane gereisd. Vientiane is de hoofdstad van Laos, maar is eigenlijk heel klein. Om in Laos te komen moest ik langs de grens aan een visa komen, waar ik hoogstwaarschijnlijk ben afgezet (letterlijk en figuurlijk). Na mijn busreis naar een dorpje vlak voor de grens werd ik op een busstation eruit gegooid, waarna ik aan mijn lot werd overgelaten. Meerdere tuktuk bestuurders kwamen op mij af, maar ik wilde eerst kijken of ik het zelf kon aanpakken. Bij een lokaal klein kantoortje aangekomen zag ik dat je vanaf daar een busticket naar Vientiane kon boeken voor vrij weinig. Na wat te hebben geïnformeerd blijkt het dat ik toch echt een stuk verderop eerst een visa moet halen en dus misschien beter maar met een tuktuk man mee kan gaan. Dit is dan ook mijn besluit en zo kom ik op een kantoortje aan met nog wat andere toeristen. In het nieuwe kantoortje aangekomen moet ik ik formulieren invullen en pasfoto\'s afgeven. Helaas laten ze mij 50 euro voor dit alles betalen, terwijl een visa maar 35 euro kost. Omdat ik niet echt een andere keus had heb ik het toch maar betaald. Eenmaal bij de grens aangekomen volgen er wachtrijen waar niet veel duidelijkheid uit te halen is. Ik moest mijn paspoort afgeven aan een vrouw van het kantoortje, waarna zij het grootste deel voor mij geregeld heeft. Eenmaal in Vientiane aangekomen ben ik toch wel moe en besluit ik op een terrasje te ontbijten, het is inmiddels zo\'n 9 à 10 uur. Op het terrasje bericht ik Marlou over waar ik heen ga, want zij komt zelf de volgende dag. Zo slaap ik mijn eerste nacht in Vientiane Backpackers Hostel, in een slaapzaal met ik denk 18 man. Overdag heb ik niet veel meer gedaan dan wat tempels bezocht, foto\'s gemaakt en een heerlijke baguette genuttigd.
Vrijdag 19 april, Marlou komt aan in Laos! Ik besluit om haar op het vliegveld op te halen, (ik heb wel wat goed te maken na mijn faalpoging om naar Vietnam te komen). Op het vliegveld wacht ik zo\'n 30 minuten en dan komt ze toch echt fluitend de hal in lopen. Samen pakken we dezelfde auto als die mij heen heeft gebracht terug. In het hostel dumpen we onze spullen en gaan wat eten. De rest van de dag hebben we besloten niet al te veel te doen en gaan we naar het zwembad. Hier hebben we met wat Nederlanders gepraat, een biertje gedronken en veel verhalen uitgewisseld. Het lijkt altijd raar om elkaar weer te zien na zo\'n lange tijd, maar na 5 minuten voelt het alweer normaal.

In de avond hebben we het plan om een dikke party te hebben omdat we weer samen te zijn. Helaas ziet Vientiane er niet uit als de perfecte uitgaansstad, maar vol goede moed gaan we toch op pad. We besluiten naar een roof top bar te gaan die staat aangeraden in de Lonely Planet. Het is erg gezellig en we praten elkaar de oren van het hoofd. Veel over de belevingen op reis maar ook over allemaal andere dingen. Na een tijdje worden we uitgenodigd door een paar onbekende engelse? of we zin hebben om later een tuktuk te delen naar ‘@ home\', een club daar. Ook komen er twee laotianen bij onze tafel staan, met de meest oninteressante gesprekken. Dus zo besluiten we dan ook om onze tafel te verlaten, en 10 meter verder vinden we wel een leuke groep laotianen. Ze dansen geweldig en we mogen meteen aan hun tafel zitten. Na zo\'n half uur met zijn allen te spenderen besluiten we om alsnog naar @ home te gaan, en de twee engelse van eerder gaan mee. Met meer dan goed is proppen we ons in de auto, met muziek galmend door de auto. Helaas net toen Marlou Britney Spears wilde opzetten, arriveerde we al bij de club. Hier springen we de auto uit om zo de club in te gaan. Wanneer we een Laotiaan een highfive willen geven is zijn antwoord hierop: ‘I\'m sorry, I don\'t have highfive. Maybe he has,\' wijzend op een andere jongen. Waarop wij natuurlijk heel hard moeten lachen: ‘Huh you dont have highfive?\'. ‘No I\'m sorry, I only have e-mail.\' Gelukkig wordt het de jongen later duidelijk wat er met highfive wordt bedoeld, en kan hij er daadwerkelijk ook een aan ons geven. Verdere details van deze avond zijn denk ik overbodig, maar ik dacht het is leuk om jullie een idee te geven van hoe de eerste uitgaansavond was verlopen.
De volgende ochtend staan we redelijk bijtijds op, eten we ontbijt in ons hostel (wat overigens inbegrepen zit bij de 3 euro voor overnachting!). En komen we tot het besluit om een scooter te huren. Omdat er in Vientiane vrij weinig te doen is bekeken we wat leuke bezienswaardigheden in de omgeving zouden zijn, en zo kozen we het Buddha park uit als scootereindbestemming. Na even te hebben geïnformeerd of het ver is krijgen we een vage omschrijving, rechtdoor tot de rotonde, links en dan weer rechtdoor. Achteraf bleek het heel wat verder dan deze omschrijving leek te vertellen, maar het was een leuke scootertocht. Omdat Marlou nog niet eerder had gereden besloten we dat ik zou rijden omdat het een vrij drukke weg is. Nu klinkt het alsof ik zelf erg ervaren ben met scooteren, maar dat valt reuze mee. Wel ging het tot mijn verbazing erg goed! In de stikhete zon zijn we vooruit gescheurd, wat zo\'n uur duurde. Ongeveer halverwege hebben we een stop gemaakt bij een straatrestaurantje om noedels te eten. Ik ben erg blij dat we deze tocht hebben gemaakt, want zo kreeg ik al een veel betere indruk van Laos. Zeker het laatste stuk was leuk, het was een wat hobbelige weg met leuke huisjes. Vientiane zelf is niet echt een hoofdstad te noemen met een eigen karakter maar is wat mij betreft meer een toeristentrekker. Overal heb je restaurantjes en hostels, met maar maar weinig plekken waar je kan zien hoe de locals leven.
Met het zicht al op het park gericht besloten we om toch even te kijken of Marlou ook een rondje kon scooteren. Zo leg ik snel uit hoe het in elkaar zit (het is echt heel simpel, had ik ook niet verwacht) en zo begint ze aan haar hobbelige tochtje over het veldje. Helaas al snel zit ze vast in een zandhoop waar we met moeite uitkomen. Alsof ik op een rodeostier zat ipv een scooter zijn we uit de hoop gekomen. We besluiten om na het bezoek aan het park nog een oefenrondje te doen. Finally bereiken we het Buddha park.Het Buddha park zelf viel eigenlijk een beetje tegen omdat het echt 40 graden was. Het is opzich een mooi park maar door de hitte zijn we er snel doorheen gelopen. In het park kan je allerlei standbeelden van Buddha\'s maar ook van anderen bezichtigen.
Door de hitte zijn we snel op een terrasje daar neergezakt, waar ik een kokosnoot bestelde? omdat dat me lekker leek. Helaas hield ik toch minder van het sap/kokosmelk wat er in zit dan ik hoopte. Na deze onderbreking van wat fris besloten Marlou en ik om terug te gaan, omdat er nog een lange rit voor ons staat. Eenmaal uit het park gekomen kregen we de scooter niet aan.. Zonder veel verstand van scooters was ik toch echt zeker dat ik hem op de goede manier aandeed, maar geen reactie. Na alle omwonende en buddhapark mensen er bij te hebben gehaald kregen we hem toch echt niet aan de praat. Daar zitten we dan, bij een buddhapark, te ver van huis. Na de klep open te hebben gemaakt om zo de scootereigenaar te bereiken vinden we alleen een gameboy en een lege telefoon. De gameboy is helaas ook leeg. Na het bijna op te hebben gegeven, probeer ik het vol vertrouwen het nog één keer, en warempel hij doet het! We besluiten om een nieuw oefenrondje later te doen en racen naar huis. Veel harder dan de heenweg, maar minder bezweet vliegen onze haren door de wind. Bij een mooie tempel besluiten we een stopje te maken. Na de vraag van een monnik of we een ceremonie bij willen wonen besluiten we om de kans met beide handen en voeten aan te nemen. Waarna ik vijf minuten later afvraag hoe ik netjes kan zitten zonder met mijn voeten op iemand te wijzen. Na deze interessante maar toch ook ergens saaie ceremonie (ze bidden vooral, branden kaarsjes en zingen soms) verlaten we het terrein. Het was wel leuk om te zien, we grappig dat het duidelijk zichtbaar is dat de monikken het zelf ook erg saai vinden. Het waren er denk ik ongeveer 18 tussen de 15 en 30, en waarschijnlijk doen ze dit ritueel elke dag, misschien zelfs vaker.
Thuis aangekomen eten we wat en gaan we daarna uit, ik zal de details voor me houden. Maar het werd gekenmerkt door het plan om naar een zogenaamd vet techno feest te gaan, wat uiteindelijk een lege zaal bleek te zijn zonder techno. Wel werden we naar de club geleid door ‘tante pollewob\' een gehandicapte Laotiaanse vrouw waar we maar niet vanaf kwamen. Gelukkig was ook deze avond erg geslaagd. En wanneer de drie Nederlandse jongens en een nederlands meisje besloten om nog te gaan bowlen hielden Marlou en ik het voorgezien. De volgende ochtend hadden we namelijk een busreis naar Vang Vieng, een dorpje meer in het noorden.
De busreis naar Vang Vieng was erg leuk. Ik ben maar niet uitgekeken op de mooie landschappen en kleine dorpjes die je passeert wanneer je in een bus zit. Na een vieruurdurende busreis komen we aan in Vang Vieng. Een dorpje wat eigenlijk niks voorstelt, maar groot is geworden door de velen toeristen die erop afkomen. Wel ligt het dorpje erg mooi aan de Mekong en is het omringt door prachtige bergen, die ik veel weg vond hebben van de bergen bij Halong Bay. Ze komen zomaar uit de grond gedrukt zonder dat het een groot geheel is. In Vang Vieng heb je veel toeristen die er alleen komen om te feesten, wat niet altijd even interessant is. Wel hadden we een super relaxt hostel, wat iets weg had van een goedkope hotelkamer die we deelde met 4 anderen. Overdag kon je als je geen zin had om iets te doen de hele dag in restaurantjes hangen waar je friends of family guy uren lang kan kijken. Dit zijn series voor de mensen die het niet kennen. Naast dit hebben we ook nog getubed, waarbij je in een band van een rivier afdobbert. Ook zijn we naar de Blue Lagoon geweest, wat wel echt super leuk was. Hierbij neem je een tuktuk door allemaal kleine dorpjes waarbij je uitkomt bij een super blauw watertje. Hier hangen allemaal lianen en kan je op boomstammen chillen in het water. Ook zijn we hier een grot in gegaan met een andere Nederlandse jongen en vrouw. (overal zijn Nederlanders te vinden). Deze grot was enorm en erg mooi. Eerst moest je een stuk omhoog klimmen, en dan kon je bewapend met een zaklampje de hele grot door. Zonder lampje was het ook echt pikdonker, wat wel iets spannends had. Op deze activiteiten na zijn we elke avond uitgeweest en hebben we wel wat leuke mensen ontmoet. Toch trekken lang niet alle backpackers in Laos me aan omdat sommige echt inhoudsloze reizigers zijn die alleen komen om te zuipen.
Na drie dagen Vang Vieng zijn we nog verder naar het Noorden getrokken, naar Luang Prabang. Wederom was de busreis ontzettend mooi, met nog meer mooie bergen dan in Vang Vieng. Onderweg begon het ook nog eens keihard te regenen waarna de auto bijna van de baan slipte, naast een ravijn. Maar meneer de chaffeur lacht het weg in de hoop ons het vertrouwen in zijn rij skills terug te winnen. Helaas slipt de auto later nog een keer bijna van de weg af, ditmaal omdat er een stokoud mannetje, die wat mij betreft niet helemaal meer goed was, de weg oversteekt. Maar uiteindelijk zonder al te veel kleerscheuren maar met een enorme opgezwollen blaas komen we aan in Luang Prabang. Na een bezoek aan de wc in ons nieuwe hostel: Spicy Laos, kan een nieuw avontuur beginnen. De eerste dag hebben we niet al te veel gedaan omdat we vrij laat aankwamen. Wat wel leuk was was dat we Claude/ Kloot tegenkwamen in het Hostel. Dit is een reisgenoot uit Marlou\'s Vietnamgroep. Erg aardige jongen, en zo besluiten we ook om met hem en nog wat andere gasten uit het hostel te gaan eten. All you can eat, (1 plate) voor 1 euro. Je loopt via de night market langs allemaal vegetarische buffetten, waarna het de uitdaging wordt: ‘hoe krijg ik zo veel mogelijk eten op mijn bord?\'. Na dit avondeten hebben we op het balkon bij het hostel gekaart. Het hostel zelf stelt niet zoveel voor, de kamers zijn niet heel erg schoon en het verf valt van de muren. Maar je kan er wel heel goed chillen en mensen ontmoeten. Boven is een balkon waar iedereen altijd hangt. Binnen heb je een movieroom, waar ik eigenlijk nog niet ben geweest. Ook heb je een biljarttafel en tafeltennis. Dus opzich is het wel erg gezellig.
De tweede dag in Luang Prabang zijn we naar de watervallen gegaan. Dit is een van de highlights van Luang Prabang en erg mooi. Het leuke is dat de waterval in verschillende etappes is verdeeld, waardoor je een soort van mini meertjes hebt waar je kan zwemmen. Helaas was het natuurlijk net deze dag bewolkt waardoor het water een iets minder mooie kleur had. Na het waterval bezoek hadden we in de avond afgesproken met Math en Guus. Dit zijn twee jongens van st. Bonifatius, die bij toeval ook net in Luang Prabang waren. We wisten wel dat ze ook in Laos zaten maar pas de dag ervoor kwamen we erachter dat we in dezelfde stad zouden zijn. Dit was erg gezellig en zo hebben we met zijn allen gegeten. Math en Guus waren al een twee weken met 4 andere Nederlanders en 1 meisje uit Oostenrijk aan het reizen. En zo zijn we dan ook met zijn allen uitgeweest en hebben we reisverhalen uitgewisseld. Het is grappig dat je normaal elkaar alleen op school of op feestjes tegenkomt, en dan opeens samen in Laos zit. Maar het was super gezellig. We sloten de dag met hun af in Utopia, een erg chille bar. Waarna Marlou en ik besloten om nog te gaan bowlen, wat erg populair is in Laos.
Gisteren hebben we overdag niet met Guus en Math doorgebracht omdat zij net naar de watervallen gingen en daar waren wij de dag daarvoor al geweest. Maar \'s avonds hebben we met zijn allen wat gegeten en zijn daarna weer naar Utopia geweest. Hierop volgend zijn we gaan bowlen waarna we twee potjes hebben gespeeld, waarbij ik belachelijk slecht was. (misschien omdat de randjes niet omhoog stonden zoals vroeger op kinderfeestjes?) Na het bowlen zijn we met zijn allen in een tuktuk naar huis gegaan en hebben we daarna afscheid genomen. Math en Guus gaan nu door naar het zuiden, en wij gaan naar het Noorden waar zij net vandaan komen.
Zodra we thuis waren begon het onwijs hard te onweren. Keiharde knallen, harder dan het geluid van je ipod op z\'n hardst, in het kwadraat. Ook werd onze kamer om de seconde verlicht door de bliksemschichten die door het houten dak doorkwamen. Wel was het een fijn gevoel om binnen te liggen tijdens de harde regen en onweer.
Vanochtend zijn Marlou en ik op gestaan en hebben we verderop ontbeten. Hierop volgend zijn we langs een Art Gallery gegaan, genaamd Space. Maar de naam van de gallerie heeft niet erg veel te maken met wat er vertoond werd. Er hingen namelijk prachtige schilderijen en foto\'s van typische laotiaanse dingen. Vooral de foto\'s van kinderen en mensen in de kleine dorpjes in het Noorden trokken me aan. (ook met de gedachte dat we morgen zelf ook naar het noorden gaan). Na deze Art Gallery hebben we lang in het hostel gehangen omdat we niet echt zin hadden om heelveel te ondernemen. Maar ook dit was wel weer eens chill. Aan het eind van de dag hebben we toch nog wat gedaan, we zijn namelijk naar de ‘Wat Phou Si\' tempel gelopen boven op een berg. Ondanks dat het niet erg ver was zweetten we toch erg door de warmte. Aangekomen bij deze tempel hadden we een prachtig panorama uitzicht over Luang Prabang. Ook konden we langzaam de zon zien zakken achter de bergen, die grensden aan de Mekong. Na deze zonsondergang hebben we pizza en een burger gegeten (ik de pizza en marlou de burger) en zijn we daarna op de Night Market gaan shoppen. Met als beste inkopen ‘Otto de Olifant\' een erg lief knuffeltje, die ik nog ga vervloeken omdat hij waarschijnlijk te veel plaats gaat innemen. Verder hebben we nog wat kleine souveniertjes en chille broeken gekocht. Op de Night Market is zoveel te zien dat het lastig is om niet alles te kopen.
Zometeen duiken wij ons bed in, en morgen hebben we een busreis naar Nong Kiau (als ik het goed schrijf?). Dit schijnt minder toeristisch te zijn en erg mooi. Vanaf daar kunnen we een tocht gaan afleggen naar nog minder bekende dorpjes, waar de elektriciteit het maar een paar uurtjes per dag doet. Gaat het misschien toch nog een beetje op Nepal lijken?

Nou dit was mijn eerste blog uit Laos, Sabadee! Veel plezier met Koninginnedag en nacht, en ook groetjes van Marlou die naast me zit!